Αυτό (να) είναι το μπάσκετ!

Ένας από τους δύο θα δικαιωθεί στο τέλος: ή ο Ολυμπιακός που λαχταρά ένα πρωτάθλημα από το 1997 ή ο Παναθηναϊκός ο οποίος από το 1999 και πέρα (με εξαίρεση το 2002) δεν δίνει ούτε του αγγέλου του νερό! Μια και το 'φερε η κουβέντα στα ύδατα, επίσης ένας από τους δύο μονομάχους της Θεσσαλονίκης θα φτάσει στην πηγή και θα ξεδιψάσει: είτε ο ΠΑΟΚ που έχει να δει χαρά (τετράδας) στα σκέλια του από το 2000, είτε ο Άρης ο οποίος εδώ και είκοσι χρόνια εμφορείται από την –ατελέσφορη μέχρι τώρα προσδοκία– του «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα' ναι»!

Σχεδόν είκοσι τέσσερις ώρες προτού δοθεί η εκκίνηση στα δυο γαϊτανάκια της Basket League (αφήνω κατά μέρος τις αναδρομές, τη νοσταλγία, τις στατιστικές συγκρίσεις και τις αναλύσεις και) λέω να καταπιαστώ όχι τόσο με τη στρατηγική, όσο με την ηθική αυτών των σειρών: πώς δηλαδή όλο το ελληνικό μπασκετικό σύστημα θα καταφέρει να σώσει την ψυχή του όλες αυτές τις μέρες που θα κρατήσουν οι σειρές και να βγει ωφελημένο και όχι (ακόμη πιο) λαβωμένο από τα αλλεπάλληλα συναπαντήματα των αιωνίων αντιπάλων...

Θεωρώ ότι η συγκυρία είναι μοναδική, διότι όσο έχουμε βαρεθεί τις ρεπλίκες του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακού, άλλο τόσο μας έλειψε (και γι' αυτό το νοσταλγήσαμε και ανυπομονούμε να πέσουν οι τίτλοι αρχής) το έργο της Θεσσαλονίκης. Δεν παίζεται βεβαίως σε πρώτη προβολή, ωστόσο έχουν περάσει κιόλας δώδεκα χρόνια από την τελευταία φορά που οι δυο ομάδες αναμετρήθηκαν στα πλέι οφς και συν τοις άλλοις έχουν ως δέλεαρ μια θέση στον προκριματικό γύρο της Ευρωλίγκας και την ευκαιρία να ζωντανέψουν τα κύτταρά τους...

Δεν είναι πανάκεια η Ευρωλίγκα, αλλά, διάβολε, ικανοποιεί και με το παραπάνω τους στόχους τους και την προσπάθειά τους να ανεβάσουν λίγο ψηλότερα τον πήχη...

Στην πραγματικότητα περιμένουμε να αναδειχθούν δύο πρωταθλητές: αυτός που θα πάρει τον τίτλο κι αυτός στα μάτια του οποίου το χάλκινο μετάλλιο θα ισοδυναμεί με το χρυσό! Θα είναι κι αυτός (ο ΠΑΟΚ ή ο Άρης) νικητής στο ειδικό πρωτάθλημα που διεξάγεται στη σκιά της μονομαχίας του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό, οπότε το πράγμα είναι πιο σοβαρό απ' ό,τι φαίνεται!

Γίνεται ακόμη πιο σοβαρό από τη στιγμή που οι τέσσερις ομάδες επωμίζονται το ηθικό χρέος για το οποίο σας έβαλα από την αρχή στο πνεύμα: ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ και ο Άρης οφείλουν να σηκώσουν το λάβαρο της μπασκετικής αξιοπρέπειας και να ξεπεράσουν τη μικρότητα που μεγάλωσε στα πλέι οφς της ποδοσφαιρικής Super League. Δεν ανήκω στην κατηγορία των εχθρών του ποδοσφαίρου (τουναντίον μάλιστα), απλώς σκέπτομαι ότι είναι στα (μπασκετικά) χέρια μας να μην αφήσουμε το υπερχειλίζον οπαδικό πάθος, την παθογένεια του αθλητικού συστήματος και τα κάθε λογής απωθημένα να αλλοιώσουν τη φυσιογνωμία των επικείμενων τελικών.

