Βγάλε κι εσύ ένα διαβατήριο

Στην αθώα ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του ’60, εκείνη η φαεινή ιδέα της συνήθως αφηρημένης… κυρίας Κασσανδρή για τη σύναψη λευκού γάμου προς όφελος της εκλογής του Ανδρέα Μπάρκουλη, στοιχειοθέτησε το σενάριο της ταινίας «Τζένη Τζένη» Για τα δεδομένα της εποχής, ήταν κάτι πρωτοποριακό, καθόλου τυχαία αυτή η ταινία συμπεριλαμβάνεται στις πιο πετυχημένες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.

Στην πραγματικότητα, εκείνη η ταινία ήθελε να (απο)δείξει ότι μπροστά στην εξυπηρέτηση πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, οι αξίες έρχονται σε δεύτερη μοίρα και σε τελική ανάλυση, ουδείς τις σέβεται, ποσώ μάλλον τις υπολογίζει. Αυτό ισχύει σε όλα τα επίπεδα της παγκόσμιας κοινωνίας και ο επαγγελματικός αθλητισμός δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.

Πολλές φορές, στην Ελλάδα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι υπερτερούμε των ξένων σε εξυπνάδα και πονηράδα, επειδή στις αρχές της δεκαετίας του ’70 φέραμε ένα… αεροπλανοφόρο γεμάτο (αμφιβόλου προελεύσεως) Ελληνοαμερικάνους παίκτες ή ακόμη γιατί με διαδικασίες fast-track ελληνοποιήθηκαν παίκτες από την άλλοτε ενωμένη Γιουγκοσλαβία και Σοβιετική Ένωση.

Η αλήθεια είναι ότι οι ξένοι έστησαν τον συγκεκριμένο μηχανισμό πολύ νωρίτερα, απλά φρόντισαν να κρατήσουν τα προσχήματα. Σε αντίθεση με μας, καθώς ως λαός είμαστε της υπερβολής και της επίδειξης σε βαθμό ηλιθιότητας.

Η παγκόσμια ομοσπονδία μπάσκετ πάντα είχε ρόλο απλού παρατηρητή με (σχεδόν) μηδαμινές παρεμβάσεις. Εδώ και τουλάχιστον 16-17 χρόνια, απλά σφραγίζει την παράνομη έκδοση κοινοτικών διαβατηρίων Αμερικανών και Αφρικανών παικτών σε μια υπόθεση η οποία – σύμφωνα με τις ισπανικές αρχές – έχει χαρακτηριστεί ως «διαβατήρια express».

Τότε (κάπου το 2015), τα ισπανικά ΜΜΕ είχαν σημειώσει ότι η ταρίφα ήταν το ποσό των 40.000 δολαρίων. Οι Ισπανοί είναι οι πρώτοι διδάξαντες, κυρίως με Αφρικανούς παίκτες, εδώ και πάρα πολλά 30 χρόνια.

Η επικίνδυνη και παράλληλα αξιοπερίεργη άρνηση της παγκόσμιας ομοσπονδίας στη λήψη μέτρων, είχε ως αποτέλεσμα την εκτράχυνση της κατάστασης και τη δημιουργία ενός μηχανισμού, γρανάζια του οποίου είναι α) παίκτες, β) ομοσπονδίες μπάσκετ, γ) μάνατζερ, δ) ομάδες.

Προς καταπολέμηση του συγκεκριμένου φαινομένου, η Ευρωλίγκα αποδέσμευσε τις ομάδες – σε ότι αφορά τον αριθμό των μη Ευρωπαίων παικτών που έχουν δικαίωμα συμμετοχής στους αγώνες της – στην πραγματικότητα όμως λειτούργησε με τρόπο ανάλογο των καπιταλιστικών κοινωνιών. Ευνόησε τους πλούσιους.

