Στο πέλαγος του αυτονόητου

Όλα όσα συμβαίνουν στην μπασκετική Μπαρτσελόνα τα τελευταία 24ωρα είναι από φυσιολογικά ως αυτονόητα.

Είναι φυσιολογικό και αυτονόητο, ειδικά μετά από μια νέα αποκαρδιωτική εμφάνιση και την βαριά εντός έδρας ήττα (4η φετινή στην Euroleague) από την Μπασκόνια, οι οπαδοί ενός τόσο μεγάλου κλαμπ –ανεξάρτητα αν οι ευρωπαϊκοί τίτλοι του (δυο) είναι δυσανάλογα λίγοι με τις παρουσίες του σε fianl4 - να στενοχωριούνται, να θυμώνουν και να εκδηλώνονται, έστω και με αποδοκιμασίες. Αποδοκιμασίες που όμως έμειναν σε κόσμιο επίπεδο. Αποδοκιμασίες που είχαν στόχο όλα τα στελέχη του οργανισμού: την διοίκηση, τον προπονητή και του παίκτες, γιατί ο καθένας έχει το μερίδιο που του αναλογεί. Φανταστείτε ότι δεν τη γλίτωσε ούτε καν ο εμβληματικός αρχηγός , Χουαν Κάρλος Ναβάρο, όταν -κάποια στιγμή- έγινε αλλαγή ή αργότερα όταν έφευγε για να πάει στο αυτοκίνητό του. Μόνο οι πιτσιρικάδες που έπαιξαν στην τελευταία περίοδο καταχειροκροτήθηκαν και κατά κάποιο τρόπο, απάλυναν τον πόνο εκείνης της δύσκολης νύχτας.

Είναι, επίσης, φυσιολογική και αυτονόητη η ξεκάθαρη στάση που κράτησε η διοίκηση. Εκείνη η οποία το καλοκαίρι πήρε τη σημαντική απόφαση, να απομακρύνει, μετά από οκτώ χρόνια, τον Τσάβι Πασκουάλ και επέλεξε να δώσει το τιμόνι σ τον Έλληνα τεχνικό, Γιώργο Μπαρτζώκα, πληρώνοντας μάλιστα 550 χιλιάδες ευρώ, για να «σπάσει» το συμβόλαιό του με την Λοκομοτίβ Κουμπάν, ενώ στην αγορά κυκλοφορούσαν κάμποσα ελεύθερα ονόματα. Δεν παρασύρθηκε από την ένταση της στιγμής, ούτε έκανε την …πάπια μέχρι να περάσει η μπόρα. Κατ’ αρχάς τρία μέλη της, με πρώτο τον Άλμπερτ Σολέρ, πήγαν στα αποδυτήρια και υπογράμμισαν στον Έλληνα προπονητή , που τον είδαν σκασμένο από την στενοχώρια, ότι δεν έχει να ανησυχεί για τίποτα ότι αντιλαμβάνονται τα απρόοπτα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει από την αρχή της σεζόν αλλά και ότι θεωρούν ζήτημα αρχής ότι θα πρέπει να έχει το χρόνο να δουλέψει με καλύτερες συνθήκες. Η εκτίμηση και η αξιολόγηση δεν έγινε με βάση τα αυθαίρετα συναισθήματα της στιγμής, αλλά με την επίγνωση των πραγματικών γεγονότων. Και η τοποθέτηση έγινε άμεσα και δημόσια, δια στόματος του τεχνικού διευθυντή, Ροντρίγκο ΝτελαΦουέντε. Μεταξύ όλων των άλλων , ο Ντελαφουέντε έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι «δεν φταίει ο προπονητής»