Ζευγάρι σαν αυτό που συγκροτούν ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός δεν έχει καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα, θα το ζήλευε ακόμη και ο... Στερν, που έτρεμε (και θα τρέμει για ένα βράδυ ακόμα) με την ιδέα ότι μπορεί να του κάτσει κανένας τελικός με την Οκλαχόμα Σίτι! Προϊούσης της post season (στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού) εκτροχιάστηκαν οι Σπερς, οι Λέικερς και οι Σέλτικς και το ΝΒΑ ελπίζει να σώσει την παρτίδα είτε από τους Big Three είτε από τις αναμνήσεις των Μπουλς είτε από τον νταλκά του Νοβίτσκι...

Εδώ όμως είναι Ελλάδα, δεν είναι παίξε γέλασε, κύριε Ντούντα μου και κύριε Ζοτς μου! Εδώ πρέπει να συντελεστεί η... Δευτέρα Παρουσία για να μη φτάσουν στον τελικό ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός. Απλώς αναρωτιέμαι εάν και η πιθανή (πιθανότερη ίσως από κάθε άλλη φορά, με βάση τα δεδομένα) κατάκτηση του τίτλου από τους «γαύρους», θα πρέπει σώνει και καλά να έχει στοιχεία Αποκάλυψης. Το απεύχομαι, όπως το απευχήθηκαν χθες ο Ίβκοβιτς και ο Ομπράντοβιτς, οι οποίοι επιθυμούν διακαώς να πρωταγωνιστήσουν σε ένα μπασκετικό blockbuster και όχι σε ταινία τρόμου!

Αν και δυσάρεστη η συζήτηση για τον φόβο των επεισοδίων, είναι αναπόφευκτη. Βασικά είναι συνηθισμένη και γι' αυτό δεν ενοχλεί, όταν καλύπτει ακόμη και τις κατ' εξοχήν μπασκετικές κουβέντες. Είναι όντως κρίμα –και γι αυτό νιώθω κι εγώ συνένοχος– που τέτοιες ώρες αντί να απολαμβάνουμε την αδημονία για ένα μπασκετικό αριστούργημα, αναλωνόμαστε στις κινδυνολογίες, στα μέτρα ασφαλείας, στα δίχτυα προστασίας που θα απλωθούν γύρω από τα τερέν, αν το ΣΕΦ θα είναι αστακός και το ΟΑΚΑ... κάβουρας και σε όλο αυτό το αλλόκοτο σκηνικό...

Το μπάσκετ έχει (όχι μία ούτε καν δύο, αλλά) τέσσερις ευκαιρίες να απογαλακτιστεί από τον άμετρο φανατισμό και τη σύνδεσή του με την... Κόλαση. Το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, το ΟΑΚΑ, η Πυλαία και το Αλεξάνδρειο σχηματίζουν ένα τετράγωνο που το εποφθαλμιά ο διάβολος, αλλά ελπίζουμε ότι θα το προστατεύσουν καλά οι άγγελοι: τους μπασκετικούς αγγέλους εννοώ, που κι αυτοί δεν θέλουν να ξενερώσουν!

Αρχίζουν οι τελικοί, λοιπόν, και όπως έλεγε κάποτε ο Φασούλας, «το θέμα δεν είναι αύριο να έχουμε έναν πρωταθλητή, αλλά να έχουμε μπάσκετ». Και γελώ τώρα που το γράφω, αλλά αφού η συντέλεια του κόσμου δεν έγινε το περασμένο Σάββατο, όπως είχε προαναγγείλει ο Αμερικανός ιεροκήρυκας Χάρολντ Κάμπινγκ, αναρωτιέμαι αν πρέπει σώνει και καλά το ελληνικό μπάσκετ να τον επιβεβαιώσει με απόκλιση ολίγων ημερών;

· ΥΓ. Ο ΕΣΑΚΕ λανσάρισε στην Βasket League OΠΑΠ της σεζόν 2010-11 το μότο «Αυτό είναι το μπάσκετ» και οφείλουμε να το αποδείξουμε: να είναι όντως αυτό (και μόνο αυτό) το μπάσκετ!