«Παίζαμε σαν μια γροθιά»

Ο τερματοφύλακας του Άρη μίλησε στον επίσημο ραδιοφωνικό σταθμό της ομάδας και επισήμανε πως ο Άρης έπαιξε σαν μια γροθιά:

«Το περιμέναμε με ανυπομονησία όλοι οι φίλοι του Άρη και οι ποδοσφαιριστές. Ανυπομονούσαμε για το πρώτο τρίποντο. Υπήρχε μία πίεση. Είναι λογικό να είσαι πιεσμένος όταν δεν έχεις κερδίσει σε εφτά παιχνίδια. Χθες είχαμε κάτι ξεχωριστό. Παίζαμε σαν μία γροθιά. Ήμασταν ενωμένοι και φαινόταν αυτό και στον κόσμο, μπορούσε να το καταλάβει κάποιος. Είναι πραγματικά σημαντικό να είμαστε ομάδα εντός και εκτός γηπέδου και όταν έχεις παίκτες αξίας όπως ο Άρης, τότε τα πράγματα είναι εύκολα. Ήταν βέβαια δύσκολο στην 7η αγωνιστική να έχουμε 4 βαθμούς, αλλά τώρα που ήρθε η πρώτη νίκη νομίζω ότι η ομάδα θα αρχίσει να παίζει καλό ποδόσφαιρο. Φάνηκε πάντως η πίεση των βαθμών».

Είναι δύσκολη έδρα και δεν νομίζω να περάσουν ομάδες από εκεί. Εμείς όμως σκεφτόμαστε μόνο τη δική μας ομάδα».

Για την απόδοση του ίδιου, αλλά και του Γιαννιώτα

«Δεν είμαστε μόνο δύο πρόσωπα στην ομάδα. Αν δεν με βοηθούσαν οι συμπαίκτες μου δεν θα κατάφερνα τίποτα. Μαζί χάνουμε και μαζί κερδίζουμε. Δεν είχα να δώσω απάντηση πουθενά. Για να πω και του στραβού το δίκιο δεν ξέρω πού να δώσω αυτή την απάντηση. Δεν βρίσκω τον άνθρωπο. Έχει γραφτεί πλέον στην ιστορία, δεν έχει λόγο να γυρίζω πίσω και να συζητάω γιατί δεν έπαιξα με τον Ολυμπιακό. Έχει τελειώσει αυτό».

Για την Εθνική: «Φυσικά και είναι στο μυαλό μου και η Εθνική ομάδα, γιατί εκεί είναι η καθιέρωση ενός ποδοσφαιριστή. Είναι μεγάλη τιμή να φοράει κάποιος το εθνόσημο. Κάτι συγκεκριμένο όμως δεν ξέρω. Αν δεν γίνει το κάλεσμα όλα είναι απλά συζητήσεις. Πρώτος στόχος πάντα είναι η καθιέρωση στον Άρη. Στο 70’ έγινε η εξ επαφής προβολή του Γεωργίου. Κι εγώ είδε στην τηλεόραση ότι ήταν προβολή. Δεν θυμόμουν με τι έγινε. Είχα την τύχη με το μέρος μου, βρέθηκα την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο σημείο. Υπάρχει και άλλη μία απόκρουση στο 49’ σε ένα σουτ από τα πλάγια, που ίσως είναι πιο δύσκολη από αυτή που αναφέρουμε. Ήταν ένα περίεργο γύρισμα, που πήρε τροχιά προς το τέρμα και πραγματικά δυσκολεύτηκα πάρα πολύ».