Ουσιαστικά, αυτό που είπε κι αυτός είναι πως είναι φυσιολογικό και αυτονόητο, μια ομάδα, η οποία μέσα σε τέσσερις μήνες έχει προλάβει να πληγεί από 11 απανωτούς σοβαρούς τραυματισμούς που στοίχιζαν (και εξακολουθούν να στοιχίζουν) απουσίες που ξεκινούσαν από τις έξη εβδομάδες και έφταναν μέχρι νοκ άουτ( Ρίμπας) , να μη μπορεί να βρει χημεία και συνεπώς ισορροπία, ρυθμό, ταυτότητα, αυτοπεποίθηση. Πόσο μάλλον όταν πρέπει να ανταποκριθεί σε δυο απαιτητικές διοργανώσεις, όπως είναι η φετινή Euroleague με το νέο format και η εξουθενωτική ACB , που δεν χαρίζει κάστανα σε κανέναν. Σε ρυθμούς που σε υποχρεώνουν περισσότερο να παίζεις και λιγότερο να προπονείσαι.

Τόσοι και τέτοιοι τραυματισμοί - οι οποίοι παρεμπιπτόντως ξεκίνησαν, μια εβδομάδα πριν το πρώτο ντέρμπι της χρονιάς με την Ρεάλ Μ. στο «Super Coppa” της Βιτόριας (νίκησε η Μπαρτσελόνα) με το αυτοκινητιστικό ατύχημα που έστειλε στη εντατική τον Πέτερι Κοπόνεν – μάλλον είναι πρωτοφανείς στα χρονικά όλων των σπορ. Η «Μπάρτσα» νομιμοποιείται να διεκδικήσει τη δική της θέση στο «βιβλίο Γκίν(ι)ες». Το αμέσως πιο βαρύ στάδιο ήταν το ξεκλήρισμα της Σαπεκοένσε στην αεροπορική τραγωδία. Οι μόνοι που ως τώρα δεν έχουν χάσει ματς είναι ο Βεζένκοφ και ο Τόμιτς. Υπήρξαν εβδομάδες που οι «μπλαουγκράνα» κατέβαζαν με το ζόρι 11άδα ,την οποία συμπλήρωναν οι μικροί Πένο και Σένα.

Κανονικά, η απαρίθμηση και μόνο αυτών των τραυματισμών θα έφτανε για να εξασφαλίσει σε όλους και πρώτα απ’ όλα στον προπονητή ένα επαρκές άλλοθι και η συζήτηση να σταματήσει εκεί. Γιατί είναι θεμελιώδες να υπενθυμίσουμε ότι από φέτος μετράνε όλα τα αποτελέσματα και κανένα δεν παραγράφεται, όπως συνέβαινε μέχρι πέρυσι με εκείνα της πρώτης φάσης, στα οποία οι καλές ομάδες έδιναν χαρακτήρα προετοιμασίας για τα κρίσιμα. Σοβαρές ήταν μόνο οι απουσίες από ματς του ΤΟΡ 16 που καθόριζαν την κατάταξη πριν τα χιαστί , από τα play off ή το final4. Άλλωστε υπάρχουν τα πλείστα όσα παραδείγματα που δείχνουν πόσο επηρεάζεται η αγωνιστική πιστότητα μιας ομάδας ακόμη και με πολύ λιγότερες απώλειες. Η Φενέρμπαχτσε μόλις τραυματίστηκε ο (ένας) Μπογκντάνοβιτς, υπέστη τρεις σερί ήττες, η Ρεάλ, πήγε στην Πόλη να παίξει με την Νταρουσάφακα χωρίς τον Γιουλ και τον Ράντολφ και γονάτισε , η πρωταθλήτρια Ευρώπης ΤΣΣΚΑ χωρίς τον Τεόντοσιτς υπέστη αναπάντεχη ήττα στο Κάουνας. Ο Παναθηναϊκός, έπαιξε στους προπέρσινους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος χωρίς Γκιστ, Παππά και Μπατίστα «σκουπίστηκε» από τον Ολυμπιακό. Ο Ολυμπιακός, πέρυσι, τερμάτισε 7ος στον όμιλό του (14ος συνολικά) στο TOP16 μένοντας έξω από τα play off για πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια και όλοι συμφώνησαν ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν δεν είχε τραυματιζόταν ο Λοτζέσκι ή αν δεν χτύπαγε σοβαρά ο Γιανγκ ο οποίος μάλιστα είχε αντικατασταθεί από την πρώτη φάση.

