Nα σου πω μια ιστορία (12)

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ: Ε, όλες οι ιστορίες έχουν ένα τέλος και οι δικές μου δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν την εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου και σήμερα πέφτουν οι τίτλοι του τέλους αυτού του οδοιπορικού σε δώδεκα χώρες από τρεις ηπείρους.

Από τις 14 έως τις 20 Ιουλίου βρέθηκα στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο, ως ο μοναδικός Έλληνας προσκεκλημένος σε ένα εκπαιδευτικό δημοσιογραφικό ταξίδι το οποίο διοργανώνουν η γερμανική κυβέρνηση και το Ινστιτούτο Γκαίτε και εκεί συνάντησα δώδεκα συναδέλφους μου από διαφορετικές χώρες, κάποιες από τις οποίες συνιστούν πολύ ξεχωριστές περιπτώσεις, διότι απλούστατα είναι ανεξερεύνητες από την καθημερινότητά μας ή ακόμη και άγνωστες!

Σας σύστησα λοιπόν έναν προς έναν τους καινούργιους φίλους μου ζητώντας από τον καθένα –στο πλαίσιο αυτής της παγκοσμιοποιημένης σχέσης μας– να διηγηθεί μια ιστορία από τον αθλητισμό της πατρίδας του, για λογαριασμό των αναγνωστών του Gazzetta.gr. Η αυλαία πέφτει σήμερα με τη δωδέκατη και ακροτελεύτια ιστορία, την οποία υπογράφει ο Ινδός δημοσιογράφος Ρατάν Σακραμπόρτι από την εφημερίδα Anandabazar Patrika που εκδίδεται στην Καλκούτα.

Α, μια λεπτομέρεια: τον φίλο μου τον Ραρτάν τον άφησα τελευταίο τιμής ένεκεν και από σεβασμό στην ιεραρχία, διότι στη Γερμανία δημιουργήσαμε το «The Chicken Group» (που ήδη μάλιστα έπιασε θέση και στο Facebook) του οποίου είναι πρόεδρος. Προς τι ο τίτλος του και το κοτόπουλο; Οι Ινδοί της Καλκούτας δεν τρώνε ούτε μοσχάρι (άλλωστε εκεί οι αγελάδες είναι ιερές) ούτε αρνί μούτε χοιρινό και ο Ρατάν όλες αυτές τις μέρες παράγγελνε μόνο κοτόπουλο με κάθε πιθανή και απίθανη παραλλαγή!

ΝΑ ΣΑΣ ΣΥΣΤΗΣΩ ΣΤΑ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ: Η Ινδία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου, μετά την Κίνα, σε πληθυσμό, με πάνω από ένα δισεκατομμύριο 200 εκατομμύρια κατοίκους.

Βρισκόμαστε ανάμεσα στα Ιμαλάια όρη και στον Ινδικό ωκεανό, πρωτεύουσά μας είναι το Νέο Δελχί και μεγαλύτερη πόλη η Βομβάη, ενώ κουβαλάμε μακρά και ένδοξη ιστορία, ως χώρα που υπήρξε κοιτίδα και σταυροδρόμι πολλών και σημαντικών πολιτισμών και θρησκειών. Από τον 18ο αιώνα υπαγόμασταν στο Ηνωένο Βασίλειο, από το οποίο απεξαρτηθήκαμε το 1947 ύστερα από πολλούς αγώνες, στο βωμό των οποίων θυσιάστηκε (για την ακρίβεια, δολοφονήθηκε) ο μεγάλος ηγέτης Μαχάτμα Γκάντι.

Έχουμε μια από τις πιο αναπτυσσόμενες οικονομίες στον κόσμο, ωστόσο η φτώχεια εξακολουθεί να αποτελεί μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα. Ανήκουμε στον λεγόμενο «λευκό κόσμο» της Ασίας, οι περισσότεροι είναι Ινδουιστές στο θρήσκευμα, οι γλώσσες που ομιλούνται περισσότερο είναι η Χίντι και η Μπενγκάλι, έχουμε ως νόμισμα τη ρουπία και παράγουμε κυρίως ρύζι, κεχρί, κριθάρι, σουσάμι, κάνναβη, ζαχαροκάλαμο και τσάι.

