Μύρισε... Βόσπορος!

Να λοιπόν πώς, μέσα σε τρεις εβδομάδες, άλλαξαν τα κόζια για τον Παναθηναϊκό της Euroleague. Εκεί που, μετά την αχώνευτη ήττα από την Ζαλγκίρις, έτρεχε να προλάβει την πρόκριση στα play offs, μια αγωνιστική πριν το τέλος του «μαραθωνίου» της κανονικής περιόδου, βρίσκεται να κρατάει στα χέρια του το πολυπόθητο πλεονέκτημα έδρας. Στο διάστημα αυτό επιδόθηκε σε ένα εντυπωσιακό ντεμαράζ, επιβεβαιώνοντας ότι μια ομάδα είναι ένας ζωντανός οργανισμός και ως τέτοιος είναι υποχρεωμένος να περάσει από διάφορα στάδια. Από τον τρόπο που θα βγει από το προηγούμενο για να μπει στο επόμενο καθορίζεται η εξέλιξη και κατ’ επέκταση η αποτελεσματικότητά του.

Το σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν του ήρθε βολικά, εκτός ίσως από το ντεφορμάρισμα της Φενέρμπαχτσε, που τον τελευταίο καιρό δείχνει να παραπατάει ζαλισμένη από τα προβλήματά της. Στο δικό του παράλληλο σύμπαν, ο Παναθηναϊκός χρειάστηκε να παλέψει με «Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες» και κυρίως να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό για να ξεπεράσει δοκιμασίες όπως οι τραυματισμοί του Τζέιμς και του Γκιστ, η βαριά ήττα από τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ για το πρωτάθλημα, η αλλαγή του προπονητή, οι αναξιόπιστες εκτός έδρας εμφανίσεις, οι αγχώδεις εντός έδρας νίκες , την αμφισβήτηση για την ικανότητα του καθενός, το αποτυχημένο πείραμα Τζεντίλε.

Από όποια πλευρά κι αν το εξετάσει κανείς, τον τελευταίο καιρό, οι «πράσινοι» , μαζί με την Εφές που έκανε τον καλύτερο δεύτερο γύρο μετά την Ρεάλ Μ. , δείχνουν οι πιο βελτιωμένες ομάδες της Euroleague, αν τις συγκρίνουμε με τον εαυτό που είχαν βγάλει στο ξεκίνημα της σεζόν. Εντός έδρας νίκες επί της ΤΣΣΚΑ και επί της Ρεάλ Μ. και το πρώτο μεγάλο «διπλό», την κατάλληλη στιγμή με τον κατάλληλο αντίπαλο, την Μπασκόνια, που αν νικούσε θα είχε αυτή στα χέρια της την 4η προνομιούχο θέση, δεν λογίζονται πλέον ως ενδείξεις, αλλά ως αποδείξεις.

Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, ίσως να ήταν όλες αυτές οι δοκιμασίες που αναφέρθηκαν παραπάνω, που ουσιαστικά τον βοήθησαν να βρει την άκρη και μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να καταφέρει να αναστρέψει με τόσο εμφατικό τρόπο την «παράσταση πρόκρισης στο final4», όπως θα ανέφεραν δημοσκοπήσεις , σαν κι αυτές που προηγούνται από κάθε εκλογική μάχη. Ειδικά στο ντέρμπι με την ΤΣΣΚΑ, μύρισε Βόσπορος.

Έτσι όπως κυλάνε τα πράγματα, η μόνη παράμετρος που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την προσπάθεια που κάνει ο Παναθηναϊκός (ειδικά του τελευταίου μήνα) να επιστρέψει, μετά από απουσία τεσσάρων χρόνων, στο μεγάλο ραντεβού της μπασκετικής Ευρώπης, που κατά σύμπτωση θα φιλοξενηθεί στην ίδια …Πόλη και στο ίδιο γήπεδο που είχε καταγραφεί η τελευταία του παρουσία το 2012, είναι να αλλάξει την οπτική με την οποία αντιμετωπίζει τα πράγματα. Αν ήθελε ο Τσάβι Πασκουάλ, ο οποίος τη οκταετία του στην Μπαρτσελόνα τα έχει δει όλα, από την καλή κι από την ανάποδη, να μιλήσει με παροιμίες, θα του αρκούσε μία για να βάλει τα πράγματα και τα μυαλά στη θέση τους: Μη μετράς τις κότες σου, προτού βγουν από το αβγό.