Με χάντικαπ

Στην πραγματικότητα όμως , υπάρχουν κι άλλα νετζαβαντάζ που ερμηνεύουν το γιατί ήταν εκ των πραγμάτων δύσκολη η φετινή χρονιά για τους Καταλανούς και ειδικότερα για τον νέο προπονητή τους, που ανέλαβε αυτό το δύσκολο έργο.

Κατ’ αρχάς, ο Μπαρτζώκας ήταν ο τελευταίος προπονητής που προσελήφθη από ομάδα Euroleague. Πήρε πολύ χρόνο στην «Μπαρτσα» να καταφέρει να τον αγοράσει από την Λοκομοτίβ , η οποία ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις από το ένα εκατομμύριο και το ενδεχόμενο ναυαγίου δεν μπορούσε να αποκλειστεί. Ως εκ τούτου, όταν έπιασε δουλειά, οι περισσότεροι ενδιαφέροντες και ποιοτικοί παίκτες είχαν ήδη κλείσει και η αγορά πρώτης γραμμής είχε περιοριστεί δραματικά. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η περίπτωση του Κρις Σίνγκλετον, τον οποίο, ήθελε σαν τρελός, αλλά λίγες μέρες πριν τον πρόλαβε ο Παναθηναϊκός.

Το πρώτο νέο που έμαθε , λίγες μέρες μετά την συμφωνία , ήταν ότι οι δυο πιο ποιοτικοί και εξελίξιμοι νέοι παίκτες , ο Τόμας Σατοράσκι και ο Αλεξ Αμπρίνες έκαναν χρήση του buy out και μετακόμισαν για το ΝΒΑ, άρα θα έπρεπε να τους ξεχάσει. Του απέμειναν 10 μεγάλα συμβόλαια τα οποία ήταν επιλογές του προκατόχου του, Τσάβι Πασκουάλ, ο οποίος συνήθως επέλεγε με κριτήριο το ταλέντο στην επίθεση. Συνεπώς ήταν αδύνατον να «σπάσουν» τόσο εύκολα ώστε να «χτιστεί» μια ομάδα με βάση τα «θέλω» του Έλληνα κόουτς. Το κακό ήταν ότι οι περισσότεροι από αυτούς, ήταν παίκτες που έχουν πατήσει τα τριάντα δεν ήταν και τόσο αθλητικοί και κουβαλούσαν στις πλάτες τους το ψυχολογικό βάρος –αλλά και την ευθύνη- από τις δυο συνεχόμενες αποτυχημένες χρονιές που μόλις είχαν ολοκληρωθεί. Η Μπαρτσελόνα , η οποία για του λόγου το αληθές έχει τον μεγαλύτερο μέσο όρο ηλικίας στην φετινή διοργάνωση, , με αυτούς ως πρωταγωνιστές, είχε χάσει τα δυο τελευταία πρωταθλήματα, τα δυο τελευταία κύπελλα και είχε αποκλειστεί στα play off από τον έμπειρο Ολυμπιακό(2015) και την ταπεινή αλλά καλοφτιαγμένη Λοκομοτίβ Κουμπάν του ίδιου του Μπαρτζώκα, δηλαδή από ομάδες που μπορούσαν να την αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη σκληρότητα, σωματική και πνευματική.

Αυτόματα λοιπόν , «ευνουχίστηκε» το μεγαλύτερο χάρισμα για το οποίο φημίζεται ο Έλληνας τεχνικός, δηλαδή την ικανότητα του να ανακαλύπτει ή να επιλέγει παίκτες που να ταιριάζουν μεταξύ τους και στις απαιτήσεις του μοντέρνου μπάσκετ –κάτι που το είχε αποδείξει με το παραπάνω στο Μαρούσι, στον Ολυμπιακό και την Λοκομοτίβ. Οι κινήσεις που είχε να κάνει άρχισαν να υπαγορεύονταν από την ανάγκη και την πίεση του χρόνου.

