Ο ΠΑΟΚ πάνω απ' όλα!

Ο ΠΑΟΚ πάνω απ' όλα!

Μάνος Αντώναρος Μάνος Αντώναρος
Ο ΠΑΟΚ πάνω απ' όλα!

bet365

Ο Μάνος Αντώναρος γράφει στο blog του για τον ΠΑΟΚ καθώς κάνει βόλτες στη Μακεδονία και βλέπει το όνομα του «δικεφάλου» σε τοίχους, αφίσες, στύλους, στάσεις, αποβάθρες, μέσα στη θάλασσα…

Δεν είμαι θρήσκος, αλλά ούτε ασεβής.

Όταν μπω σε μια εκκλησία με εκνευρίζουν αφάνταστα όσοι/ες χασκογελούν, κρυφομιλάνε ή αδιαφορούν γι’ αυτούς που πιστεύουν.

Δεν πιστεύω, αλλά σέβομαι πολύ τα πιστεύω των άλλων.

Το τι κάνω εγώ είναι εντελώς προσωπικό μου ζήτημα… Το ίδιο εντελώς προσωπικό ζήτημα είναι και των άλλων.

 

Τελεία.

Με αυτή τη λογική λοιπόν σέβομαι την αγάπη, λατρεία, μούρλα των άλλων στην ομάδα τους, ακόμα κι όταν αυτή δεν είναι η δική μου. Καλά κάνετε και ψυλλιάζεστε ότι λάου-λάου το πάω κάπου συγκεκριμένα. Έχετε δίκιο.

Εδώ και καιρό κάνω βόλτες στη Μακεδονία.

Έχω παρατηρήσει το εξής:

Αν π.χ. είσαι από τη Σουηδία κι έρχεσαι πρώτη φορά εδώ, θα είσαι σίγουρος ότι δύο λέξεις παίζουν τεράστιο ρόλο σ’ αυτην την περιοχή. Είναι γραμμένες ΠΑΝΤΟΥ:

ΠΑΟΚ και Μασούτης.

(Για όσους δεν ξέρουν «Μασούτης» είναι μια αλυσίδα εξαιρετικών σουπερμάρκετ που υπάρχουν σε όποια πόλη, κωμόπολη ή χωριό της Μακεδονίας έχω πάει)

Για το ΠΑΟΚ φυσικά δεν χρειάζονται επεξηγήσεις.

Όταν λέμε είναι γραμμένο παντού, εννοώ ΠΑΝΤΟΥ. Σε τοίχους, σε αφίσες, σε στύλους, σε πόρτες, σε φράκτες, σε στάσεις λεωφορείου, σε αποβάθρες, σε εξέδρες μέσα στη θάλασσα… Υποθέτω και σε τατουάζ…

ΟΚ! Αυτό είναι μια διαπίστωση που μπορεί να σηκώσει θύελλα διαμαρτυριών από τους φίλους του Άρη ή του Ηρακλή, αλλά συνεχίζει να είναι πραγματικό γεγονός. Άλλωστε δεν γράφω για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, αλλά γι’ αυτό που κάνει ο ΠΑΟΚ στους οπαδούς του. Δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Ε;

Πριν από καιρό έγραψα ένα άρθρο για την ατμόσφαιρα στην Τούμπα.

http://www.gazzetta.gr/article/item/200933-mia-touba-mesa-mou

Η αλήθεια είναι δεν περίμενα τέτοια ανταπόκριση. Είχα πολλά comments και like. Δεν εμφανίστηκα χθες στο internet, οπότε ούτε αυτό με εξέπληξε…

Ούτε ασχολήθηκα χθες με το ελληνικό ποδόσφιαρο για να μη γνωρίζω τη δύναμη αυτή της ομάδας. Αν και άλλη εικόνα έχει κανείς για τον λαό του ΠΑΟΚ από την Αθήνα ή την Κρήτη ή τη Ρόδο… Εδώ στη Μακεδονία όμως, το να είσαι ΠΑΟΚ είναι διαβατήριο.

Ξαφνικά λοιπόν δέχτηκα βροχή αιτημάτων φιλίας από ΠΑΟΚτσήδες στη σελίδα μου στο facebook.

http://www.facebook.com/mantonaros

Φυσικό;

Φυσικό!

Μμμμμ... αυτό όμως που με άφησε με ανοικτό το στόμα ήταν ότι η συντριπτική πλειονότητα των αιτημάτων προήλθε από… γυναίκες οπαδούς του ΠΑΟΚ… που με ήξεραν από το site της συζύγου μου www.eimaimama.gr.

