Κίνητρα vs ποιότητα!

Κακά τα ψέματα, η διαφορά ΑΕΚ και Ολυμπιακού, τόσο στην ενδεκάδα όσο και στον πάγκο, είναι χαώδης. Είναι τόσο μεγάλη, που αρκεί κάποιος να ρίξει μια ματιά στα «πείσμα, πάθος, δύναμη», στα «πολεμοχαρή» δημοσιεύματα και στη ατμόσφαιρα «μάχης» που καλλιεργείται (καλώς) στα «κιτρινόμαυρα» αποδυτήρια, προκειμένου να αντιληφθεί ποιος είναι ο Δαβίδ και ο Γολιάθ.

Η ΑΕΚ, όμως, βρίσκει πολλούς ποδοσφαιρικούς συμμάχους ενόψει αυτού του ντέρμπι, οι οποίοι εκτοξεύουν στο ναδίρ το κίνητρό της. Το κυριότερο είναι ότι οι παίκτες της και ο προπονητής της, οι πρωταγωνιστές δηλαδή, είναι «καλά». Παρά τις σφαλιάρες στην Ευρώπη και την τριάρα από τον ΠΑΟΚ, ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ πολλές ενοχές δεν έχει. Ξέρει μέχρι πού φτάνουν οι δυνατότητες της ομάδας του, γνωρίζει ότι οφείλει να τα δώσει όλα για τους χιλιάδες οπαδούς που θα πάνε στο ΟΑΚΑ για να στηρίξουν (και με τον όβολό τους) ΜΟΝΟ εκείνον και την ομάδα. Δεν παίζει για την πρωτιά και τον τίτλο, γνωρίζει ότι η κατάκτησή του ανάγεται στη σφαίρα του απίθανου. Παίζει για την πάρτη του, για την ομάδα του, για τον οπαδό, για τη δόξα μιας βραδιάς και τα λεφτά ενός τριμήνου. Παίζει και για τον συμπαίκτη του. Καθόλου δεν πρέπει να υποτιμηθεί το ότι η ΑΕΚ θα έχει στην ενδεκάδα της επτά Έλληνες (Αραμπατζής, Γεωργέας ή Κοντοές, Καράμπελας, Μανωλάς, Μάκος, Λαγός, Λυμπερόπουλος) έναν Βραζιλιάνο «Έλληνα» (Λεονάρντο) και μόνο τρεις «εκτός κλίματος» ξένους, εκ των οποίων όμως οι δύο έχουν ισχυρότατα ερεθίσματα για να δείξουν τι μπορούν να κάνουν απέναντι στην κατά τεκμήριο κορυφαία ελληνική ομάδα: Βάργκας και Γκούντγιονσεν.

Όσο για τον προπονητή; Τρελή εκτίμηση στον κόουτς «Κωστέ» δεν έχω, θα θεωρούσα ωφελιμότερο για την Ένωση να έχει προσλάβει τον Άγγελο Αναστασιάδη, ειδικά στο συγκεκριμένο timing και με το συγκεκριμένο ρόστερ. Μα σε κάθε περίπτωση ουδείς δικαιούται να παραγνωρίσει τη δική του δίψα, τη δική του φιλοδοξία και τον ιδιαίτερο τρόπο προσέγγισης του ποδοσφαιριστή: σε κάθε περίπτωση, ο Κωστένογλου συνιστά επιπλέον στοιχείο συσπείρωσης και όχι αποσύνθεσης στην ομάδα.

