Την απογοήτευση την υπομένεις

Η καθίζηση, ή αν προτιμάτε η αιχμαλωσία του δευτέρου ημιχρόνου, μετέτρεψε το πρώτο ματς του Παναθηναϊκού Superfoods με την Φενέρμπαχτσε σε μια οδυνηρή εμπειρία. Ναι μεν η ουσία είναι ότι η τουρκική ομάδα έκανε το break με το «καλημέρα» και θα ήταν η ίδια ακόμη κι αν το παιχνίδι χανόταν στον πόντο, ωστόσο αυτό που πόνεσε περισσότερο τους «πράσινους» ήταν ο τρόπος. Ήταν τόσο πειστικός για τους νικητές και παράλληλα η εικόνα της δικής τους ομάδας κατέληξε τόσο απογοητευτική, που το ζητούμενο πλέον είναι αν τα πράσινα φτερά κόπηκαν ή μπορούν να επισκευαστούν για να συνεχίσουν τη μάχη.

Κι αν - πριν ακόμη ξεκινήσει η σειρά- η παρουσία του «Ζοτς» στον απέναντι πάγκο προκαλούσε μία φορά δέος και αυθυποβολή, η εξέλιξη του πρώτου ματς μπορεί να τις κάνει …δέκα. Αφενός γιατί η Φενέρ (σύμφωνοι, η πιο δύσκολη αντίπαλος πουν θα μπορούσε να του τύχει) έδειξε τα δόντια της και αφετέρου γιατί τώρα που πήρε εκείνη στα χέρια της το πλεονέκτημα έδρας, ασυνείδητα μπαίνουν στην εξίσωση όλες οι δεύτερες σκέψεις (τουρκική ομάδα , final 4 στην Πόλη, διαιτησία) που μπορεί να κάνει κανείς αν αναλογιστεί ότι ο Παναθηναϊκός είναι πλέον υποχρεωμένος, αν θέλει να μείνει ζωντανός, να πάει να νικήσει τουλάχιστον ένα ματς στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά ακόμη κι αυτό , για να το συζητήσουμε , πρέπει πρώτα να συνέλθει από το ηχηρό αυτό χαστούκι και να νικήσει το ματς της Πέμπτης, γιατί αν δεν τα καταφέρει ούτε και τότε , αυτόματα το όνειρο της επιστροφής στο μεγάλο ευρωπαϊκό ραντεβού θα μετατραπεί σε χίμαιρα.

Είναι προφανές ότι ο Παναθηναϊκός, στο πρώτο παιχνίδι «πέθανε όπως διάλεξε να ζήσει». Παίζοντας με τον τρόπο που τον έφερε ως εδώ: με το ένστικτο, το «ένας εναντίον ενός» και το τρίποντο, βασισμένος στα προσόντα και τα ατομικά χαρακτηριστικά ορισμένων παικτών του , αλλά και στην φόρα που του έδωσε η επιστροφή του Γκιστ. Όσο αυτά μπορούσε να τα «πουλήσει» στην οικονομία του ματς, έδειχνε όχι μόνο ότι είχε πάρει τον έλεγχο, αλλά και ότι μπορούσε να φτάσει στον στόχο του πολύ πιο εύκολα απ’ όσο φανταζόταν. Ο Καλάθης τον κράτησε μέχρι να μπουν και να αλλάξουν τον ρυθμό ο Ρίβερς και ο Τζέιμς, που με την σειρά τους αξιοποίησαν τους διαδρόμους που τους άνοιξε η παρουσία του Μπουρούση μέσα στην αντίπαλη ρακέτα.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν ένα ματς της κανονικής περιόδου, αλλά ένα παιχνίδι play off , μπροστά σε 20 χιλιάδες κόσμο, με το «πρέπει» στις πλάτες του και απέναντί του μια ομάδα που αποδείχθηκε πολύ πιο έτοιμη και δυνατή στο συνδυασμό πνευματικής δύναμης, προπονητικής επιρροής και ικανότητας παικτών.

