Πολλά από πολλούς...

Από την μία μπορεί τα ποσοστά του Παναθηναϊκού στα τρίποντα – 8 στα 13 στο πρώτο ημίχρονο και 16 στα 31 στο τέλος- να δίνουν μια απλή και σαφή εξήγηση σχετικά με το πώς και το γιατί κατάφερε να φύγει από το «Αμπντί Ιπεκτσί» πανηγυρίζοντας την 3η του εκτός έδρας νίκη στην φετινή Euroleague. Με τέτοιο «χέρι» δεν είναι δυνατόν να χάσεις, ειδικά από μια ομάδα που δεν συμπεριλαμβάνεται και τις καλύτερες της διοργάνωσης.

Από την άλλη όμως, ήταν προφανές ότι ακόμη και έτσι, στο τέλος χρειάστηκε να ενεργοποιηθούν άλλου είδους αντισώματα γιατί μη χύσει πάλι την καρδάρα με το γάλα, όπως είχε γίνει τόσες και τόσες φορές. Κι αυτό ίσως να είναι το μεγαλύτερο κέρδος από το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Αξίζει να παρατηρήσουμε ότι ο Τζέιμς, ο Φελτνέιν και ο Σίνγκλετον, οι παίκτες που του έδωσαν την ώθηση μα ξεφύγει στο σκορ, χρειάστηκε να αποσυρθούν από το παρκέ στα τελευταία κρίσιμα λεπτά και την θέση τους να πάρουν ο Καλάθης (συνήλθε) , ο Παππάς (καθιερώνεται) και ο Μπουρούσης, για να διαφυλάξουν με ηρεμία και καθαρό μυαλό τα κεκτημένα. Υπό αυτή την έννοια, η πρώτη τριάδα εξέφραζε ένα μπάσκετ ρυθμού, το οποίο όταν μεταφράζεται σε σκορ δίνει μεγάλο αέρα, αλλά όταν δεν είναι αποτελεσματικό , μπορεί να κάνει , ακόμη και ένα σχεδόν κερδισμένο ματς, άνω-κάτω, με τις επιλογές ενστίκτου , οι οποίες δείχνουν βιαστικές και δίνουν ελπίδες στους απέναντι. Η δεύτερη όμως αποδείχθηκε ότι έβαλε το μυαλό και το διάβασμα που χρειαζόταν για να μην εξελιχθεί το ματς σε …Βατερλό.

Ήταν μια από τις φορές που ο Παναθηναϊκός και ο προπονητής του, πήραν πολλά από πολλούς και όχι πολλά από λίγους. Αν εξαιρέσει κανείς τον Αλεσάντρο Τζεντίλε, που για μια ακόμη φορά έδειξε ότι δεν έχει μπει στο πνεύμα και τις απαιτήσεις τις ομάδας, όλοι όσοι χρησιμοποιήθηκαν έδωσαν μια (μικρή ή μεγάλη ) βοήθεια. Ακόμη και ο χείμαρρος των τελευταίων αγωνιστικών , Κέι Σι Ρίβερς, είδε τους άλλους να βάζουν και έκανε παρεμβάσεις όποτε το έκρινε απαραίτητο. Σίγουρα η άμυνα δεν βρέθηκε στην καλύτερή της βραδιά, αφού υπήρχαν στιγμές ολιγωρίας , αλλά ας δεχτούμε ότι ήταν από εκείνα τα παιχνίδια που τα κερδίζει η επίθεση. Συμβαίνει κι αυτό.

Η νίκη αυτή ήταν πολύτιμη και βαθμολογικά και ψυχολογικά. Το αντιλαμβάνεται κανείς αν αναλογιστεί τόσο αρνητική θα ήταν η επίδραση μιας ενδεχόμενης ήττας. Βαθμολογικά, γιατί αν δεν τα κατάφερνε θα άρχισε να νιώθει «καυτή» την ανάσα των ομάδων που βρίσκονται στις παρυφές της οκτάδας και αντί να κοιτάει μπροστά, για να προσπαθήσει να βελτιώσει τη θέση του, θα ήταν υποχρεωμένος να κοιτάει πίσω του. Και ψυχολογικά γιατί θα άρχιζε να αποκτάει σύνδρομο, που ενίοτε μετατρέπεται σε παραμορφωτικό καθρέφτη.

Θα μπορούσε επίσης να συνδυάσει κανείς –όπως έκαναν όλοι οι πρωταγωνιστές- την πανάκριβη αυτή εκτός έδρας νίκη με την 109η επέτειο από την ίδρυση του συλλόγου. Ωστόσο πολύ μεγαλύτερος έπαινος αρμόζει στην κίνηση της διοίκησης να συναινέσει ώστε να λυθεί το πρόβλημα που δημιουργήθηκε και να γίνει ο τελικός του κυπέλλου με τον Άρη, στο “Nick Galis Hall”. Δεν είναι ότι δέχθηκε να παίξει στην έδρα ενός ιστορικού αντιπάλου. Άλλωστε τρεις τελικοί του πρόσφατου παρελθόντος (με Ρέθυμνο, Απόλλωνα Π. και Φάρο) έγιναν στο δικό του. Ήταν ότι απέδειξε πως η αρχική δήλωση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου («να γίνει ο τελικός στην βόρειο Ελλάδα») δεν είχε γίνει τότε για τα μάτια του κόσμου, αλλά με πλήρη επίγνωση και συνείδηση της σημασίας. Υπάρχουν στιγμές που τα μεγάλα κλαμπ οφείλουν να στέκονται υπεράνω και να μη τα θέλουν όλα δικά τους.