Οι ηγέτες των εθνικών Πρωταθλημάτων αρνήθηκαν πεισματικά να συμβιβαστούν με τις επιταγές της Ευρωλίγκα διατηρώντας έναν συγκεκριμένο αριθμό μη Ευρωπαίων παικτών, ουδέποτε όμως μπήκαν σε διαδικασία λεπτομερούς εξέτασης των εγγράφων των παικτών. Ακόμη εξάλλου και μια δικαιολογημένη έρευνα, στην άρρωστη Ελλάδα, θα χαρακτηριζόταν υποκειμενική (ακόμη) και… επιδοτούμενη.

Η κατάσταση ξέφυγε σε τόσο έντονο βαθμό όπου (έστω καθυστερημένα) η παγκόσμια ομοσπονδία αναγκάστηκε να επιτρέψει την παρουσία μόνο ενός νατουραλιζέ παίκτη σε κάθε εθνική ομάδα, στην πραγματικότητα όμως το κακό είχε γίνει. Αυτό το ημίμετρο της ομοσπονδίας δεν σταμάτησε τη δράση των καιροσκόπων καθώς συνέχισαν τη δουλειά τους.

Αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι από τον συγκεκριμένο μηχανισμό υπάρχει γερή… κονόμα. Καταρχάς ο μη Ευρωπαίος που αποκτά το περιβόητο διαβατήριο αποκτά μεγαλύτερη οικονομική αξία αλλά διότι αυξάνεται ο αριθμών των ενδιαφερόμενων ομάδων.

Ο δε μάνατζερ – έχοντας υπό τον απόλυτο έλεγχό του τον παίκτη λόγω του διαβατηρίου – επίσης αποκτά τη δυνατότητα εξασφάλισης μεγαλύτερης προμήθειας από τα συμβόλαια που θα υπογράψει ο «πελάτης».

Στην όλη ιστορία όμως χρειάζεται και ο υπάλληλος μιας δημόσιας αρχής ο οποίος θα βάλει την τζίφρα του στα έγγραφα και θα φροντίσει βέβαια ούτως ώστε να μη δεχθεί άνωθεν παρεμβάσεις.

Οι δε ομάδες έχουν την αίσθηση ότι κερδίζουν, στην πραγματικότητα είναι χαμένες. Γι’ αυτόν τον λόγο εξάλλου, ουδέποτε έγινε η παραμικρή καταγγελία κι ενώ ισχύει ο ισχυρισμός της ύπαρξης έννομου συμφέροντος.

Καταγγελία δεν υπήρξαν διότι όλες – άλλες λίγο κι άλλες περισσότερο – έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Όλες πέφτουν στην παγίδα μιας σκέψης, ό,τι σύντομα θα κάνουν κάτι αντίστοιχο και δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να δημιουργήσουν μπελά.

Και το αλισβερίσι συνεχίζεται εδώ και τουλάχιστον 16-17 χρόνια και θα διατηρηθεί για όσο διάστημα θα αποφεύγεται η χάραξη κοινής γραμμής. Σήμερα, είναι απροσδιόριστη η αγορά των Αμερικανών και Αφρικανών παικτών οι οποίοι έχουν στην κατοχή τους κοινοτικά διαβατήρια.

Εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια, οι Ισπανοί διενεργούν έρευνα επί της έκδοσης κοινοτικών διαβατηρίων και ήδη κατάργησαν αυτά των Μάρκους Σλότερ, Άντι Πάνκο, ενώ η σχετική λίστα προβλέπεται να αυξηθεί στο άμεσο μέλλον.

Εν τέλει, πλέον οι αρχές καλούνται να αντιμετωπίσουν ένα καθεστώς το οποίο οι ίδιες δημιούργησαν. Η κατάργηση ψεύτικων διαβατηρίων είναι ένα μέτρο, αλλά χρειάζονται πολλά ακόμη για να εξαλειφθεί αυτό το... φαινόμενο. Οι επιβολή σκληρών ποινών στους εμπλεκόμενους θα πρέπει να είναι αυτονόητη. Κι όσοι νομίζουν ότι σε αυτή τη λίστα είναι μόνο οι παίκτες, είναι τουλάχιστον αφελής.