Έχουμε επίσης σημαντική παραγωγή σε μαρμαρυγία (ορυκτό), μαγγάνιο, ξυλεία, γαιάνθρακα και πετρέλαιο, ενώ στο πλαίσιο του διαστημικού προγράμματος, το 2008 στείλαμε ένα μη επανδρωμένο σκάφος στη Σελήνη.

Η ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΝΑ ΣΑΣ ΔΙΗΓΗΘΩ: Αγαπάμε πολύ τα σπορ κι αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι εκδίδονται δεκαέξι αθλητικές εφημερίδες, εκ των οποίων οι έντεκα είναι καθημερινές. Εκ παραδόσεως το πιο δημοφιλές άθλημα ήταν το χόκεϊ επί χόρτου, που θεωρείται το αρχαιότερο παιχνίδι με μπάλα στον κόσμο και (εξαιτίας των βρετανικών καταβολών), στο οποίο ήμασταν απόλυτοι κυρίαρχοι σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στο παλμαρέ μας έχουμε οκτώ χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, με κορυφαίες φυσιογνωμίες τον Μπαλμπίρ Σινγκχ και τον Ντχιάν Τσαντ . Όμως πλέον το χόκεϊ έχει υποχωρήσει σημαντικά έναντι άλλων αθλημάτων τα οποία αναπτύχθηκαν ραγδαία, όπως η σκοποβολή, η τοξοβολία, το μπάντμιντον, το ποδόσφαιρο και πάνω απ’ όλα το κρίκετ, που είναι πλέον το εθνικό σπορ μας. Το κρίκετ το λατρέψαμε το 1983, όταν η Βομβάη φιλοξένησε την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και η εθνική ομάδα μας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο αφήνοντας πίσω της όλες τις μεγάλες δυνάμεις του αθλήματος.

Στον τελικό που έμεινε στην Ιστορία νικήσαμε την Αυστραλία κι από το ίδιο βράδυ όλη η Ινδία άρχισε να ασχολείται με το κρίκετ! Οι εφημερίδες αφιερώνουν πολλές σελίδες, τα μεγάλα ντέρμπι τα παρακολουθούν πάνω από 80.000 θεατές, η τηλεόραση μεταδίδει συνεχώς ματς και το άθλημα διδάσκεται στα σχολεία.

Μολονότι έχει πολύπλοκους κανονισμούς το κρίκετ μάς αρέσει πολύ και μας συνεπαίρνει, επειδή οι παίκτες βρίσκονται διαρκώς σε κίνηση και μάλιστα τρέχουν, ενώ διαθέτει και άλλα ελκυστικά στοιχεία. Το παράδοξο γεγονός είναι ότι το επίσημο κράτος δεν το υποστηρίζει διότι δεν συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων, ενώ συν τοις άλλοις έχουμε να κάνουμε και με μια ενδοκυβερνητική διαμάχη ανάμεσα στον υπουργό των Σπορ και τον υπουργό Γεωργίας, που τυγχάνει πρόεδρος της ομοσπονδίας του κρίκετ!

Το εθνικό πρωτάθλημα του κρίκετ ονομάζεται Ιndian Premiere League και είναι πραγματικά συγκλονιστικό, καθώς διαθέτει σπουδαίες ομάδες και μερικούς από τους κορυφαίους παίκτες του κόσμου, με πρώτο και καλύτερο τον Σατσίν Τεντουλκάρ, που αγωίζεται στους Indians της Βομβάης. Ο Τεντουλκάρ είναι Ινδός, αποτελεί την απόλυτη εικόνα του ινδικού αθλητισμού στη σύγχρονη εποχή και πρόσφατα υπέγραψε μυθικό τριετές συμβόλαιο ύψους 20.000.000 δολαρίων!