Ελόγου του, παρασύρθηκε πρώτα από το αίσθημα της υπεραισιοδοξίας του όταν πήρε μια διαφορά 16 πόντων και άρχισε να πιστεύει ότι μπορούσε να τελειώσει το ματς με συνοπτικές διαδικασίες και μετά από την αδυναμία του να βρει απαντήσεις και να αντιδράσει (λέγε με και “plan b”) στις καθοριστικές επιλογές του Ομπράντοβιτς και στην ιδανική εκτέλεσή τους από την βασική οκτάδα του και ειδικότερα από δυο παίκτες: τον Σλούκα και τον Ούντοχ. Το σχήμα που κατάφερε το πιο καθοριστικό χτύπημα που ζάλισε τον Παναθηναϊκό, είχε τρεις κοντούς (Σλούκα, Μπογκντανοβιτς, Ντίξον ή Κάλιντις) και κυρίως την ταυτόχρονη παρουσία του δίδυμου Βέσελι και Ούντοχ που άρχισε χτυπάει τις αδύναμες περιστροφές του μέσα στην ρακέτα. Ο Σλούκας ήταν κομβικός , χωρίς να σκοράρει ούτε έναν πόντο, γιατί έβαλε την ομάδα του να παίζει διαβάζοντας και πασάροντας την κατάλληλη στιγμή και ο Ούντοχ κυρίαρχος γιατί άρχισε να μοιράζει τάπες σε όποιον πλησίαζε στην ρακέτα , με αποτέλεσμα να σκορπίσει πανικό και να αναγκάσει τους «πράσινους» να βγουν πιο έξω για να δουν το καλάθι.

Η αλήθεια είναι ότι ειδικά στην καθοριστική τρίτη περίοδο ο Πασκουάλ δεν φάνηκε να αντιδρά. Ή κι αν το έκανε και δεν το κατάλαβε κανείς και κυρίως δεν είχε το παραμικρό αποτέλεσμα. Όπως ήταν αλήθεια ότι πολλοί παίκτες μαζί βρέθηκαν σε ασυνήθιστα άσχημη μέρα. Κατά σύμπτωση, το κακό ξεκίνημα και των δυο ημιχρόνων, συνέπεσε με την παρουσία στο παρκέ της αρχικής του πεντάδας (Καλάθη, Φελντέιν, Νίκολς, Γκιστ, Σίνγκλετον) , με μοναδική διαφοροποίηση στο β’ μέρος την παρουσία του Ρίβερς , αντί του Νίκολς. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο ενθουσιασμός όχι μόνο χάθηκε αλλά μετατράπηκε σε νευρικότητα και η νευρικότητα εξελίχθηκε σε πανικό και κατέληξε σε παράδοση άνευ όρων. Τα μακρινά σουτ έμοιαζαν με απονενοημένα και (κατά κόρον) άστοχα διαβήματα. Η επιθετική προχειρότητα προκάλεσε και αμυντική ανασφάλεια. Το μεγαλύτερο rotation εξελίχθηκε σε μπούμερανγκ. Και οι ατομικές αδυναμίες, οι οποίες στις καλές βραδιές μακιγιάρονται , αποκαλύφθηκαν σε όλο τους το μεγαλείο. Ήταν από τις περιπτώσεις που τα πέντε δάχτυλα δεν σχημάτιζαν μια γροθιά και γι αυτό αποδείχθηκαν ευάλωτα.

Εδώ που βρίσκονται τα πράγματα, ο Παναθηναϊκός των υποσχέσεων, δεν έχει άλλη επιλογή. Την απογοήτευση δεν την θεραπεύεις, αλλά την υπομένεις. Και κοιτάς μπροστά γιατί αυτή είναι η φυσιογνωμία της μάχης.Στο κάτω –κάτω παίζει και ο αντίπαλος. Όμως, αν αποδειχθεί ότι έφτανε μόνο ένα χτύπημα για να σε ξαπλώσει στο καναβάτσο τότε θα επιβεβαιωθεί για μια ακόμη φορά ότι τα λόγια από τα έργα έχουν μεγάλη απόσταση.