Ήταν μαμάδες Παοκτσούδες, ήταν νεαρές κοπέλες Παοκτσούδες, ήταν και ώριμες γυναίκες Παοκτσούδες. Μπήκα στα φωτογραφικά τους άλμπουμ… Όχι, δεν ήταν με τον ΠΑΟΚ επειδή ήταν ο άνδρας τους, ο γιος τους ή ο γκόμενος. Είχαν φωτογραφίες μέσα από την Τούμπα, είχαν κτυπήσει τατού τον δικέφαλο, είχαν τον Γκαρσία αφίσα στον τοίχο του δωματίου τους, ήταν τυλιγμένες με κασκόλ. Υποθέτω ότι υπάρχουν κι άλλες πολλές που λάτρευαν τον Κούδα ή τον Παρίδη, απλώς δεν έχουν σελίδα στο internet.

Tις προάλλες πήγα στο Cosmos (το εμπορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης) με πλησίασαν και μου μίλησαν τρεις άνδρες. ΠΑΟΚτσήδες. Μπλα-μπλα, μπράβο για το κομμάτι κ.λ.π. Οι δύο απ’ αυτούς μου είπαν:

-Δεν το ’χα δει εγώ… Η γυναίκα μου (μου την έδειξαν που ψώνιζε πιο εκεί) το διάβασε και μου έστειλε sms για να το δω κι εγώ.

Τι διάολο συμβαίνει;

Έσπαγα το κεφάλι μου να καταλάβω.

Τι διάολο έχει αυτή η ομάδα και είναι τόσο βαθιά στη συνείδηση του κόσμου;

Για να είμαι ειλικρινής, έχω συναντήσει παρόμοια (ίδια) χαρακτηριστικά και με τον λαό του Ολυμπιακού. Βασικά στις φτωχογειτονιές του Πειραιά… Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά. Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα με πολλούς τίτλους. Ο ΠΑΟΚ όχι - μετρημένοι στα δάχτυλα είναι οι τίτλοι του…

Δεν είναι εύκολο να εξηγήσω τι ακριβώς εννοώ.

Ο Ολυμπιακός είναι ΟΛΟΣ ο Πειραιάς. Ολυμπιακοί υπάρχουν σε ΟΛΗ την Ελλάδα, μαζικά. Στην εποχή μας έχει μεταμορφωθεί σε μια εντελώς αστική ομάδα, με προέδρους εφοπλιστές ή μεγαλοεπιχειρηματίες, με ακριβές μεταγγραφές, με γήπεδο στολίδι, με VIP δωμάτια, με «επώνυμους» φιλάθλους που πολλοί απ’ αυτούς είναι ντεμέκ φίλοι του, με συνεχείς παρουσίες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Στην περίπτωση του ΠΑΟΚ δεν συμβαίνουν αυτά.

Προς Θεού, δεν προσπαθώ να μειώσω τη λατρεία των Ολυμπιακών στην ομάδα τους. Δεν είναι άλλωστε σήμερα ο Ολυμπιακός το θέμα μου. Επιτρέψτε μου να μην το μπερδέψω γιατί δεν θα βρούμε άκρη.

Τι στο διάολο είναι αυτό που κάνει τον ΠΑΟΚ να μην είναι «απλώς» μια ποδοσφαιρική ομάδα;

Να σας πω μια μικρή (κουφή) ιστορία;

Ένα βράδυ περιμέναμε στον Πολύγυρο Χαλκιδικής έναν φαρμακοποιό να έρθει να ανοίξει το φαρμακείο του, παρ’ όλο που διανυκτέρευε. Ειμασταν 7-8 άτομα που περιμέναμε με φανερό εκνευρισμό, αφού ο τύπος δεν ήταν συνεπής. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Για φάρμακα περιμέναμε, δεν περιμέναμε για πιτόγυρα. Άλλος για το παιδί του, άλλος για τη γυναίκα του, άλλος για τον ίδιο. Ξαφνικά παρκάρει ένα αυτοκίνητο και βγαίνει ένας χαρούμενος τύπος…

-Τι έγινε ρε παιδιά; Τι περιμένετε;

Ήμασταν έτοιμοι να τον διαολοστείλουμε.

-Δεν είναι εδώ ο φαρμακοποιός; ρώτησε ο τύπος.

-ΟΧΙ!

-Α, δεν πειράζει. Θα περιμένω κι εγώ μαζί σας… Κι εγώ ΠΑΟΚτσής είμαι.

