«Διπλό»; Ταμάμ, ταμάμ (pics)

Είναι τρελοί αυτοί οι... Γαλατασαραίοι!

Οι φίλοι της «Τσιμ Μπομ» είχαν... φτιάξει την κατάσταση στο Abdi Ipekci από νωρίς για να υποδεχτούν τον Παναθηναϊκό. Δύο ώρες πριν από το παιχνίδι είχαν καταβάλει τον εξωτερικό χώρο του γηπέδου, ενώ περισσότεροι από 1.000 φανατικοί είχαν πάρει θέση τουλάχιστον 80 λεπτά πριν από το τζάμπολ στις κερκίδες. Η προσέλευση άγγιξε τους 8.000 θεατές που δεν σταμάτησαν λεπτό! Σε κάθε επίθεση των «πρασίνων»... κουφαινόσουν! Το πιο ξεχωριστό είναι η σχέση που έχουν με την ομάδα τους. Με το που βγήκαν οι παίκτες γύρισαν προς την κερκίδα και στάθηκαν να τους κοιτάζουν για λίγο ανταποδίδοντας τη στήριξη με χειροκρότημα. Το παιχνίδι τελείωσε, η ήττα ήρθε... συνέχισαν αυτοί! Η ατμόσφαιρα πάντως πριν από το τζάμπολ... μία μαγεία!

Ξέρω ταξιτζήδες και ταξιτζήδες...

Η Πόλη φημίζεται για την κίνησή της, που ευτυχώς δεν συναντήσαμε. Φημίζεται όμως και για τους... πονηρούς ταξιτζήδες. Στην Αθήνα έχω συναντήσει άπειρα σκηνικά, αλλά να σε παραλαμβάνουν από ένα μέρος με το ταξί, να σου κάνουν διαδρομή 15 ευρώ και να σε περνούν ξανά από το ίδιο μέρος για να σε πάνε στον προορισμό σου; Πρώτη φορά! Θεούληδες...

Do you speak english?

Οι Έλληνες από την πλευρά τους φημίζονται για το greek kamaki κι η επικοινωνία με κάθε τουρίστα είναι παιχνιδάκι. Νοήματα; Παντομίμα; Ελληνοαγγλικά; Το έχουν. Στην Πόλη πάλι... Όχι, μόνο δεν σε καταλαβαίνουν, αλλά σου πετάνε κι ένα «Evet»... με αποτέλεσμα να γίνεται πράξη η φράση: «συνεννόηση μπουζούκι». Τσίχλες ζητούσα, τσάι μου έδιναν. Η κορυφαία απάντηση πάντως ήρθε από έναν τύπο με τουριστικά: «Όχι, δεν μιλάω αγγλικά, θέλετε να τα πούμε στα ελληνικά για να τα βρούμε;». Ναι, στα ελληνικά το είπε. Από αγγλικά κι αυτός yok.

Τι εννοείς στις 7:30 ώρα Ελλάδος;

Δύο μέρες μόνο και κάτι! Θα έλεγαν οι υπόλοιποι. Εγώ, από την πλευρά θα πω... πόσο μπροστά είναι η Turkish Airlines. Και δεν το έχω ξαναπεί αυτό για κανέναν που με υποχρέωσε να ξυπνήσω στις 7.30 το πρωί. Τι έκανε λοιπόν; Δεν ετοίμασε ένα απλό tour, αλλά μία εμπειρία ζωής στριμωγμένη μέσα σε λίγες ώρες!

Ο Σεχράν – ο πιο cool ξεναγός – και η Ισίλ έκαναν αγώνα δρόμου για να φύγουμε... γεμάτοι από την πόλη. Παίρνω ανάσα κι αρχίζω.

Πρώτη στάση το Φανάρι! Παρακολουθήσαμε λειτουργία στην Παναγία των Βλαχερνών την Παρασκευή (3/2)! Επισκεφτήκαμε τον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου και... φύγαμε για την πλατεία Σουλτάν Αχμέτ. Χαζέψαμε στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, σταθήκαμε στον επιβλητικό οβελίσκο του Θεοδοσίου Α' (πως ήρθαν από την Αίγυπτο στην Κωνσταντινούπολη 30 μέτρα 400 τόνων;!).

Και... ΔΕΟΣ. Που να πρωτοκοιτάξεις; Η Αγία Σοφία καθηλωτική στο συννεφιασμένο τοπίο της Πόλης και στα δεξιά το Μπλε Τζαμί. Σαν να είχες πάρε ένα καρτ ποστάλ και να το είχες κολλήσει μπροστά σου.

Και ψάχνοντας λόγια για να περιγράψουμε όσα βλέπαμε στην περιήγησή μας στους χώρους... καταλήξαμε στο Τοπ Καπί. Ε, νέο σοκ!

Και νέος έλεγχος φυσικά... δεν ξέρω πόσες φορές περάσαμε από εξονυχιστικό έλεγχο κάθε φορά που περνούσαμε σ' έναν νέο χώρο που μας θύμιζαν όσα έχουν ζήσει οι κάτοικοι τους τελευταίους μήνες.

Μείναμε για αρκετή ώρα να χαζεύουμε το... φτωχικό των Σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και το μεγαλείο του Παλατιού. Η θέα στο τέλος της διαδρομής μας πήρε όλη την κούραση κι άδειασε το μυαλό μας. Από τη μία η Ασιατική πλευρά της πόλης, από την άλλη η ευρωπαϊκή...

Ωραία όλα αυτά. Ας επιστρέψουμε στην πραγματικότητα... Και τους 500 ελέγχους στο Atatürk περάσαμε και την πτήση της επιστροφής πήραμε με την Turkish Airlines κι όλα τα προλάβαμε. Είχαμε... πρόγραμμα!