Αυτή η καλώς εννοούμενη ΑΕΚτσήδικη «τρέλα» για το ντέρμπι, η οποία σωστά από τους ανθρώπους της ομάδας έχει συνδεθεί επικοινωνιακά και με την προοπτική της νίκης-πρωτιάς, όσο παράξενο κι αν ακούγεται προσθέτει αντισώματα σε έναν Ολυμπιακό, ο οποίος στα εκτός έδρας ντέρμπι του με τον Βαλβέρδε στον πάγκο μάς έχει συνηθίσει σε έναν τρόπο τινά «μπλαζέ» τρόπο αντιμετώπισης και διαχείρισης των αγώνων και εναντίον της Ένωσης και εναντίον του Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ, ανεξαρτήτως αποτελέσματος (2 ήττες, μία ισοπαλία, μία νίκη σε τέσσερα ματς εναντίον των δύο αντιπάλων του). Ε, λοιπόν, αύριο δεν περιμένω έναν «μπλαζέ» αλλά έναν μαχητικότατο Ολυμπιακό, ο οποίος δεν θα αρκεστεί στην ανωτερότητά του, αλλά θα επιστρατεύσει και τα ψυχικά χαρίσματα των παικτών του. Έναν Ολυμπιακό ο οποίος θα «προσαρμοστεί» στο μαχητικό πνεύμα του αντιπάλου του και δεν θα «καθίσει» στη νιρβάνα του 6-0.

Σίγουρα δεν θα έχει το μαχαίρι στα δόντια όπως στο περυσινό εντός έδρας ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, όμως από την άλλη δεν θα αντιμετωπίσει το ματς λες και παίζει με τον Πανιώνιο. Αυτό περιμένω. Αν διαψευστώ, οι Ερυθρόλευκοι πιθανότατα θα το πληρώσουν. Όπως θα τους κοστίσει (σε ποιο βαθμό θα το δούμε) ενδεχόμενη «προστασία» του Μέλμπεργκ για το ματς με την Ντόρτμουντ (μη βγει μετά κανένας από τον Ολυμπιακό να πει «πρώτη μας προτεραιότητα είναι το πρωτάθλημα», ok Ερνέστο;) και έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον Μανιάτη. Ο Μοντέστο είναι απαραίτητος στη μεσαία γραμμή για να «ελευθερώνει» μαζί με τον Ορμπάιθ και τον Ιμπαγάσα, όχι στο δεξί άκρο της άμυνας!

Επαναλαμβάνω όμως: αν ο Ολυμπιακός μπει στο ματς με τη νοοτροπία «εμείς πάμε να παίξουμε την μπάλα μας» όπως μπήκε και στα τέσσερα προηγούμενα εκτός έδρας ντέρμπι με τον Βάσκο στον πάγκο, μπορεί να βρεθεί προ εκπλήξεων. Σ’ αυτό το ματς χρειάζεται κάτι παραπάνω (σε τσαμπουκά, μυαλό, πάθος, αυτοσυγκέντρωση, στις προσωπικές μονομαχίες) προκειμένου να φύγουν νικητές οι Ερυθρόλευκοι, αξιοποιώντας το πρέσινγκ τους στο οποίο πλέον είναι (εκ)παιδευμένοι, κυρίως τη μεσαία και την επιθετική γραμμή τους.

Διότι στην άμυνα τα προβλήματα είναι δεδομένα αν αγωνιστεί ο «soft» Μαρκάνο και όχι ο Μέλμπεργκ, συνυπολογιζομένου και ότι όλη αυτή η ιστορία με τον Κοστάντζο επηρεάζει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό όλη την άμυνα και όχι κυρίως τον γκολκίπερ (το έχουν αντιληφθεί στον Ολυμπιακό, αλλά δεν είναι εύκολο να το αντιμετωπίσουν στο ελληνικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον, όπου πάντα ψάχνουμε για εύκολους ενόχους). Στην Ελλάδα όπου (πρόσφατα τα παραδείγματα) τα ΜΜΕ φρόντισαν να «κατακρεουργήσουν» τον Κοστάντζο ακόμη και για το απίστευτο-άπιαστο γκολ του Μαρσελίνιο ή για το γκολ του Λούτσο που κινήθηκε ανάμεσα σε τέσσερις (!) αμυντικούς, αλλά δεν έγραψαν ούτε λέξη για το πέναλτι που θα έπρεπε να είχε καταλογιστεί εις βάρος της Εθνικής εναντίον της Κροατίας (όταν έπαιξε τη… μακριά γαϊδούρα ο Αβραάμ στον Κάλινιτς) και για την αποβολή με την οποία θα έπρεπε να είχε τιμωρηθεί ο Τζόρβας στο ίδιο ματς, ενώ ασφαλώς δεν «πίστωσαν» στον Αργεντινό ότι «κράτησε» τον Ολυμπιακό μέσα στο ματς με την Άρσεναλ δύο φορές…

