Εδώ δεν γράφουμε για βενζίνες

Θυμάστε τον Μανώλη Πλατόπουλο; Ήταν διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου, μεγάλο όνομα της δεκαετίας του ’70, και για μία εποχή απόστρατος «διαιτητοπατέρας». Ούτε εγώ θα τον θυμόμουν, αν δεν συνοδευόταν το όνομά του από το πρώτο δημοσιογραφικό κείμενο που έγραψε ποτέ μου, μία μικρή συνέντευξη για την Απογευματινή.

Στις 13 Μαϊου 1987, όταν η φίλαθλη Ελλάδα ετοίμαζε –ανυποψίαστη και ελαφρώς βαριεστημένη- τα πυροτεχνήματα για το Ευρωμπάσκετ της Αθήνας. Ακριβώς πριν από 30 χρόνια…

Οι μεγαλύτερες διοργανώσεις στη Vistabet. Παίξε νόμιμα με προσφορά ημέρας στο Στόουκ - Αρσεναλ (21+).

Δεν ήταν φυσικά δική μου επιλογή η συνέντευξη Πλατόπουλου, μολονότι τότε παρακολουθούσα στενά και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Εντολή του πρώτου προϊσταμένου μου ήταν, του Μανώλη Γαρυφαλλάκη.

Ο «κυρ-Μανώλης» ενδιαφερόταν μόνο για δύο πράγματα: τον Παναθηναϊκό και τη διαιτησία. Του ποδοσφαίρου, φυσικά.

Όταν του πρότεινα να γράψω κάτι για το FINA Cup της υδατοσφαίρισης, εν όψει του τουρνουά που γινόταν εκείνες τις μέρες στη Θεσσαλονίκη, εκείνος μου απάντησε ότι «δεν γράφουμε για βενζίνες». Τα αρχικά «FINA» σήμαιναν «Διεθνής Ομοσπονδία Κολύμβησης».

Το μπάσκετ ήταν ακόμη μονόστηλο και μάλιστα ανήκε στην αρμοδιότητα του εμβληματικού ρεπόρτερ ΑΕΚ –αλλά και ορκισμένου φίλου της πορτοκαλί μπάλας- Φαίδωνα Κωνσταντουδάκη. Τις περισσότερες μέρες, η Απογευματινή δεν έγραφε ούτε λέξη για το μπάσκετ.

Η ανάγκη για αφιερώματα σχετικά με το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που ερχόταν υπαγόρευσε τη «γέννηση» του πρώτου ρεπόρτερ μπάσκετ στην εφημερίδα, του Γιάννη Καπαγερίδη. Τις μέρες των αγώνων, μάλιστα, είχε δική του στήλη («Όσα φέρνει ο πελαργός») ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος.

Τα κείμενα-ποτάμια που έγραψε ο Φαίδωνας για τους αλησμόνητους αγώνες της Εθνικής του ‘87 ξεχείλιζαν από τις σελίδες και αποτελούσαν μνημεία γλωσσοπλαστικής. Τα διαβάζω ακόμα και σήμερα, όποτε χρειάζομαι ένα ανάγνωσμα για να μου φτιάξει τη διάθεση.

Εμένα, βέβαια, το 21χρονο μειράκιο, με έστειλαν στον Πλατόπουλο. Και είπα και χίλια ευχαριστώ, την ώρα που κορνιζάριζα το πρώτο μου κείμενο στο δωμάτιό μου. Θυσίες που έχω κάνει για τη δημοσιογραφία…

Ωστόσο, οι θυσίες έπιασαν τόπο. Στο τρίμηνο που ακολούθησε, η συζυγία των πλανητών μου έφερε στο τιμόνι του τμήματος μπάσκετ, το οποίο αποτελούσαμε εγώ, ο εαυτός μου και ο Νίκος Παπαδογιάννης.

Ο Σωτηρακόπουλος έφυγε για τις «24 Ώρες» (την εφημερίδα του Κοσκωτά που βρισκόταν στα σκαριά), ο Καπαγερίδης ανέλαβε το πόστο του Χρήστου στο εξωτερικό δελτίο, ο Φαίδων αφοσιώθηκε στην λατρεμένη του ΑΕΚ και ο υποφαινόμενος ανέλαβα το μπάσκετ.

