ΛεΜπρόν, πάμε μια κόντρα;

Δεν ξέρω πόθεν το τεκμαίρει ο πολυπράγμων ατζέντης Μίσκο Ραζνιάτοβιτς ότι εάν ο Σπανούλης είχε την υπομονή και παρέμενε στο ΝΒΑ, τώρα θα είχε ένα συμβόλαιο της τάξεως των 70-80 εκατομμυρίων δολαρίων”...

Πιθανόν να έχει δίκιο, πιθανόν να υπερβάλει, άλλωστε εάν δεν παινέψεις το σπίτι σου (και κατ' επέκταση το πελατολόγιο σου) πέφτει και σε πλακώνει!

Θα μπορούσε πάντως ο λεγάμενος να υποβάλει την δεδηλωμένη πλέον άποψη του στη λυδία λίθο: να έπαιρνε δηλαδή τον Μπίλη από το χέρι τον περασμένο Ιούνιο και αντί να τον οδηγήσει στα επί της οδού Δραγατσανίου γραφεία των Αγγελόπουλων, να τον έβαζε σε ένα αεροπλάνο και να αναζητούσαν την τύχη του(ς) στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Τότε θα μαθαίναμε στ' αλήθεια πόσα απίδια βάνει ο σάκος του Σπανούλη!

Δεν χρειαζόταν να βγει τώρα, κατόπιν εορτής κιόλας, ο Ραζνιάτοβιτς και να καταλογίσει στον κορυφαίο, πιο ονομαστό και μακράν αποδοτικότερο πελάτη του, το έλλειμμα υπομονής. Αυτό το έχει δηλώσει -και το αναγνώρισε ως μεγάλο λάθος του- ο ίδιος ο Σπανούλης. Βεβαίως, όπως έγραφαν και οι ταμπέλες στα παλιά ελληνικά μαγαζιά, μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου (πολλώ δε μάλλον τώρα που αυτό το ταμείο είναι δφίσκα στο δολάριο) ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, οπότε δεν έχει πια σημασία να αναμασά κανείς αυτή την υπόθεση...

Λέω όμως να την αναμασήσω λίγο περισσότερο...

Τότε λοιπόν ο συνονόματος μου υπήρξε ανυπόμονος. Ήθελε τον κόσμο και τον ήθελε τότε. Εκείνη τη στιγμή, ούτε λεπτό πιο αργά. “Ήταν πολύ ανυπόμονος και αυτό τον έβλαψε” μου είπε πριν από τέσσερα χρόνια ο (τότε προπονητής των Ρόκετς) Τζεφ Βαν Γκάντι.

Πέραν της υπομονής, από τον Σπανούλη έλειψε τότε και η ικανότητα γρήγορης προσαρμογής και άμεσης εξοικείωσης σε ένα μπασκετικό οικοσύστημα, που ήταν λιγότερο ανεκτικό σε διεθνή πειράματα και ως εκ τούτου πιο ζόρικο απ' ό,τι τώρα, που έχουν περάσει δέκα χρόνια.

Προφανώς στην προκειμένη περίπτωση μέτρησαν ο τύπος, η νοοτροπία και το περιβάλλον των Ρόκετς, αλλά κι αυτό πάλι παίζεται: εννοώ ότι ενδεχομένως κάπου αλλού να προσαρμοζόταν γρηγορότερα και καλύτερα, οπότε δεν θα κυριευόταν από την πρεμούρα της γρήγορης καθιέρωσης, από την ανυπομονησία να δείξει το ποιόν του και από την ανασφάλεια που ούτως ή άλλως καλλιεργεί μια τόσο θεαματική μετάβαση.

Αυτό θυμάμαι ότι το άκουσα για πρώτη φορά το 1990 από το στόμα του μακαρίτη του Ντράζεν Πέτροβιτς, που και αυτός το κατάλαβε αργότερα: ήταν άλλο πράγμα οι Μπλέιζερς που διεκδικούσαν το πρωτάθλημα και άλλοι οι Νετς. Στο Πόρτλαντ γυάλιζε τον πάγκο και στο Νιου Τζέρσι σκόραρε χαλαρά είκοσι πόντους!

Παράλογοοοο, που ρωτούσε και ο Λαζόπουλος στο ρόλο της χήρας Μήτση;

Καθόλου παράλογο. Λογικό είναι. Λογικότατο...

Τότε ο Βασίλης δοκίμασε τις αντοχές και τις αντιστάσεις του και (μολονότι είναι τόσο εγωιστής, διεκδικητικός, αποφασιστικός και άφοβος) νικήθηκε από αυτές. Αγχωνόταν, έκανε λάθη, μουρμούριζε, γκρίνιαζε, κλαψούριζε...

Οι Αμερικανοί τον αποκάλεσαν “turnovers machine” κι εγώ σε ένα άρθρο μου στην εφημερίδα “Sportime” του είχα αλλάξει το συντετμημένο ονοματεπώνυμο και από Vspan τον χαρακτήρισα (με πόνο ψυχής) V-Κλαψ!