ΥΓ1. H ιστορία με την ατάκα «πάμε παιχταρά μου» του Κωνσταντινέα στον Τοροσίδη είναι από τις γελοιωδέστερες με πρωταγωνιστές διαιτητές στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σ’ αυτή την ιστορία, η οποία βασίστηκε στο γνωστό βιντεάκι από το youtube, συνοψίζεται όλο το εκρηκτικό μίγμα καχυποψίας, αρρώστιας, αστείας στην ουσία της μα τόσο αποδοτικής προπαγάνδας που γέννησε η –με ελάχιστη διαλείμματα– σχεδόν 15ετής κυριαρχία του Σωκράτη Κόκκαλη στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οποιοσδήποτε έχει συζητήσει έστω μια φορά στη ζωή του με διαιτητή, οποιοσδήποτε έχει συζητήσει με τον ίδιο τον Κωνσταντινέα ή με ανθρώπους του κύκλου του, οποιοσδήποτε έχει πάει έστω μία φορά σε αγώνα ερασιτεχνικού πρωταθλήματος (όπου ακούγονται όλες οι ατάκες από τον πάγκο, τους παίκτες, τους επόπτες, τον ρέφερι) ή είχε φίλο ή συγγενή ποδοσφαιριστή σε οποιαδήποτε εθνική κατηγορία, οποιοσδήποτε έχει παίξει ένα ματς στη ζωή του με «κανονικό» διαιτητή, γνωρίζει ότι τα «πάμε παίκτη», «πάμε παικτούρα», «πάμε παικταρά», «παίζουμε μπάλα, δεν μιλάμε», «πάμε, πάμε, παίζουμε ποδόσφαιρο» είναι ΚΛΑΣΙΚΕΣ ατάκες των διαιτητών προς ποδοσφαιριστές «προβληματικούς» και «γκρινιάρηδες» κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, προκειμένου να τους ενθαρρύνουν να αφήσουν στην άκρη όλα τα υπόλοιπα (βρισιές, σκληρά μαρκαρίσματα κλπ.) και να επικεντρωθούν στο αντικείμενο. Είναι ένας εύσχημος τρόπος από τον διαιτητή προκειμένου να ηρεμήσει έναν παίκτη και ταυτόχρονα εμμέσως να του απευθύνει την έμμεση παρατήρηση μετά τα «σταμάτα, ΟΚ; Τέλος, τέλος!» που του έχει πει προηγουμένως. Κι όμως! Αυτή η ατάκα προς τον Τοροσίδη ακόμη και τούτη την εβδομάδα εξακολουθεί να πετιέται στον ανεμιστήρα της λάσπης εναντίον του συγκεκριμένου ρέφερι, ο οποίος πολλά-πολλά δικαιώματα δεν έχει δώσει. Αυτή είναι μια από τις πάμπολλες πτυχές κατάντιας του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σ’ αυτό το σημείο φτάνει η κατάντια όσων δημοσιογράφων (που υποτίθεται γνωρίζουν…) αναπαράγουν στοχευμένα τη συγκεκριμένη ατάκα. Και αυτά πληρώνει ο Ολυμπιακός ως συσσωρευμένα «ρέστα» της περιόδου της Παράγκας, της θητείας του Θωμά Μητρόπουλου στην ΠΑΕ και της λογικής «Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζουν…».

ΥΓ2. Περιμένω πολύ δύσκολο ματς για τον ρέφερι. Με ξύλο, με τσαμπουκάδες, με φάσεις για αποβολές. Το ζητούμενο είναι να σφυρίξει αυτό που θα δει και να υποδείξει αυτό που θα κρίνει χωρίς να λάβει υπόψη του παντός είδους ισορροπίες (είτε υπέρ του γηπεδούχου με τους καυτούς οπαδούςείτε υπέρ του θεωρητικά ισχυρού του ελληνικού ποδοσφαίρου).