Έμεινα μαλάκας να κοιτάω. Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να του πω κανένα μπινελίκι. Τι σημασία είχε που ήταν ΠΑΟΚτσής;

Δεν είχε για μένα, είχε όμως για όλους τους υπόλοιπους…

Η ατμόσφαιρα εκτονώθηκε και στο φτερό πιάσανε κουβέντα όλοι.

Τι διάολο συμβαίνει;

Μήπως είναι η προσφυγιά και οι χαμένες πατρίδες;

Μπααααα, ίσως να ’ταν κάποτε… Όχι όμως σήμερα.

Μήπως είναι το τοπικιστικό;

Μπορεί, αλλά εδώ μιλάμε για εντός έδρας.

Ειλικρινά δεν ξέρω. Άνδρες, νεαροί, παιδιά, γυναίκες, γέροι και γριές, όταν μιλούν για τον ΠΑΟΚ, μου θυμίζουν έντονα θεούσες που εμφανίστηκε μπροστά τους η Παναγιά.

Νομίζω ότι είναι η ΥΠΑΡΞΗ του ΠΑΟΚ και μόνο.

Ο ΠΑΟΚ (για τους ΠΑΟΚτσήδες) είναι πάνω από όλα.

Πώς να το πω;

Φανατισμό; Όχι, ο φανατισμός με απωθεί γιατί είναι φτηνή έννοια.

Θρησκεία; Μπααα, λεκτική υπεκφυγή.

Ιδέα; Επίσης… Οι άνθρωποι αλλάζουν ιδέες.

Επιμένω: ο ΠΑΟΚ είναι πάνω από όλα. Πάνω κι από το ίδιο το άθλημα, φυσικά πάνω από το σκορ, την τελική θέση στη βαθμολογία, τους παίκτες, τους προπονητές ή τον πρόεδρο.

Μην περιμένετε να σας το πω με μία ή πέντε λέξεις…

Ας δοκιμάσουμε λοιπόν το γνωστότερο ρητό των Κινέζων:

Δείτε αυτό το link http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=xlj3Wpi6juI

 

Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.

Μάνος Αντώναρος
Μάνος Αντώναρος

Ο Μάνος Αντώναρος γεννήθηκε στην Αθήνα και το πρώτο που θυμάται από τη δημοσιογραφία, ήταν όταν τον έπαιρνε από το χέρι ο πατέρας του (ο γελοιογράφος Αρχέλαος) και τον πήγαινε στα παλιά γραφεία της «Αθλητικής Ηχούς» για να παραδώσει τα σκίτσα του. Εκεί ο πιτσιρικάς Μάνος έβλεπε με ορθάνοικτα μάτια μερικά από τα ιερά τέρατα της (αθλητικής) δημοσιογραφίας να εργάζονται πυρετωδώς ακριβώς μπροστά στις λινοτυπικές μηχανές. Φυσικά του΄κανε εντύπωση και φυσικά ήθελε να γίνει ένας απ' αυτούς. Ετσι γύρω στα 20 του πήγε και είδε (μόνος του) τον μακαρίτη Κλεομένη Γεωργαλά και του είπε ότι ήθελε να δουλέψει στην «Ηχώ». Και εκείνος προφανώς θέλοντας να του κάνει πλάκα τον ρώτησε:

-Και τι θες να κάνεις;

-Να γράφω κάθε μέρα τη γνώμη μου!

Και -ω του θαύματος- ο Γεωργαλάς του απάντησε:

-ΟΚ! Αρχίζεις από σήμερα το απόγευμα.

Ετσι και έγινε. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ο Μάνος Αντώναρος έγραφε καθημερινά τη γνώμη του στην πίσω σελίδα της κραταιάς εφημερίδας.

Αργότερα δούλεψε σε πολιτικές εφημερίδες επί πολλά χρόνια, σε ραδιόφωνα και κανάλια. Κάθε φορά που εργαζόταν σε εφημερίδες έψαχνε την ευκαιρία να γράφει πού και πού στις αθλητικές σελίδες. Oι συνάδελφοι του αθλητικοί ρεπόρτερ πάντα του άνοιγαν την καλά φυλασσόμενη πόρτα τους.

Είναι ένας από τους πρώτους blogger στην Ελλάδα και υποστηρίζει φανατικά ότι το internet δεν είναι media, αλλά community.

Εδώ και δυο χρόνια εγκατέλειψε (από άποψη) τη μάχιμη δημοσιογραφία και αφιερώθηκε μαζί με τη γυναίκα του στο blog της www.eimaimama.gr

Τον τελευταίο διάστημα ανεβάζει post του στο gazzetta.

Hταν καιρός -όπως λέει ο ίδιος- να ξανανιώσει την χαρά της ελεύθερης και δημιουργικής δημοσιογραφίας.