Εγχείριση ανοικτού γηπέδου

Ήταν ένα αλλόκοτο ντέρμπι, που επειδή ακριβώς έγινε κάτω από ειδικές συνθήκες, δεν προσφέρεται για συνολική ανάλυση, ώστε να καταλήξουμε σε ένα ασφαλές συμπέρασμα ή νέα δεδομένα για τον συσχετισμό δυνάμεων των δυο «αιωνίων».

Όπως δεν ήταν φυσιολογική διαφορά, ή αν προτιμάτε δεν αποτύπωνε την πραγματική δυναμικότητα των δυο ομάδων το 88-63 του ΣΕΦ, δεν μπορούσε να συζητιέται ως φυσιολογικός αυτοσκοπός η ανατροπή του.Τόσο για τον Παναθηναϊκό που είχε minimum στόχο να νικήσει για να διατηρήσει την ελπίδα κάποιου στραβοπατήματος των απέναντι μήπως κι αρπάξει την πρωτιά, όσο και για τον Ολυμπιακό που δεν είναι συνηθισμένος να μπαίνει στο ΟΑΚΑ και να ξέρει ότι έχει ένα μαξιλαράκι 25 πόντων και μπορούσε να βάλει ως δικό του minimum στόχο να το υπερασπιστεί. Μέσα σε όλα προέκυψαν και οι δυο «ερυθρόλευκες» απουσίες (Λοτζέσκι, Γιάνγκ) οι οποίες στην πορεία έγιναν τρεις με την αποχώρηση του Σπανούλη. Είναι από τις περιπτώσεις που και οι συγκυρίες παίζουν το ρόλο τους.Όπως τον έπαιξαν πριν δυο χρόνια,που ο Παναθηναϊκός υποχρεώθηκε να παίξει στους τελικούς των play off χωρίς Γκιστ, Παππά, Μπατίστα και με υπηρεσιακό προπονητή τον Μανωλόπουλο.Και μάλιστα, τότε, τα πράγματα ήταν ακόμη πιο ζόρικα, γιατί δεν μιλάγαμε για ένα παιχνίδι 40 λεπτών που όλα μπορούν να προλάβουν να συμβούν, αλλά μια σειρά αγώνων. Και στην μία περίπτωση και στην άλλη δεν ήταν μόνο αποτελέσματα που διαμορφώθηκαν από την ικανότητα των μεν ή την έλλειψή της από τους δε.Έπαιξαν όμως τον ρόλο τους στην αναστροφή του κλίματος υπέρ του Ολυμπιακού. Οπότε,μέχρι τους τελικούς των play off του πρωταθλήματος (ή της Euroleague): « ποιος(;)ζει, ποιος(;) πεθαίνει»

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν, εκτός από την κρυφή ελπίδα για την οποία γράψαμε παραπάνω, κρατάει από το τρίτο και τελευταίο ντέρμπι του Ιανουαρίου:

* Την ψυχολογική αίσθηση που του αφήνει το γεγονός ότι μετά από έξη σερί ήττες, ελόγου του απάντησε με δυο και μάλιστα από μία σε κάθε έδρα. Δεν θα πάει να (ξανα)αναμετρηθεί με τον Ολυμπιακό σαν βρεγμένη γάτα.

*Την επιβεβαίωση ότι το δίδυμο Ρίβερς και Σίνγκλετον ανήκει στο πάνω-πάνω ράφι και αποτελεί έναν καλοκαιρινό μεταγραφικό θρίαμβο γιατί μιλάμε για δυο παίκτες επιπέδου τουλάχιστον final 4 της Euroleague, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και, θα επιμείνω, να φανταστείτε ότι κανείς δεν ήταν σταρ εκεί όπου έπαιζε, αλλά πολύτιμο εργαλείο. Σταρ στη Ρεάλ Μ. ήταν οι Ισπανοί διεθνείς και στην “Λόκο» ο Ντιλέινι με τον Ράντολφ.

*Την αίσθηση ότι ο Νίκος Παππάς αρχίζει να αντιλαμβάνεται ποιος είναι ο μοναδικός τρόπος να κερδίσει το χρόνο του : μέσω της αέναης προσπάθειας στην άμυνα και όχι με το αν θα βάλει 6,8 ή 10 πόντους, που ασφαλώς και θα είναι καλοδεχούμενοι αν δεν προκαλούν ζημιά στη συνολική λειτουργία. Οι δυο βουτιές που έκανε και αποτύπωσαν θέληση, το «ξύλο» που έπαιξε στην άμυνα και η διαρκής προσπάθεια, επιβεβαίωσαν ότι το DNP (Did Not Play) που μέχρι πριν 20 μέρες συνήθως συνόδευε την αναφορά του στο στατιστικό των δυνατών ματς, δεν τείνει να γίνει 15+ χατιρικά, ούτε επειδή τον πάει ο κόσμος, αλλά γιατί το αξίζει.

*Την συνειδητοποίηση του Πασκουάλ (σε σύνδεση με το προηγούμενο) ότι η επιμονή του στον ανέτοιμο Τζεντίλε και ειδικά σε ματς που απαιτούν σθένος, ήταν επιζήμια τόσο για την ομάδα του όσο και για τον ίδιο τον παίκτη ο οποίος δεν μπορεί να ανταποκριθεί, ειδικά αυτή την εποχή.

* Την ενεργοποίηση της αυξημένη πίεσης στην μπάλα, μέσω μιας αθλητικής πεντάδας, ικανής να αλλάξει τον ρυθμό. Καλώς ή κακώς, ο φετινός Παναθηναϊκός, μέχρι στιγμής, δείχνει να είναι μια ομάδα ανοικτού γηπέδου (κι όταν αμύνεται κι όταν επιτίθεται) και όχι τόσο «πέντε εναντίον πέντε». Ειδικά μέσα στο ΟΑΚΑ. Και προς αυτή την κατεύθυνση η παρουσία του Τζέιμς, που πνίγει τον προσωπικό του αντίπαλο, είναι εξόχως πιο πολύτιμη από την εντύπωση που δίνει όταν προσπαθεί να κάνει τον play maker.

* Την πετυχημένη εφαρμογή ενός εναλλακτικού πλάνου(ορθόδοξου ή ανορθόδοξου δεν έχει σημασία) , τώρα που ο Νικ Καλάθης περνάει μια περίοδο παρατεταμένου ντεφορμαρίσματος που τον κάνει από αόρατο ως αρνητικό. Κάποτε, ο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον, όταν είχε τραυματιστεί ένας από τους πιο σημαντικούς παίκτες της Γιουνάϊτεντ, ο Νεμάνια Βίντιτς, είχε δηλώσει: «το πρόβλημα δεν είναι ότι χτύπησε, πρόβλημα θα υπάρξει αν δεν βρούμε τρόπο να καλύψουμε το κενό του».

Επίσης φάνηκε καθαρά ότι οι διαφορές, ενίοτε μπορεί να είναι προϊόν «μαγικής εικόνας». Είτε είναι υπέρ σου, είτε εις βάρος σου. Όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, η διεκδίκηση ή όχι της διαφοράς, στο συγκεκριμένο παιχνίδι, κρίθηκε σε μια-δυο φάσεις, που δεν είναι απαραίτητο να συνέβησαν όλες εκεί γύρω στο 36’.