Δέκα χρόνια αργότερα ο Σπανούλης είναι ακόμη εδώ! Παρών και στην κυριολεξία αξύριστος!

Αξύριστος παρεμπιπτόντως ήταν και ο Σλούκας, που -ανοίγω μια παρένθεση -έδωσε ρεσιτάλ συμπεριφοράς: δεν αναφέρομαι στο αγωνιστικό σκέλος, αλλά στο ανθρώπινο και δεν εννοώ το βουλοκέρι που έβαλε στ' αυτιά του για να μην ακούει τις ασταμάτητες αποδοκιμασίες, αλλά το γεγονός ότι χθες ανέβασε στο Istangram μια φωτογραφία στην οποία εκονίζεται ο θερμός εναγκαλισμός του με τον Σπανούλη και από κάτω γράφει μια λέξη...

Respect, δηλαδή σεβασμός.

Με τον Σπανούλη έγραψα; Το χοντραίνω τώρα: με τον παίκτη που θρυλείται ότι τον ανάγκασε να φύγει από τον Πειραιά και να προτιμήσει τα γρόσια των Τούρκων, τα οποία ήταν κιόλας περισσότερα από τα (πολλά σε σχέση με το προηγούμενο συμβόλαιο του) ευρώ του Ολυμπιακού.

Είναι παλικάρι όμως ο Σλούκας. Ακόμη και αν έγινε Σπανούλης στη θέση του Σπανούλη (στο βαθμό στον οποίο η πιάτσα θεωρεί ότι ο Βασίλης έφυγε από τον Παναθηναϊκό για να μη βρίσκεται στη σκιά του Διαμαντίδη), ακόμη κι αν αψήφησε τον Σφαιρόπουλο για χάρη του Ομπράντοβιτς, ακόμη και αν χθες άκουσε τα σχολιανά του, έμεινε ψύχραιμος και συν τοις άλλοις απέδειξε όχι μόνο το αγωνιστικό ποιόν του, αλλά και την ψυχή του και το ήθος του.

Παρεμπιπτόντως με τρώει η περιέργεια και πολύ θα ήθελα να ξέρω τι είπαν ο Σλούκας και ο Γιώργος Αγγελόπουλος την ώρα της βράβευσης. Να είπαν τα τυπικά ή να ανανέωσαν άραγε το ραντεβού τους εν καιρώ τω δέοντι, όπως άλλωστε το έκανε από μόνος του ο Σλούκας στην ανακοίνωση της αποχώρησης του;

Άβυσσος η ψυχή των ανθρώπων...

Εννοείται πως δεν μου άρεσε που αποδοκιμάσθηκε ο Σλούκας. Δε νομίζω πως άρεσε σε οποιονδήποτε εχέφρονα θεατή (στο γήπεδο) ή ακροατή (από την τηλεόραση). Είναι αστείο να τίθεται η εναντίωση “ναι αποδοκιμάστηκε, αλλά δεν του... αυτώσαμε κιόλας τη μάνα” και -για να βάλω τέλος σε αυτή την ανούσια κουβέντα που καθιστά ως πολυτέλεια τα αυτονόητα- τα είπε όλα σε μια δήλωση του (στο sport24.gr) ο Κώστας Παπανικολάου...

“Οι υγιώς σκεπτόμενοι Ολυμπιακοί ξέρουν τι σημαίνει Σλούκας".

Για να ανεβάσω τους δείκτες της ίντριγκας και να αστειευθώ όπως το συνηθίζω (μολονότι τέτοιες υποθέσεις δεν σηκώνουν πλάκα και εμπίπτουν στα παιχνίδια εν ου παικτοίς) ξέρω γιατί έσπευσε να ανεβάσει αυτή τη φωτογραφία του με τον Σπανούλη ο Σλούκας...

Για να πιάσει πόρτα για τον χειμώνα!

Για τον χειμώνα που θα ξεροσταλιάζει έξω από την πόρτα του Ολυμπιακού, εκτός και αν μετά τη Φενέρμπαχτσε, την κάνει για το ΝΒΑ και -για να μην παρεκκλίνω από το πνεύμα της δήλωσης του Ραζνιάτοβιτς- επιδείξει μεγαλύτερη υπομονή από αυτήν που δεν είχε ο Σπανούλης!

Χθες ο αρχηγός του Ολυμπιακού έδωσε το δικό του ρεσιτάλ που ενείχε κιόλας στοιχεία από.. Ελ Σιντ, καθότι αψήφησε τις ενοχλήσεις στους προσαγωγούς και ξαναγύρισε στο μετερίζι του για να φυλάξει τις Θερμοπύλες οι οποίες βάλλονταν στα τελευταία λεπτά.

Ο Σλούκας είναι σεσημασμένος ως "game changer", αλλά θαρρώ πως στο ρόλο του "game finisher" o Σπανούλης (ακόμη και τώρα, που περπατάει στα 34) δεν έχει ταίρι.

