Οι... Ινδιάνοι του Ντίνου! (pics)

Ο αρχηγός των Γαλατών, Βρέννος είπε απευθυνόμενος προς τους Ρωμαίους την αποφθεγματική φράση “vae victis”, αλλά θαρρώ πως το “ουαί τοις ηττημένοις” δεν ταιριάζει στον Κόροιβο. Δεν του ταιριάζει ακόμη, διότι αφενός έχει στο δισάκι του δυο νίκες (και φιλοδοξεί να τις αβγατίσει σε τρεις το Σάββατο κόντρα στα Τρίκαλα) και αφετέρου είναι πολύ νωρίς για να κριθεί η υπόθεση του υποβιβασμού...

Αυτό μάλιστα οι Ηλείοι το γνωρίζουν πολύ καλά από την περασμένη σεζόν, όταν έσωσαν την παρτίδα την ύστατη στιγμή στη διπλή ισοβαθμία με τον Αρκαδικό και μάλιστα για έναν πόντο απο μια άστοχη ελεύθερη βολή του Βασίλη Καββαδά σε ανύποπτο χρόνο!

Παραβιάζω λοιπόν το δημοσιογραφικό πρωτόκολλο που ορίζει ότι κάποιος νικά και αυτός (πρέπει να) είναι το υποκείμενο των κάθε λογής συλλογισμών. Απλώς αφήνω στην ΑΕΚ στην (αν)ησυχία της και σήμερα λέω να καταπιαστώ με την ομάδα που περίμενα σχεδόν δυο μήνες για να τη δώ από κοντά και να επιβεβαιώσω ή να νιώσω ότι διαψεύδονται τα θετικά σχόλια τα οποία τη συνόδευαν.

Στο τέλος της ημέρας επιβεβαιώθηκαν και μάλιστα μέχρι κεραίας, παρά το γεγονός ότι ο Κόροιβος δεν κατάφερε να σταθεί ανταγωνιστικός έως το τέλος και εντέλει έφυγε με την έβδομη ήττα στην... καμπούρα του.

Τους λεγάμενους τους είχα παρακολουθήσει αποσπασματικά και από την τηλεόραση σε κάποια από τα προηγούμενα ματς, αλλά μου έκανε κλικ μια δήλωση του Δημητρη Πρίφτη στις 12 Νοεμβρίου μετά το θρίλερ (των πενήντα λεπτών) του οποίου ο ίδιος και η ομάδα του επέζησαν. Είχε πει λοιπόν τότε ο προπονητής του Αρη ότι “ο Κόροιβος παίζει με ένα στιλ που είναι εντελώς διαφορετικό απ' όλων των ελληνικών ομάδων, διότι στηρίζεται στον υψηλο ρυθμό, στις πολύ γρήγορες επιθέσεις, στην ορμητικότητα των παικτών του στα επιθετικά ριμπαουντ και μοιάζει βγαλμένο από το γαλλικό πρωτάθλημα”!

Γ'έλασα όταν το διάβασα, κυρίως με την τελευταία αποστροφή του Πρίφτη περί Γαλλίας και τότε σκέφτηκα να τηλεφωνήσω στον Καλαμπάκο και να τον ρωτήσω εάν έκανε ματαπτυχιακά στη Σορβόννη και εάν ομιλεί τη γλώσσα του Βίκτωρος Ουγκό!

Το πολύ πολύ να με διοαολόστελνε και να μου έλεγε το προφανές: “Η μονη γλώσσα που μιλάω, αδερφέ, είναι τα... Παγκρατιώτικα!

Τα Παγκρατιώτικα του Προφήτη Ηλία και του παλιού Λέντζου που διασώζονται εν είδει... κρυφού σχολειού στη δική του “Στοά”, περιχυμένα και αυτά από το περίφημο φραπόγαλο, το οποίο μεγάλωσε, σαν το“Carnation”, γενιές και γενιές Ελλήνων μπασκετικών “junkies” και όχι μόνο.

Το εννοώ αυτό και -για να το καταστήσω σαφές προς τους νεότερους- μπροστά στο φραπόγαλο του Λέντζου, τύφλα 'να χε το μητρικό γάλα!