Η προτεραιότητα

Πάντως , το πρώτο πράγμα που ξεκαθάρισε ήταν ότι η ομάδα που βρήκε - την οποία είχε νικήσει τέσσερις φορές την προηγούμενη σεζόν με την Λοκομοτίβ, άρα είχε σαφή εικόνα – είχε μεν επιθετικό ταλέντο, αλλά υστερούσε στην άμυνα και στο χαρακτήρα. Ήταν πολύ soft. Όποιος την «έδερνε» (με την καλή έννοια) την κέρδιζε. Υπογράμμισε ότι πρέπει να γίνουν ενέσεις σκληρότητας και αθλητικότητας, έστω και σταδιακά. Η πρώτη του εισήγηση προς αυτή την κατεύθυνση ήταν ο Ούγγρος Ανταμ Χάνγκα της Μπασκόνια. Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν και παρότι ενεπλάκησαν και ποδοσφαιρικά ανταλλάγματα για να ικανοποιηθεί ο πρόεδρος των Βάσκων Χοσέ Κερεχέτα, δεν προέκυψε αποτέλεσμα. Ο Βίκτορ Κλαβέρ, μπήκε στο τραπέζι και αποκτήθηκε πρώτα γιατί είναι ένας Ισπανός διεθνής και η ομάδα χρειαζόταν Ισπανούς και μετά γιατί είχε άριστη συνεργασία και προσαρμογή στη φιλοσοφία του κόουτς στη «Λόκο». Επίσης, αποδείχθηκε πως ήταν μεγάλος μπελάς η γκάφα του μεγαλοατζέντη Μίσκο Ραζνιάτοβιτς, ο οποίος έβγαλε στον Τζαστιν Ντόελμαν διαβατήριο Κοσσόβου, το οποίο όμως δεν αναγνωρίζεται ως κοινοτικό στην Ισπανία και συνεπώς ένα τεσσάρι που μόνο σουτάρει τρίποντα, αλλά με τρομερή αδυναμία στην άμυνα και τα ριμπάουντ, κάλυπτε την μία από τις δυο θέσεις μη κοινοτικού που έχουν δικαίωμα να διατηρούν οι ομάδες της ACB.

Παράλληλα, εισηγήθηκε είναι να αποκτηθεί ένας έμπειρος και ποιοτικός play maker για να πάρει τη θέση του Σατοράσκι. Κανείς δεν κυκλοφορούσε ελεύθερος. Ο Αμερικανός (με κοινοτικό διαβατήριο) Ταιρίς Ράϊς, MVP της Μακάμπι στην κατάκτηση της Euroleague το 2014 και MVP της Χιμκι στην κατάκτηση του Eurocup το 2015, ήταν η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση, η οποία όμως απαιτούσε εξαγορά. Και με τα χρήματα που μπήκαν στο ταμείο από το ΝΒΑ αποκτήθηκε και λίγο αργότερα επήλθε συμφωνία με την Χιμκι και για τον Πέτερι Κοπόνεν. Ο Φινλανδός combo guard απετέλεσε την τρίτη και –όπως αποδείχθηκε- τελευταία επιλογή του Μπαρτζώκα που ήταν υποχρεωμένος να ξεκινήσει « με αυτά» , με την προοπτική να κάνει σταδιακά τις μετατροπές του, είτε μέσω μεταγραφών , είτε μέσω της προπόνησης. Η κλήρωση του Super cup, που έβγαλε ως πρώτο ματς της νέας σεζόν ένα “classico” και ο σοκαριστικός τραυματισμός του Κοπόνεν ακριβώς μια εβδομάδα πριν το τζάμπολ, του χάλασε τα σχέδια. Η νίκη επί της Ρεαλ Μ. , στην εκκίνηση , χάρη στους με 30 πόντους του Ταϊρίς Ράϊς, ο οποίος όμως χτύπησε στο γόνατο , ήταν μια ψυχολογική παρηγοριά, γιατί στον τελικό δεν ήρθε μόνο η βαριά ήττα από την Γκραν Κανάρια, αλλά και ο πρώτος σοβαρός τραυματισμός του Πάου Ρίμπας. Οι επίσημες υποχρεώσεις ξεκίνησαν χωρίς Κοπόνεν, Ράϊς και Ρίμπας και με βασικό play maker τον 19χρονο Στεφάν Πένο , από την «Μασία», ο οποίος έπαιρνε ανάσες από τον …Όλεσον. Κάπως έτσι ξεκίνησε η αναστάτωση και ένας φαύλος κύκλος που ακόμη συνεχίζεται.