Μιλάμε για τον απόλυτο μετρ στο να τελειώνει ένα ματς και μάλιστα στο ρυθμό του Φρανκ Σινάτρα...

Κοινώς, "my way"!

Μέχρι την ώρα που το ρολόι του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας έδειχνε ένα λεπτό και δυο δευτερόλεπτα για τη λήξη της αναμέτρησης ο Σπανούλης μόστραρε μόλις τρεις πόντους (με 0/6 σουτ και 3/7 βολές) έξι ασίστ και πέντε λάθη. Δεν είχε μεγάλη επίδραση στα δρώμενα, έμοιαζε "μετρίως μέτριος", αν και όπως ωρυόταν ο συχωρεμένος ο Μανώλης Γαρυφαλλάκης προς τους γαβριάδες του αθλητικού ρεπορτάζ, “βρε σκερβελέδες, δεν υπάρχει μέτριος παίκτης και μέτριος διαιτητής, μέτριος είναι μόνο ο καφές”!

Ε, αυτουνού του έως τότε μέτριου Σπανούλη του έφταναν εξήντα δυο δευτερόλεπτα για να γίνει ο καταλύτης στο κλείδωμα μιας πολύ σπουδαίας νίκης που από άνετη και καθ' όλα θριαμβευτική είχε καταντήσει επίφοβη. Του έφταναν και του περίσσευαν κιόλας αυτά τα εξήντα δυο δευτερόλεπτα για να... καπελώσει τους συμπαίκτες του και να τους κλέψει την παράσταση, καθότι η τελευταία εντύπωση είναι αυτή που μένει σαν το κατακάθι στον καφέ!

Στον καφέ που ο Σπανούλης τον παρήγγειλε μέτριο ίσως και σκέτο, αλλά με τόσες κουταλιές ζάχαρη που του έριξε, τον έκανε πετιμέζι!

Πετιμέζι και συνάμα βάλσαμο!

Πόσες κουταλιές ζάχαρη έριξε ο αθεόφοβος στο φλιτζάνι του;

Τουλάχιστον τέσσερις, όσες και στον ημιτελικό του Φάιναλ Φορ του 2015 στη Μαδρίτη, με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Τότε είχε μπουμπουνίσει έντεκα άστοχα σουτ, αλλά έβαλε τα τελευταία τέσσερα τέσσερα μέσα σε τριάμισι λεπτά και έριξε τους Μοσχοβίτες στο καναβάτσο.

Στο πλαίσιο αυτού του sequel χθες είχε μηδέν στα έξι σουτ, αλλά έβαλε το σπουδαιότερο της βραδιάς, που ένεκα των περιστάσεων (μετά το επί μέρους σκορ 30-11 το οποίο έτρεξαν οι Τούρκοι) υπήρξε ηρωικό, ανακουφιστικό και λυτρωτικό: κάτι σαν γιουρούσι ή -για να το πω πιο κομψά- μια διείσδυση με σωστό διάβασμα της φάσης απέναντι στον Κάλινιτς, με έξυπνο πέρασμα από την παγίδα του Βέσελι, με γερό πάτημα και με το αλάθητο ένστικτο του.

Ελα όμως που ο Σπανούλης δεν είχε τελειώσει ακόμη την αποστολή του...

Με αυτό το καλάθι έκανε το σκορ 67-61, αλλά το έργο είχε και συνέχεια: μετά τη βολή του Ντίξον μοίρασε την ασίστ στον Λοτζέσκι για το 67-62, στη συνέχεια κατέβασε ένα δύσκολο αμυντικό ριμπάουντ, κέρδισε το φάουλ, ευστόχησε στις δυο βολές (71-62) και πάπαλα!

Η συνέχεια του έργου ανέβηκε στην αμερικάνικη σκηνή. Ξημερώματα (για την Ελλάδα) και λίγες ώρες προτού γιορτάσει τα 32α γενέθλια του ο Λεμπρόν Τζέιμς έβαζε τα δυο κρισιμότερα καλάθια (το ένα με τζαμπ σουτ και το άλλο με μπάσιμο), κοπάναγε την μπάλα στα χέρια του Μάρκους Σμαρτ και σφράγιζε τη νίκη των Καβαλίερς στο δίκην trailer των μελλοντικών τελικών της ανατολής, ματς με τους Σέλτικς.

Ο,τι έπαθε ο Ολυμπιακός που απόλεσε τη διαφορά των 23 πόντων, το ίδιο συνέβη και με τους Καβαλίερς, αλλά αμφότεροι τη σκαπούλαραν και έφυγαν νικητές.

Στο τέλος της ημέρας ο Σπανούλης και ο Τζέιμς βγήκαν μπροστά και καθάρισαν τις μπουγάδες ως κλασικοί game finishers. Απλώς -για να μην παρεκκλίνω από το οικονομικό πνεύμα της δήλωσης του Ραζνιάτοβιτς- ο Σπαούλης γύρισε πίσω, ενώ ο Λεμπρόν παίρνει παραπάνω από αυτά τα 70-80 εκατομμύρια δολάρια...