Προς το παρόν ο Παναθηναϊκός δεν έχει σφραγίσει και μαθηματικά το πλεονέκτημα έδρας και ανεξάρτητα από τους εναλλακτικούς συνδυασμούς που μπορούν να του το εξασφαλίσουν , έχει να παίξει στο Τελ Αβιβ για να τελειώσει την δουλειά με τα χεράκια του. Και για τους τύπους και για την ουσία.

Επίσης, ακόμη κι αν τελικά το εξασφαλίσει και ανεξάρτητα ποιος θα είναι ο αντίπαλος που θα βρεθεί στον δρόμο του, το 14-1 που μετράει στα εντός έδρας ματς , αποτελεί μια βάσιμη πηγή αισιοδοξίας, αλλά όχι και πανάκεια. Είναι πολύ ριψοκίνδυνο να βασιστεί μόνο σε αυτό. Δεν λένε ότι : αν θεωρείς κάτι δεδομένο , τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι τον έχεις ήδη χάσει , γιατί το δικό σου δεδομένο μπορεί να είναι το απωθημένο κάποιου άλλου. Η εμπειρία λέει ότι τα play offs (θα) είναι μια εντελώς διαφορετική διοργάνωση, από εκείνη που τελειώνει την ερχόμενη Παρασκευή με την ανάδειξη των τεσσάρων ζευγαριών.

Είναι προφανές ότι πολλά πράγματα μπήκαν σε μια τάξη από την ημέρα που επέστρεψε ο Γκιστ. Επίσης ότι ο Πασκουάλ, πρώτα φαίνεται ότι έχει κερδίσει τα αποδυτήρια και σταδιακά, έδωσε ρόλους (βλέπε Παππά, Μπουρούση, Φελντέιν,Νίκολς, Γκάμπριελ) και μορφή σε ένα γκρουπ που δεν διάλεξε εκείνος. Ειδικά η απομάκρυνση του Τζεντίλε τον βοήθησε να ξαναπάρει την κατάσταση στα χέρια του, την στιγμή που κινδύνευε να την μπερδέψει. Όπως επίσης είναι ξεκάθαρο ότι ο Παναθηναϊκός έκανε πολύ καλή δουλειά στις μεταγραφές του καλοκαιριού με την εποπτεία του Πεδουλάκη . Πέρυσι υστερούσε σε αθλητικές ικανότητες (ειδικά πριν αποκτήσει τον Έλιοτ Ουίλιαμς), αλλά φέτος κανείς δεν μπορεί να πει ότι του λείπουν. Τουναντίον. Αποκτώντας, μεταξύ άλλων Σίνγκλετον , Ρίβερς και Μάικ Τζέιμς ( μαζί με Καλάθη και Γκιστ) , έφτιαξε ένα σχήμα που μπορεί να ανταποκριθεί στους μοντέρνους καιρούς. Ειδικά κόντρα στην ΤΣΣΚΑ , η οποία ήταν λογικό να υπερέχει σε ομοιογένεια και συνεπώς σε ταχύτητα εκτέλεσης ομαδικών συνεργασιών και μόνο ότι ο Τζέιμς έκοψε μόνος του τρία με τέσσερα εύκολα lay up , ότι άρπαξε μέσα από αντίπαλα χέρια ριμπάουντ που έμοιαζαν χαμένα, έφτανε και περίσσευε για να αναδειχθεί σε παράγοντα αποσταθεροποίησης του μυαλού της πρωταθλήτριας Ευρώπης . Μαζί με τον Καλάθη, άφησαν για τον ΝτεΚολό και τον Τεόντοσιτς το θέαμα και για την ομάδα τους κράτησαν την ουσία.