Μάθε παιδί μου λέι απ!

Ο συχωρεμένος ο Τζον Γούντεν είχε πει κάποτε πως “ανέχομαι οποιαδήποτε ήττα, αλλά σιχαίνομαι να χάνω εξαιτίας των άστοχων ελευθέρων βολών” και αυτή η αποφθεγματική ρήση του “μάγου του Γουέστγουντ” μου ήρθε στο μυαλό δυο φορές χθες το βράδυ...

Παρεμπιπτόντως και για να κάνω λίγη πλάκα-μόλονότι η υπόθεση είναι μακάβρια- ο πολυνίκης προπονητής στην ιστορία του NCAA (δέκα πρωταθλήματα με το UCLA) εκδήμησε πλήρης ημερών στις 4 Ιουνίου του 2010, μόλις τέσσερις μήνες προτού κλείσει έναν αιώνα ζωής.

Τότε πέθανε, όχι στις αρχές της δεκαετρίας του '90, όταν βιάστηκε να τον στείλει στο πάνθεον της αιωνιότητος ο Γιάννης Ιωαννίδης!

Τι είχε συμβεί; Μετά από έναν αγώνα του Ολυμπιακού στον οποίο έπαιξε αρκετή ώρα άμυνα “zone press” (η οποία υπήρξε ο θυρεός της φιλοσοφίας του UCLA), ο “Ξανθός” έκανε μνεία στον “αείμνηστο Γούντεν”. Καθόμουν απέναντι του στη συνέντευξη Τύπου και δειλά δειλά σήκωσα το χέρι μου και του είπα ότι ο Γούντεν ζει και βασιλεύει...

Τότε ο Ιωαννίδης δαγκώθηκε και ομολόγησε την αμαρτία του: “Μου το είπε ο Γουόλτερ Μπέρι και με παρέσυρε”!

Προς τι τόση κουβέντα για την παλαιά δήλωση του Γούντεν; Διότι θαρρώ πως με την απαραίτητη παράφραση, αυτή θα τριβέλιζε χθες το μυαλό του Σφαιρόπουλου και κυρίως του Ζντοβτς..

Ο Γιάννης δεν κινδύνευε βεβαίως να αισθναθεί τη σιχαμάρα, αλλά ο Γιούρι την ένιωσε με τον πιο αηδιαστικό τρόπο και εντέλει (πέρα από τις πράξεις του άξιου νικητή Παναθηναϊκού) στην ήττα της ΑΕΚ βάρυνε και η ατζαμοσύνη των δικών του παικτών στα λέι απ.

Πλάκα πλάκα, αν και το επισημάναμε από της τηλοψίας τόσο η ταπεινότης μου παρέα με τον Γιώργο Καλαφατάκη στην Cosmote TV, όσο και ο Καρύδας με τον Συρίγο στo NOVAsports, εντούτοις οι στατιστικές υπηρεσίες δεν έχουν λανσάρει ακόμη τη σχετική στήλη με τα άστοχα λέι απ.

Τα προ κενής εστίας χαμένα σουτ, που λένε και στο ποδόσφαιρο...

Βεβαίως με την επίσης ποδοσφαιρική λογική του “όλα μπαίνουν κι όλα χάνονται”, ακόμη και τα λέι απ μπορούν να πάνε άκλαυτα. Αλλά, διάβολε, τόσα πολλά και μαζεμένα το ίδιο βράδυ;

Η διαφορά ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στο Ρέθυμνο ήταν τόσο μεγάλη ώστε ούτε τα άστοχα λει απ, ούτε τα (επτά παραπάνω από τον μέσο όρο του) λάθη επηρέασαν εντέλει την εξέλιξη του αγώνα, με αποτέλεσμα να συνεχίσει την άπταιστη διαδρομή του στο πρωτάθλημα.

Αντιθέτως η ΑΕΚ πλήρσε ακριβά αυτή την πονεμένη ιστορία, το κουβάρι της οποίας άρχισε να ξετυλίγεται από την πρώτη κιόλας φάση, με τον Ράνταλ Φόλκερ, που έβαλε και τους συμπαίκτες του σε αυτό το τριπάκι!

Θα ήταν υπερβολή και θα συνιστούσε αδικία προς τον Παναθηναϊκό να υποστηρίξω ότι η ΑΕΚ υπέστη την 26η στη σειρά και 32η στα τελευταία 33 ματς εκτός έδρας ήττα από τους “πράσινους”, μονο και μόνο επειδή δεν της ...έκατσαν μερικά λέι απ και γενικώς κάποια καλάθια μέσα στη ρακέτα, που χαράμισαν κιόλας τα 12 επιθετικά ριμπάουντ και τις επί πλέον κατοχές.

Στο τέλος της ημέρας όμως, όταν τελειώνει ο αγώνας και ξελεμπικάρουν τα μυαλά, η στατιστική δεν δείχνει κανένα έλεος όχι μόνο για τα χαμένα λέι απ, αλλά ακόμη και για το έλλειμμα της ΑΕΚ στη θέση του σέντερ, όπου ο φουκαράς ο Μαυροειδής πρέπει κάθε βράδυ να παριστάνει τον... Τζαμπάρ!

Βεβαίως όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος και από τη στιγμή που ο Ζντοβτς βγαίνει και λέει πως “δεν μας λείπει σέντερ”, κάτι παραπάνω θα γνωρίζει: απλώς μου φαίνεται πως κάτι παραπάνω θα γνωρίζει επ' αυτού και ο Ιαν Βουγιούκας, ο οποίος βρίσκεται καθ' οδόν προς την παλιά (ελέω Παναθηναϊκού) εργασιακή στέγη του!