Κι όμως

Το εντυπωσιακό είναι ότι όσο η Μπαρτσελόνα μόνο έχανε παίκτες (Λαουάλ, Κοπόνεν, Ρίμπας, Ράϊς, Ναβάρο, Ντόελμαν, Κλαβέρ, Ντορσι, Περπέρογλου, Όλεσον, Ρένφορε), κουτσά-στραβά έπαιρνε κάποιες νίκες. Όσοι έμεναν , στέκονταν όρθιοι συσπειρώνονταν και πάλευαν. Στην Ισπανία, τα τρία από τα τέσσερα ματς που χάθηκαν στον πρώτο γύρο ήταν εκτός έδρας, Κυριακή μεσημέρι, μετά από εκτός έδρας για την Euroleague που γινόταν το βράδυ Παρασκευής. Ήταν μεγάλη έκπληξη όταν υπό αυτές τις συνθήκες ξανανίκησε την Ρεάλ Μ. και μάλιστα άνετα στο «Παλάου» , για το πρωτάθλημα. Γι αυτό και οι οπαδοί της την αποθέωσαν παρά τη πρωτοφανή συντριβή που ακολούθησε από την «βασίλισσα» με το ταπεινωτικό 102-63 στην Euroleague. Η εικόνα με τους έξι τραυματίες να κάθονται δίπλα στον πάγκο με γύψους και πατερίτσες, είχε γίνει viral και ενδεχομένως να είναι η πιο αντιπροσωπευτική της φετινής σεζόν , ανεξάρτητα πώς θα εξελιχθεί και πώς θα τελειώσει..

Στο διάστημα των διαδοχικών απωλειών προστέθηκαν : ο 23χρονος Τζόναθαν Χολμς, με δίμηνο συμβόλαιο, για να μοιραστεί τη θέση «τέσσερα» με το βελτιωμένο και μαχητικό Αλέξανδρο Βεζένκοφ (έξω Ντοελμαν, Κλαβέρ) και πολύ αργότερα , ο Αμερικανός με κοινοτικό διαβατήριο, Άλεξ Ρένφροε, ως back up του Ράϊς που έπαιζε συνεχώς και ετοιμαζόταν να αφήσει τα κόκαλά του στο γήπεδο. Κι αυτός (ο Ρένφροε) προέκυψε γιατί τον άφησε ελεύθερο η Μπάγερν Μονάχου, του Σασα Τζώρτζεβιτς, μια ομάδα Eurocup. Στην ανάγκη των Καταλανών να βρουν γκαρντ και μάλιστα κοινοτικό πήγαν να πατήσουν η Μονακό που ζήταγε ακατέβατο ένα εκατομμύριο για τον Ντι Μποστ και ο Στέφαν Μάρκοβιτς που ήθελε τον ουρανό με τ’ άστρα και μακρόχρονο συμβόλαιο για να φύγει από την Ζενιτ.

Το μπέρδεμα

Όπως ήταν φυσιολογικό, το μεγάλο μπέρδεμα άρχισε να προκαλείται μόλις άρχισαν να επιστρέφουν οι πρώτοι μεγαλοτραυματίες και ταυτόχρονα να μπαίνουν στα «πιτς» κάποιοι άλλοι. Ο καθένας που έμπαινε στην ομάδα εν μέσω συνεχόμενων αγώνων είχε διαφορετικό επίπεδο φυσικής και αγωνιστικής κατάστασης, ήταν εκτός ρυθμού και φυσικά είχε χάσει κάθε επαφή με αυτόν που άρχιζε να παίζει δίπλα του. Η φετινή Μπαρτσελόνα δεν έχει κάνε ούτε μία προπόνηση σε απαρτία Να μια ερμηνεία για τα πολλά αβίαστα και ανόητα λάθη, που έπιασαν ταβάνι στο ματς του ΟΑΚΑ με τον Παναθηναϊκό.

