Καρδιογράφημα, ευθεία γραμμή

Η μαύρη βραδιά του Παναθηναϊκού ήρθε την κατάλληλη στιγμή: σε ένα παιχνίδι, όπου η ήττα επιτρέπεται -ιδίως τώρα που επέστρεψαν οι περισσότεροι τραυματίες της Μπάρτσα- και κοστίζει ελάχιστα. Η διαφορά των 15 πόντων είναι βεβαίως βαριά και μάλλον θα κοστίσει, στο διόλου απίθανο σενάριο της ισοβαθμίας.

Αν είναι όμως να πάρει απουσία κάποιος, ας την πάρει στη Βαρκελώνη, στη Μαδρίτη, στη Μόσχα, στην ανατολική όχθη της Κωνσταντινούπολης. Όχι σε αγώνες που συνοδεύονται με «πρέπει» και ασφαλώς όχι εντός έδρας. Πάμε παρακάτω…

Την άσχημη γεύση στα χείλη την άφησε όχι η ήττα, ούτε καν η συντριβή, αλλά η οικτρά κακή εμφάνιση, του δευτέρου ιδίως ημιχρόνου. Ο αποψινός Παναθηναϊκός ήταν μία ομάδα δίχως ψυχή, δίχως πλάνο, δίχως ενέργεια, δίχως αυτοσυγκέντρωση.

«Παίξαμε χωρίς καρδιά και αυτό είναι ανεπίτρεπτο», ομολόγησε ο Τζέιμς Φελντίν, μετά το ναυάγιο. «Ιδίως στην άμυνα, είχαμε πολλά σχέδια, αλλά δεν κάναμε τίποτα».

Τη χειρότερη στιγμή του την κατέθεσε πάνω που ίσιωνε τη βάρκα, στο 24^ο λεπτό με τη διαφορά στους 3 πόντους και με τη μπάλα δική του. Ο αναντικατάστατος στο συγκεκριμένο ματς Κρις Σίνγκλετον έσπρωξε μακριά τον Ντόελμαν λες και είχε προηγούμενα μαζί του, διαμαρτυρήθηκε έντονα για το (4^ο προσωπικό) φάουλ που του σφυρίχτηκε και έφυγε για τον πάγκο αφήνοντας την ομάδα ορφανή.

Ο Αμερικανός προσπάθησε φιλότιμα να χρεωθεί και με 5^ο για να πάει βόλτα στις ράμπλας, αλλά -το μη χείρον- την τεχνική ποινή τη χρεώθηκε ο πάγκος. Ο Παναθηναϊκός έχασε όχι μόνο τον σημαντικότερο παίκτη του, αλλά και το μυαλό του, ανεπανόρθωτα μάλιστα.

Ο αποκαμωμένος από την ασθένεια και την απροπονησιά Μπουρούσης παραδόθηκε άνευ όρων στους Τόμιτς-Ντόρσεϊ και ο Παναθηναϊκός έμεινε χωρίς δεκανίκι μέσα στις ρακέτες, αφού η άμυνα της Μπαρτσελόνα στόχευσε ανελέητα στον έτερο αναντικατάστατο, Νικ Καλάθη.

Αποκομμένος από τους συμπαίκτες του ο Ελληνοαμερικανός, σκόραρε αρκετά, αλλά έμοιαζε με μοναχικό σταυροφόρο, αφού υστέρησε σε όλους τους άλλους τομείς: 1 ασίστ, 2 ριμπάουντ, 0 κλεψίματα.

Πίσω του, δεν υπήρχε τίποτε, αφού οι Τζέιμς-Παππάς είναι πολλά πράγματα, αλλά όχι πλέι-μέικερ. Η απουσία δεύτερου οργανωτή παραμένει κραυγαλέα, αλλά ο καταστροφικός τραυματισμός του Γκιστ άλλαξε τις προτεραιότητες και τις ισορροπίες.

Ο Γκάμπριελ δεν ακούμπησε τη μπάλα στα 6,5 λεπτά της συμμετοχής του. Ο Φώτσης έγραψε και αυτός κουλουράκι. Ο Σίνγκλετον ξεκίνησε στο «5», αλλά πιάστηκε αιχμάλωτος από τον Τόμιτς πριν μεταφερθεί παραέξω. Τα χαμηλά σχήματα με «τεσσάρι» τον Νίκολς είναι ειδικών συνθηκών.

Ξαφνικά ο Παναθηναϊκός μοιάζει όχι βέβαια γυμνός, αλλά ημίγυμνος απέναντι σε έναν αντίπαλο με 11-12 ετοιμοπόλεμους παίκτες πρώτης γραμμής (και άλλους τρεις στα «πιτς»). Όσοι νόμιζαν ότι ο Σάσα Βεζένκοφ είναι ακόμα παιδαρέλι ψάχνουν τώρα τρόπους για να τον ντύσουν στα γαλανόλευκα της Εθνικής Ελλάδας.

Οι ομαδάρες μας δίστασαν να τον πλησιάσουν το καλοκαίρι, για να μη θυσιάσουν μία θέση ξένου. Πριν λαλήσει τρεις φορές το κοκόρι των γραφών, ο MVP της περυσινής Α1 απέκτησε και ελληνικό διαβατήριο.

«Ο Παναθηναϊκός είναι ομάδα χωρίς ταυτότητα και χωρίς φιλοσοφία», είπε από το στούντιο της ΕΡΤ ο Στέργιος Κουφός. Είναι μία δυσοίωνη και μάλλον αυστηρή τοποθέτηση, η οποία ξεκινάει από τη σπασμωδική απόφαση της αλλαγής προπονητή, Οκτώβριο μήνα.

Μέσα στην τούρλα της Εuroleague με τα απανωτά παιχνίδια και τις διπλές αγωνιστικές, δεν υπάρχει περιθώριο διδασκαλίας, προετοιμασίας, προσαρμογής.

Τις καλές του μέρες, ο Παναθηναϊκός είναι φίφτυ φίφτυ ομάδα του Πεδουλάκη και ομάδα του Πασκουάλ. Τις κακές, όπως απόψε, δεν είναι ομάδα κανενός.

Θα φτάσει εκεί που θα τον πάνε η πυξίδα του Καλάθη, τα κέφια των σουτέρ και η φαιά ουσία του Μπουρούση. Στη Βαρκελώνη, δεν λειτούργησε τίποτε από όλα αυτά.

Ωστόσο, ο Παναθηναϊκός επιστρέφει στην Αθήνα με άφθονο υλικό για μελέτη στις αποσκευές του, έχοντας πληρώσει το πολύ μικρό τίμημα του ενός χαμένου βαθμού. Το ΟΑΚΑ ήταν ανέκαθεν ο καλύτερος σύμμαχός του, ιδίως στις βραδιές της εσωστρέφειας.

Οι επόμενες δύο εβδομάδες τον βρίσκουν αντιμέτωπο με δύο τουρκικές ομάδας (Γαλατασαράι και Φενέρμπαχτσε), όχι στην αφιλόξενη Πόλη, αλλά στη δική του πόλη και στο δικό του λημέρι.

Σας εγγυώμαι ότι τα χαμόγελα της αισιοδοξίας θα επιστρέψουν για τα καλά, μαζί και τα όνειρα για final-4, εφ’όσον αρχειοθετηθούν στην τσέπη του Πασκουάλ δύο ροζ φύλλα. Δεν θα είναι όμως καθόλου, μα καθόλου, εύκολο.

Για τον Ολυμπιακό, θα τα πούμε αύριο.