Χρόνια αργότερα ο Καλαμπάκος φαίνεται πώς κατά έναν μυστηριώδη τρόπο έχει υποκλέψει το μυστικό του μπασκετικού φραπόγαλου. Επειδή μάλιστα τον γνωρίζω εξ απαλών ονύχων- τον έχω ικανό, τόσο πανούργος που είναι, να διαθέτει στην κατοχή του και το μυστικό της... Coca Cola!

Toν είδα λοιπόν χθες τον Κόροιβο και όχι μονάχα από επαγγελματική διαστροφή, επειδή μετέδιδα το ματς στην Cosmote TV...

Τον είδα και τον απόλαυσα...

Τον είδα και πείσθηκα ότι με τον (όχι γιαλαντζή και δήθεν, αλλά γνήσιο) μαγκιόρο προπονητή, τον οποίο ρισκάρησε και έβγαλε στο κλαρί της Α' Εθνικής, θα πουλήσει πολύ ακριβά το τομάρι του.

Δεν θέλω να κάνω... κονσομασιόν στο Ντίνο, αλλά την αξίζει διάβολε, διοτι συν τοις άλλοις αποφάσισε στα 52 του να παρατήσει την Αθήνα, την οικογενειαική θαλπωρή, το αγαπημενο του Παγκράτι και τις υπόλοιπες δουλειές του και να κατέβει στην Αμαλιάδα για να κάνει τον ...φακίρη, περπατώντας πάνω στα πυρωμένα καρφιά τα οποία τσουρούφλισαν τα προηγούμενα δυο χρόνια τον Χάρη Μαρκόπουλο!

Γλαφυρή φαίνεται αυτή η αλληγορία, μα είναι πέρα ως πέρα αληθινή.

Ο Καλαμπάκος επιμένει ακομη και τώρα, όντας πρωτάρης στην Basket League, να παίζει το μπάσκετ με το οποίο ανατράφηκε στο Παγκράτι και το οποίο όλοι μας αγαπήσαμε: το δικό του μπάσκετ που είναι εκσυγχρονισμένο ρετρό, παλιομοδίτικο τρόπον τινά και συνάμα μοντέρνο.

Σε κάθε περίπτωση είναι ένα ξεχωριστό και ασυνήθιστο μπάσκετ, στο οποίο συναντώνται, τέμνονται και συνδυάζονται στοιχεία από κάθε καρυδιάς καρύδι: λίγο κολλεγιακό, λίγο ΝΒΑ, λίγο παλιός Αρης, λίγο Παγκράτι και δεν συμμαζεύεται.

Λίγο Παγκράτι έγραψα; Λάθος! Πολύ Παγκράτι και πολύ Πέραμα, διότι ο Κόροιβος βαδίζει στα χνάρια (ασφαλώς με ποιοτικότερο υλικό, ελέω και της παρουσίας των ξένων παικτών) των τελευταίων δυο ομάδων του Ντίνου στη Β' Εθνική και στην Α2.

Το έργο είναι γνωστό στους παρεπιδημούντες τον λόφο του Αρδηττού όπου μεγάλωσε και ο ίδιος και μάλιστα μικρός πήγαινε εκεί και έκανε... μπανιστήρι από ψηλά στα ματς του Παναθηναϊκού στο Καλλιμάρμαρο με το όνειρο να φορέσει κάποτε την πράσινη φανέλα, όπερ και εγένετο για μια διετία (1990-92).

Απλώς τότε το παραμύθι δεν είχε “happy end”, διότι ο Ντίνος και ο Πεδουλάκης εκδιώθηκαν κλοτσηδόν από τον Παύλο Γιαννακόπουλο, μετά την ήττα από τον Πανιώνιο στα πλέι οφς, η οποία έφερε τους “πράσινους” κάτω από το Περιστέρι και προκάλεσε τον εξοστρακισμό τους από την Ευρώπη μετά από είκοσι πέντε χρόνια ανελλιπούς παρουσίας.

Τι σενάριο είχε αυτό το έργο; Φτιαγμένο από τον Νίκο Σισμανίδη, τον πρώτο ψηλό γκαρντ που εμφανίστηκε στην Ελλάδα, καθηγητή φυσικής αγωγής και επί σειρά ετών γυμναστή της εθνικής ομάδας, μάλιστα ο επονομαζόμενος (προς χάριν της αδυναμίας του στα όλα) “Μποντ” ήταν εκείνος ο οποίος εφάρμοσε πρώτος τη μέθοδο της μέτρησης των βιορυθμών, τις παραμονές και μεσούντος του θριαμβευτικού Ευρωμπάσκετ του '87.

Ο Σισμανίδης είναι γέννημα θρέμα του Παγκρατίου (με το παιδομάζωμα στα σχολεία από τον συχωρεμένο Νότη Μαστρογιάννη), φόρεσε τη φανέλα του από το 1960 έως το 1974, εν συνεχεία έπαιξε στον Ολυμπιακό, αγωνίσθηκε 87 φορές στην Εθνική ομάδα και ύστερα παράλληλα με την ακαδημαϊκή καριέρα, ακολούθησε και την προπονητική, μάλιστα υπήρξε ο πρώτος προπονητής της Εθνικής γυναικών, όταν αυτή επανασυστάθηκε. Από τον πάγκο του Παγκρατίου προώθησε τους τρεις μετέπειτα σωματοφύλακες (Καλαμπάκος-Καρατζάς, Μπακατσιάς) στην ανδρική ομάδα και δέθηκε μαζί τους με μια σχέση ζωής.

Τα προηγούμενα τρία χρόνια ο Σισμανίδης ήταν στο πλευρό του Καλαμπάκου ως γυμναστής είτε στο ανέβα-κατέβα τον Αρδηττό, είτε με την κυκλική προπόνηση και τα όργανα στο κλειστό γήπεδο του Μετς. Το αποτέλεσμα; Οι παίκτες ήταν πιασμένοι στην αρχή, αλλά ύστερα λύνονταν και άρχιζαν να τρέχουν σαν τρελοί, να πιέζουν ασφυκτικά και να τυραννάνε κάθε αντίπαλο...

Ο Καλαμπάκος ήταν μετρ στη Β' Εθνική και στην Α2, παρουσιάζοντας στις ομάδες του ένα ιδιότυπο στιλ που εδραζόταν στο πολύ τρέξιμο, στην πίεση και στο aggressive basketball, που αναδείκνυε τους καλούς γκαρντ (βλέπε Λιακόπουλος, πρώτος σκόρερ) και ανάγκαζε τους σέντερ να βγαίνουν και να βαράνε τρίποντα (βλέπε Κουτρούλιας).

Τον περασμένο Ιούλιο ο Κόροιβος έδωσε στον Ντίνο τη μεγαλύτερη ευκαιρία της καριέρας του: τη μεγαλύτερη μέχρι την επόμενη, ίσως. Του εμπιστεύθηκε μια ομάδα που έπρεπε να την κτίσει από τα μπετά και από το πουθενά! Εχει ξανασυμβεί βεβαίως, αλλά, διάβολε, πόσο εύκολο μπορεί να είναι για έναν (πρωτάρη σε μια καινούργια ομάδα, σε μια ξένη πόλη και σε μια διαφορετική κατηγορία) προπονητή να φτιάξει ένα αξιοπρεπές σύνολο, χωρίς κανέναν, μα κανέναν παίκτη από την προηγούμενη σεζόν;

Ελα μου ντε!

Ολοι τους υπήρξαν νέες εγγραφές, όχι μόνο οι ξένοι, αλλά και οι Ελληνες που στρατολογήθηκαν με μικρά συμβόλαια και μάλιστα τρεις από δαύτους (Χατζηνικόλας, Μιχάλογου, Σαχπατζίδης) ακολούθησαν τον Ντίνο Καλαμπάκο έχοντας διατελέσει παίκτες του στο Παγκράτι και γνωρίζοντας τι καπνό φουμάρει.

Οντας περπατημένος στο μπάσκετ ο Καλαμπάκος, απλώς χρειάστηκε να βγάλει το τζιν παντελόνι, να ζώσει μέσα το πουκάμισο, να βάλει ένα κοστούμι με γραβάτα (“το γαμπριάτικο που είχε ξεχάσει η Λίλα στη ντουλάπα” αυτοσαρκάζεται) και να κοουτσάρει όχι πια στη Β' Εθνική ή στην Α2, αλλά στην A1, την οποία είχε φάει με το κουτάλι ως παίκτης.

Ποια ειναι η Λίλα; Επειδή δεν έχω την απαίτηση από τους νεαρούς αναγνώστες να ξέρουν το σόι ενός εκάστου, υπενθυμίζω ότι η Λίλα είναι η Λίλα Χατζηορίδου, μια από τις κορυφαίες Ελληνίδες μπασκετμπολίστριες όλων των εποχών, με μια λαμπρή καριέρα στον Ζωγράφου, στον Παναθηναϊκό και στην Εθνική ομάδα...

Αλλά δεν είναι μονάχα η Λίλα, εδώ έχουμε να κάνουμε με την πιο αθλητική/μπασκετική οικογένεια της Ελλάδας, μπορεί και εκτός των συνόρων μας: ο Ντίνος είναι γιος του σπουδαίου ακοντιστή Στάθη Καλαμπάκου, σύζυγος της Λίλας, πατέρας της Ασπασίας (η οποία εφέτος αγωνίζεται στον Παναθηναϊκό) και κουμπάρος με το μισό ελληνικό μπάσκετ: με τον συχωρεμένο τον Μάκη Δενδρινό, με τον Θύμιο Μπακατσιά, με τον Παναγιώτη Καρατζά και με τον Σταύρο Ελλημιάδη!

Μπορεί να μου διαφεύγει και κανένας άλλος, δεν βάζω το χέρι μκου στη φωτιά...

Νέος σε θητεία προπονητής και νέοι παίκτες από τον πρώτο έως τον τελευταίο. Και τι παίκτες; Οι περισσότεροι από δαύτους δεν... γκουγκλάρονται, διότι απλούστατα τα βιογραφικά σημειώματα τους είναι περιορισμένα και ελλιπή.

Πλάκα πλάκα (που ωστόσο ξεφεύγει κατά πολύ από τον κάθε λογής αστεϊσμό) αυτός ο οποίος... γκουγκλάρεται περισσότερο είναι ο δύσμοιρος ο νεόκοπος στην ομάδα, Νταβόντε Πόλαρντ, όχι τόσο για την μπασκετική διαδρομή του, αλλά για τα απανωτά κτυπήματα της μοίρας: τον θάνατο του πατέρα του, την πυρκαγιά στο σπίτι τους, την κατηγορία που δέχτηκε για συνέργεια στην απαγωγή μιας εξάχρονης, τη μαρτυρική κατάθεση στην οποία επιβεβαίωσε ότι η μητέρα του απήγαγε το κορίτσι (με αποτέλεσμα να καταδικασθεί σε φυλάκιση 25 ετών), στην επιτήρηση υπό την οποία τελούσε για δυο χρόνια από το FBI και στη χαμένη μέχρι τώρα ευκαιρία του ΝΒΑ.

Eχει, λοιπόν, το χάζι του το τρεχαλατζίδικο, πιεστικό και απροσδόκητο μπάσκετ που παίζει ο Κόροιβος και αποτελεί προϊόν συγκερασμού διαφόρων στοιχείων...

Εχει επίσης το χάζι του το κοουτσάρισμα του Καλαμπάκου, που εμπλουτίζεται κιόλας από στοιχεία... πρόζας, όπως χθες που τα έχωνε, αλλά συνάμα έδινε ουσιαστικές οδηγίες ή κλοτσούσε ένα πλαστικό μπουκάλι με νερό από την τσατίλα του και αμέσως έτρεχε μέσα στο γήπεδο για να το μαζέψει!

Αυτή η ομάδα του Κοροίβου μοιάζει σαν μια κολεγιακή καρικατούρα...

Εν γνώσει μου ρέπω προς την ιεροσυλία, αλλά τόσο zone press έπαιζε μόνο ο συχωρεμένος ο Τζον Γούντεν στο UCLA!

Επίσης τόσο man to man press και match up press έπαιζαν μόνο ο Ρίκι Πιτίνο στο Κεντάκι του 1996 (με τον Τόνι Ντελκ) και ο Παναγιώτης Γιαννάκη στην Εθνική ομάδα το 2005 και το 2006!

Για να το χοντρύνω ακόμη περισσότερο, λοιπόν, λέω πως τόσες πολλές επιθέσεις “seven seconds or less” με τόσα “early pick n' roll” έπαιζε μόνο ο Μάικ Ντ' Αντόνι στους Σανς της διετίας 2006-08 με τον Στιβ Νας τον Σον Μάριον και τον Αμάρε Στανταμάιρ!