Μέσα σε αυτή την αναστάτωση, κανείς πια δεν μπορούσε να ανεχθεί την πνευματική και ψυχολογική αστάθεια του Τζόι Ντόρσι, ο οποίος ναι μεν προερχόταν από μακρύ καλοκαιρινό τραυματισμό αλλά με την παρουσία του ήταν μια διαρκής πηγή κινδύνων. Ανόητες υπερβολές, άσκοπα αντιαθλητικά φάουλ, μονόλογοι, τουλάχιστον τέσσερα χαμένα lay up χωρίς αντίπαλο στο ματς με τον Ολυμπιακό που κρίθηκε στο καλάθι. Κανείς πια δεν του είχε εμπιστοσύνη. Αν μη τι άλλο ο Φαβεράνι , που ήρθε άρον- άρον από την Μούρθια, βάζει τα σίγουρα και έχει κοινοτικό διαβατήριο , αφήνοντας κενή μια θέση Αμερικανού που αναζητείται.

Εννοείται, πως σε όλο αυτό το αλαλούμ συνέβαλλαν και άλλες πολλές παροιμιώδεις αλλά ατυχείς συμπτώσεις για να επιβεβαιώσουν το «νόμο του Μέφι». Ο Μαρτζώκας, από το καλοκαίρι «ζαχάρωνε» τον Αργεντίνο διεθνή Νίκολα Λαπροβίτολα , ως εναλλακτική λύση στη θέση του οργανωτή. Δεν του κάθισε. Ο Λαπροβίτολα βγήκε πάλι στην αγορά ενώ είχε αποκτηθεί ο Ρένφροε, ο οποίος είχε αρχίσει να βρίσκει ρυθμό και δίνει φιλότιμες ανάσες στον Ράϊς. Η Μπασκόνια πρόλαβε και τον έκλεισε τέσσερις μέρες πριν τραυματιστεί σοβαρά ο Ρένφροε. Αν έχεις τύχη διάβαινε.

Θεωρητικά , με βάση το πρόγραμμα, η Μπαρτσελόνα των 8 νικών ,έχει μαθηματικές ελπίδες να κυνηγήσει την πρόκριση στην οκτάδα της Ευρώπης, από τη στιγμή που όγδοη είναι η Νταρουσάφακα με 10 και απομένουν 10 αγωνιστικές. Όμως η εικόνα της , αυτή τη στιγμή, δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Δεν μπορεί ξαφνικά ο Τόμιτς να γίνει ο λεοντόκαρδος των κρίσιμων τελευταίων λεπτών φινάλε, ο Ντόελμαν να μασάει σίδερα στην άμυνα και στα ριμπάουντ ή ο Ναβάρο να νικήσει τη φθορά του χρόνου. Ο "Χουάνκι" από τη μία εμπνέει σεβασμό γιατί είναι εμβληματικός αρχηγός και «πρέπει» να παίζει (άσχετα αν δεν το απαιτεί) και από την άλλη θέλει ειδική συντήρηση γιατί το σώμα του δεν αντέχει στην μεγάλη επιβάρυνση Το μυϊκό του σύστημα είναι ταλαιπωρημένο και επιρρεπές σε τραυματισμούς σαν κι αυτούς που περνάει κάθε χρόνο. Αν προσθέσουμε και την ομαδική ψυχολογική επιβάρυνση από τις συχνές ήττες, ο τρόπος που η Μπαρτσελόνα θα διαχειριστεί το διάστημα που απομένει μέχρι να τελειώσει η σεζόν, αποτελεί μια μεγάλη δοκιμασία και παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό