Dealer σε τραπέζι του blackjack

Αν σε ένα μπλέντερ ανακατέψει κανείς το αποτέλεσμα, την ομαδική εμφάνιση και την ισχύ του αντιπάλου και προσθέσει την συναισθηματική εσάνς μιας ακόμη επιστροφής του Ομπράντοβιτς, τη χαρά για την διακριτική επανεμφάνιση του Δημήτρη Διαμαντίδη στα επίσημα και τον ενθουσιασμό της επικείμενης προσθήκης του Αλεσάντρο Τζεντίλε, μπορεί εύκολα να αντιληφθεί γιατί, την Παρασκευή του βράδυ, ο Παναθηναϊκός πρόσφερε στους οπαδούς του το πιο μεθυστικό κοκτέιλ , από εκείνα που τους έχει σερβίρει ως τώρα στην σεζόν. Κοκτέιλ που αναθέρμανε την ατμόσφαιρα, με τρόπο αυθόρμητο. Χωρίς κάποιοι, οργανωμένα, να δίνουν τον παλμό.

Αν δεν υπήρχε εκείνο το παγωμένο και άγευστο τρίλεπτο που ακολούθησε τον (ελαφρύ όπως αποδείχθηκε) τραυματισμό του Γιάννη Μπουρούση, θα μιλούσαμε για … νέκταρ. Ήταν το μόνο διάστημα που η ζαλισμένη Φενέρμπαχτσε αναθάρρησε, αντέδρασε και έκανε αισθητή την παρουσία της στο γήπεδο. Σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι, πέρασε και δεν ακούμπησε.

Κάθε νίκη στην φετινή Euroleague, έχει σημασία. Πόσο μάλλον αν πρόκειται για την πρώτη που πετυχαίνουν οι «πράσινοι» κόντρα σε μια από τις πέντε ομάδες που στέκονται από πάνω τους στην καταχωρημένη βαθμολογία, μετά την ολοκλήρωση της 12ης αγωνιστικής. Μπορεί να πλησίασαν, αλλά τελικά έφυγαν στενοχωρημένοι και με την ΤΣΣΚΑ(εκτός) και με την Ρεάλ Μ. (εκτός) και με τον Ολυμπιακό (εντός), ενώ την Μπασκόνια που τους «καθάρισε» στα περσινά play off, θα τη φιλοξενήσουν την ερχόμενη Παρασκευή, δυο μέρες μετά την επίσκεψη στο Μιλάνο, σε μια άτυπη τελετή «παράδοσης- παραλαβής» του Τζεντίλε.

Η συγκεκριμένη όμως συνοδεύτηκε από μια εμφάνιση υψηλού επιπέδου. Ο Παναθηναϊκός που παρουσίασε ο Τσάβι Πασκουάλ, τα είχε όλα. Και σκληρή άμυνα και ποικιλία στην επίθεση και υποδειγματικό rotation και πολλά διαφορετικά σχήματα. Ήταν με μια λέξη πολυμορφικός. Έτοιμος να προκαλέσει «πονοκέφαλο» στον αντίπαλο και να αντιδράσει σε όποιο μπελά προσπάθησε να εκείνος να του δημιουργήσει. Να προσαρμοστεί σε κάθε συνθήκη. Κι όλα αυτά χωρίς κανείς να αναλογιστεί ότι έλειπε –και θα λείπει για πολύ ακόμη- ο Τζέιμς Γκιστ ή τα χαρακτηριστικά του.

Τα βασικά παράσημα του «τριφυλλιού» από αυτό το παιχνίδι, ήταν δυο:

Το ένα , ότι τελείωσε ένα ματς με έναν τόσο ποιοτικό αντίπαλο μετρώντας μόλις 3 λάθη. Με αφορμή αυτή την εντυπωσιακή επίδοση-ρεκόρ, μια ματιά στην στατιστική της διοργάνωσης μας αποκαλύπτει ότι ο Παναθηναϊκός των 7 νικών και 5 ηττών είναι η ομάδα που, ως τώρα, κάνει τα λιγότερα λάθη στην φετινή διοργάνωση. Μόλις 10,5 ανά αγώνα, με δεύτερη την Ρεάλ Μ, των 11,08.