Τι διάολο στιλ μπάσκετ είναι αυτό που παίζει ο Κόροιβος; Κολεγιακό στην άμυνα ή τύπου ΝΒΑ στην επίθεση; Η μήπως Παγκρατιώτικο; “Εγώ το λέω αντάρτικο μπάσκετ. Η πιο σωστά, ινδιάνικο” μου αποκρίθηκε σε αυτό το υπαρξιακό ερώτημα ο ίδιος ο Ντίνος χθες το βράδυ. “Η θα είχαμε λεφτά για να πάρουμε παίκτες που θα υποστήριζαν ένα συμβατικό μπάσκετ ή θα καταφεύγαμε στο ινδιάνικο μπάσκετ. Ε, λοιπόν, λεφτά δεν υπήρχαν και να τι ομάδα φτιάξαμε. Εάν τα καταφέρουμε έχει καλώς. Θα δικαιωθούμε. Εάν όχι, κλάφ' τα Χαράλαμπε. Αυτή τη στιγμή κολυμπάμε σε ένα βαθύ ποτάμι, αλλά βλέπουμε απέναντι μας την όχθη” συνέχισε τεκμηριώνοντας την απάντηση του.

Διάφορα κρουστά, πνευστά και έγχορδα απαρτίζουν αυτή την παράξενη μπάντα που δίνει περίεργες, αλλά ευχάριστες στο αυτί και ελκυστικές συναυλίες. Στο ρόλο του διευθυντή της βρίσκεται ένας λιπόσαρκος πόιντ γκαρντ, γεννημένος στο Σεντ Λούις του Μισούρι, ο οποίος πέρασε από τέσσερα διαφορετικά κολέγια, έχει κάνει τον γύρο της Βορειας Ευρώπης, φοράει κορδέλα στο λαιμό και μετά από εννέα αγωνιστικές στο ελληνικό πρωτάθλημα δείχνει ικανός να τινάξει την μπάνκα στον αέρα και να γράψει ιστορία!

Τον Κεν Μπράουν εννοώ, ο οποίος έχει θρονιαστεί στο Νο 1 των σκόρερς (17.9 πόντοι), των πασέρ (7.0 ασίστ), των “bombers” (27 τρίποντα), του ranking (16.1 μονάδες) και των παικτών με τα περισσότερα λάθη (4.0)!

Δεν ξέρω που θα κάτσει η μπίλια, πάντως στα χρονικά της Α1, ουδέποτε ένας παίκτης τελείωσε τη σεζόν έχοντας αναδειχθεί πρώτος σκόρερ και πασέρ: διεκδίκησαν αυτή τη διπλή πρωτοκαθεδρία ο Νταμίρ Μουλαομέροβιτς, ο Κίκι Κλαρκ και ο Αντονι Γκράντι, αλλά δεν τους προέκυψε το ούτως ή άλλως σπάνιο επίτευγμα.

Τι σόι παίκτης είναι ο Μπράουν; Ο κατάλληλος παίκτης στην κατάλληλη ομάδα, την κατάληλη στιγμή. “Ινδιάνος είναι, τι ψάχνεις;” απαντά ο Καλαμπάκος. “Ινδιάνος που τρέχει, ορμάει, καβαλάει και τα σχετικά ”.

Μ' αυτά και μ' αυτά στην τρίτη παρουσία του στην Basket League ο Κόροιβος έχει μέχρι στιγμής δυο νίκες (Δόξα Λευκάδας, Λαύριο) και επτά ήττες. Σε αυτές τις εννεά αγωνιστικές έχει παίξει τρεις παρατάσεις, ενώ διαθέτει τη χειρότερη άμυνα, αλλά παράλληλα είναι η κορυφαία ομάδα του πρωταθλήματος στα εύστοχα και στα εκτελεσμένα τρίποντα, η τέταρτη καλύτερη στα ριμπάουντ και η τρίτη στις ασίστ.

Και όλα ταύτα -για να μην παρεκκλίνω από το πνεύμα που διέπει το κείμενο-με το ινδιάνικο μπάσκετ του Καλαμπάκου!