Ο Παναθηναϊκός πέτυχε μια σημαντική νίκη απέναντι σε έναν ισχυρό και επικίνδυνο αντίπαλο, και κόντρα σε θεούς και δαίμονες: την κούραση του από τον προ 48 ωρών αγώνα με τη Γαλατασαράι, την απουσία του Γκιστ, την (από νομικής πλευράς) αδυναμία συμμετοχής του Τζέιμς και του Γκέιμπριελ, τον τραυματισμό του Κέι Σι Ρίβερς και το γεγονός ότι η ΑΕΚ κατάφερε να τον υπνωτίσει σε έναν ρυθμό που δεν τον βόλευε ως οικοδεσπότη.

Αλλα, διάβολε και εδώ παίζει ρόλο η ρουφιάνα η στατιστική, από την οποία εξαιρώ επίτηδες τον Μπουρούση, τον Χαραλαμπόπουλο και τον Φώτση: τον Γιάννη διότι διέπρεψε και έδωσε σεμινάριο στη θέση του... point center, τον Βασίλη διότι ντύθηκε Παπαγιάννης (στον αγώνα της 3ης Ιανουαρίου 2016) και τον Αντώνη για το “sui generis” τρίποντο ψυχολογίας στη λήξη της πρώτης περιόδου...

Εξαιρώ τους Ελληνες ένθεν και ένθεν, αδικώντας στην αντίπερα όχθη τον έξοχο και πολύ ώριμο Γιαννούλη Λαρεντζάκη. Εξαιρώ επίσης και τον ηγετικό, ποιοτικό και ώρες ώρες συγκινητικό Ρόκο Λένι Ούκιτς και στέκομαι στον... μπαρμπα Σαμ, ο οποίος ενώ υπήρξε γαλαντόμος προς τους “πράσινους”, τον έπιασαν οι τσιγκουνιές στο νταλαβέρι του με την ΑΕΚ!

Το λένε και τα χαρτιά μου: οι τέσσερις Αμερικανοί του Παναθηναϊκού (Σίνγκλετον, Νίκολς, Ρίβερς, Φελντέιν) είχαν σούμα 43 πόντους με 15/28 σουτ και 13 ριμπάουντ, 11 ασίστ, 12 κερδισμένα φάουλ , 4 κλεψίματα και 4 λάθη και οι τρεις “κίτρινοι” ομόλογοι τους (Ντίξον, Φόλκερ, Ουίλιαμς) 7 πόντους με 2/17 σουτ, και 11 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 5 κερδισμένα φάουλ, 2 κλεψίματα και 4 λάθη.

Νωρίτερα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ο Ολυμπιακός δεν θα μπορούσε να ηττηθεί από το Ρέθυμνο, επειδή αστόχησε σε λέι απ, απλώς την πλήρωσε το... πινακάκι του Σφαιρόπουλου στο τάιμ άουτ το οποίο κάλεσε ο προπονητής όταν διαπίστωσε την οφθαλμοφανή κάμψη στην απόδοση της ομάδας του.

Υπάρχουν μερικά πράγματα που μου έκαναν εντύπωση από πλευράς πρωταθλητών και τα καταγράφω....

Η απόλαυση που δείχνει να νιώθει ο Σπανούλης σε αυτή τη σεζόν της δημιουργικής λίμπιντο του. Καινούργιο (που λέει ο λόγος) κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω!

Το πόσο προσηλωμένος δείχνει στους ρόλους και στις αποστολές του ο Ιωάννης Παπαπέτρου. Και φιλομαθής επισης, εάν κρίνω από το “αλά Πρίντεζης” πεταχτάρι το οποίο επιχείρησε!

Η σοβαρότητα και η επαγγελματική συνέπεια του Γιάννη Αθηναίου που πέρυσι αποκτήθηκε ως τελευταία ρόδα στους γκαρντ, κάποιες φορές δεν βρίσκεται καν στη δωδεκάδα, αλλά όποτε μπαίνει, παίζει σαν να είναι ο ...Σπανούλης!

Η ενηλικίωση του Τολιόπουλου, ο οποίος ξαναπάτησε παρκέ μετά από δυο μήνες και τρεις ημέρες, αλλά έδωσε τον καλύτερο εαυτό του. Μέχρι και τάπα έκανε ο αθεόφοβος, αποδεικνύοντας ότι οι παίκτες αυτής της συνομοταξίας, ωφελούνται και προοδεύουν ακόμη κι όταν δεν αγωνίζονται, χάρη στις προπονήσεις και στον συναγελασμό με τις μεγάλες προσωπικοτητες που τους περιβάλλουν.

* ΥΓ: Και κάτι τελευταίο: Εκτιμώ ότι δεν είχε και τόσο άδικο στο καυστικό σχόλιο του για το εξοντωτικό σύστημα της Euroleague ο Τόνι Κωνσταντινίδης. Γιατί τάχα δεν δικαιούται (δια) να ομιλεί ένας άνθρωπος ο οποίος δεν συμμετέχει στη διοργάνωση; Για να δώσω και ένα επί πλέον tip στην υπόθεση, η Μπαρτσελόνα που έχει και την πιο γεμάτη ατζέντα μεταξύ των 16 ομάδων της Euroleague, μπορεί να δώσει εφέτος 91 επίσημα ματς!