Το δεύτερο ήταν ότι σχεδόν όλοι οι παίκτες του, από τους δέκα που έβγαλαν το ματς (ο Μποχωρίδης έπαιξε μόλις 20 δευτερόλεπτα και ο Παππάς καθόλου) είχαν ενεργό ρόλο στην κυκλοφορία της μπάλας και στην απειλή του αντίπαλου καλαθιού. Διατηρήθηκαν όλοι ζεστοί, ενεργοί, , ευχαριστημένοι και απλά περισσότερα τελειώματα έκαναν εκείνοι που αναδεικνύονταν από την περίσταση ή ένιωθαν καλύτερα. Νίκολς, Ρίβερς, Μπουρούσης, Φελτνέιν, Γκάμπριελ, Σίνγκλετον.

Θέλοντας και μη, μια τέτοια εικόνα αντανακλά, εκτός από τον προπονητή και στην απόδοση του πλέι μέικερ. Δηλαδή στον Νικ Καλάθη, ο οποίος από την μέρα που η ομάδα άρχισε να αλλάζει το στυλ της και να γίνεται περισσότερο… ρυθμού, άρχισε να ξέρει τι θέλει και να προσθέτει μεγάλα ματς στο ρεπερτόριό του. Με την Φενέρ, κόντρα στον Ντίξον και τον Σλούκα και απέναντι σε ένα προπονητή που υποτίθεται ότι τον ξέρει από την καλή και από την ανάποδη, άγγιξε την τελειότητα.

Δεν είναι μόνο ότι έγραψε άνετα double- double (16π., 11 aσ.), πλησίασε πάλι -αλλά έχασε οριακά- το triple double (8 ριμπάουντ) το οποίο έχει για τα καλά περικυκλώσει και επιπλέον ότι μέτρησε 5 κλεψίματα με μόλις 1 λάθος σε 31 λεπτά συμμετοχής. Ήταν ότι πήρε τις σωστές αποφάσεις, στέλνοντας την μπάλα εκεί που έπρεπε ή κρατώντας την για να την σουτάρει εκείνος όταν διάβαζε ότι είχε το πλεονέκτημα. Κι όλα αυτά αβίαστα. Χωρίς να φανεί σε καμία στιγμή ότι τραβάει μια φάση από τα μαλλιά ή ότι εκβιάζει, . Μοίραζε τα φύλλα με ακρίβεια, σαν να ήταν ένας ψυχρός γκρουπιέρης (dealer) στο τραπέζι του black- jack. Αν συνεχίσει έτσι, ακόμη κι εκείνοι που επέμεναν ότι τα 2 εκατομμύρια των ετήσιων απολαβών του ήταν πολλά, θα ζητήσουν να πάρει και αύξηση.

Για την προσθήκη του Τζεντίλε, τα είπαμε. Είναι προφανές πλέον ότι ο Παππάς θα μείνει ακόμη πιο πίσω στην επετηρίδα των επιλογών. Ωστόσο δεν μπορεί κανείς να μην νιώσει ένα «σφίξιμο» νιώθοντας ότι -και πάλι- αυτός που κινδυνεύει πιο άμεσα να χάσει τη θέση του στο ελληνικό ρόστερ του β’ γύρου, είναι ο «κακόμοιρος» ο Τζέιμς Φελντέιν , ο οποίος κάθε φορά φροντίζει να υπενθυμίζει στο παρκέ πόσο «τίμιος» παίκτης είναι. Όχι μόνο έβαλε το τρίποντο που σφράγισε οριστικά την νίκη, αλλά συνεχώς επιβεβαιώνει ότι εκτός όλων των άλλων προοδεύει προσθέτοντας στο παιχνίδι του στοιχεία που δεν είχε, όπως για παράδειγμα στην δημιουργία φάσεων.