Με την Ελλάδα πρωταθλήτρια Ευρώπης και τον Άρη στο κατώφλι της ευρωπαϊκής καταξίωσης! Δεν πίστευα –και εξακολουθώ να μη πιστεύω- στην τύχη μου.

Εργάστηκα απλήρωτος στην Απογευματινή επί 9 μήνες, αλλά χαλάλι, αφού οι τύψεις για την εκκρεμότητα μου άνοιξαν, από καραμπόλα, την πόρτα της ΕΡΤ. «Σου στέλνω ένα παιδί που δουλεύει εδώ χωρίς να πληρώνεται», είπε ο –συγχωρεμένος- Γαρυφαλλάκης στον Γιάννη Θεοδωρακόπουλο.

Δούλεψα στο «Άθλημα και Θέαμα», μέχρι που με έπιασε κάπου το μάτι του μπασκετάρχη Συρίγου. Μου φαινόταν ήδη κολοσσός ο Φίλιππος με τα γαλόνια του Ευρωμπάσκετ στους ώμους του, αλλά τώρα συνειδητοποιώ ότι ήταν μόλις 39 ετών…

Ο «κυρ Μανώλης» αποχαιρέτισε νωρίς αυτόν τον μάταιο κόσμο, όπως και ο ρεπόρτερ ΕΠΟ, Λάκης Μπέλλος, ο οποίος έκανε παράλληλη καριέρα ως κειμενογράφος του Μητσικώστα και μας έπαιρνε μαζί του τα βράδια της Κυριακής, για ατελείωτο «λάιβ» γέλιο στο στούντιο του Αθήνα 9,84.

Η Απογευματινή βάρεσε κανόνι και εγκατέλειψε με τη σειρά της τα εγκόσμια, όπως και η Ελευθεροτυπία, στην οποία μεταπήδησα (πανηγυρίζοντας) μαζί με την αρχαία μου γραφομηχανή, το 1991.

Τον Μανώλη Πλατόπουλο δεν τον ξαναείδα. Αν θυμάμαι καλά, είχε μαγαζί με ρούχα δίπλα στο κατάστημα Converse – All Star των Κέφαλου-Κορωναίου στο τέρμα Αλεξάνδρας.

Την πρώτη μου αμοιβή την ξόδεψα για να πάω με δικά μου έξοδα στο φάιναλ-φορ της Γάνδης, επειδή νόμιζα ότι ήταν κοσμοϊστορικό και ανεπανάληπτο γεγονός, όπως το Ευρωμπάσκετ του ’87.

Τριάντα χρόνια, είκοσι φάιναλ-φορ και δεκατρία Ευρωμπάσκετ αργότερα, το κουπί συνεχίζεται και η γαλέρα επιπλέει πλησίστια. Όσους βοήθησαν ώστε να μη βουλιάξει, ο πηδαλιούχος τους ευχαριστεί ολόψυχα.

* Οι τρεις φωτογραφίες είναι τραβηγμένες την τριετία 1988-90. Αν δεν αναγνωρίζετε τον κανονιέρη που ποζάρει δίπλα στην αφεντιά μου και τον Δημήτρη Καρύδα, προσπαθήστε να θυμηθείτε τον μόνιμο ανταγωνιστή του Γκάλη για τον τίτλο του αρχισκόρερ. Ναι, είναι ο Ντέιβιντ Ίνγκραμ! Ο εξηντάρης κύριος που μου δίνει συνέντευξη είναι ο Νίκος Μήλας, προπονητής της ΑΕΚ του 1968, αλλά και μέλος της Εθνικής Ανδρών στο παρθενικό επίσημο παιχνίδι της, ακριβώς πριν από 68 χρόνια (15 Μαιου 1949, στο Ευρωμπάσκετ του Καϊρου, με την Ολλανδία). Για τον Τζούλιους Έρβινγκ, υποθέτω ότι δεν χρειάζονται συστάσεις.