Θα μας κρεμάσουν χώρια!

Η αλήθεια είναι ότι αυτό που μας προβληματίζει για το άμεσο μέλλον της Εθνικής (Eurobasket) είναι ότι όσο πάει και πλησιάζει. Και αντί τα θέματα να λύνονται, αυγατίζουν. Κι επειδή πλέον, μετά την δημοσιοποίηση του άγριου καβγά μεταξύ του Μπουρούση και του Παππά, το πράγμα έχει ξεφύγει από τις αγωνιστικής φύσεως ανησυχίες (άμυνα στο pick and roll, αστοχία στο τρίποντο, ευάλωτη άμυνα), ίσως είναι η ώρα οι διεθνείς να τεθούν προ των ευθυνών τους απέναντι στην ομάδα και ό,τι αυτή εκπροσωπεί στο διηνεκές. Την επίσημη αγαπημένη.

Κι επειδή μιλάμε για μεγάλα παιδιά, τα οποία προφανώς βρίσκονται εκεί που βρίσκονται και γιατί μπορούν και (κυρίως) γιατί θέλουν, θα τους θυμίσουμε ένα ρητό που επί Γιαννάκη ήταν γραμμένο στους τοίχους των αποδυτηρίων του Αμαρουσίου και οι παλαιότεροι διεθνείς θα το θυμούνται γιατί τους είχε μοιραστεί σε μια σελίδα ,μαζί με άλλα ρητά που έχουν το χαρακτηριστικό να συμπυκνώνουν νοήματα: «Πρέπει να κρεμόμαστε ο ένας από τον άλλον γιατί στο τέλος θα μας κρεμάσουν χώρια». Το έχουμε ζήσει στο παρελθόν και το άμεσο και το απώτερο, όταν τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που φαντασιωνόταν και η ίδια η ομάδα, ξεκινώντας από την διοίκηση της Ομοσπονδίας και φτάνοντας μέχρι την κοινή γνώμη, η οποία αυτή τη στιγμή στέκει αμήχανη μπροστά σε αυτά που ακούει ή πλέον διαβάζει.

Παίξε νόμιμα με προσφορά ημέρας στα Virtual Sports (21+)!

Το πρόβλημα δεν είναι ποιος είχε δίκιο ή άδικο σε εκείνη την κλωτσοπατινάδα, την οποία, απλά εκλογίκευσε και δεν διέψευσε ο ίδιος ο Παππάς με μια ντρίπλα- εξυπνάδα του στυλ: «με τον Γιάννη, όλο το χρόνο, κάθε δυο μέρες τσακωνόμασταν και κάθε τρεις βγαίναμε μαζί για φαγητό». Ήταν από τις κλασσικές εκλογικεύσεις που σκοτώνουν τη λογική. Ούτε δικαστές είμαστε για να αποφασίσουμε ποιος έχει δίκιο ή άδικο γιατί δεν ήμασταν μπροστά, γιατί αν ήμασταν το πιθανότερο ήταν να είχαμε μοιραστεί και καμιά ξώφαλτση με τον Γιαννούλη Λαρεντζάκη. Επίσης , αποκαλύφθηκε ότι εκείνο το επεισόδιο δεν ήταν το μόνο μεταξύ παικτών. Βγήκαν κι άλλα στη φόρα. Κι επειδή το οξύμωρο είναι ότι όσα κυκλοφόρησαν αφορούσαν παίκτες που το χειμώνα έπαιζαν στην ίδια ομάδα, δεν θα τα ρίξουμε τόσο αβασάνιστα στο Μίσσα, επειδή έχει εξελιχθεί σε εύκολο στόχο, γιατί το χειμώνα που, σύμφωνα με τον Παππά οι τσακωμοί με τον Μπουρούση έπεφταν σύννεφο, προπονητής τους ήταν ο Τσάβι Πασκουάλ. Κατ’ αντιστοιχία για τις περιπτώσεις που ενεπλάκησαν παίκτες του Ολυμπιακού, προπονητής ήταν ο Γιάννης Σφαιρόπουλος. Ο πρώτος πανηγύρισε το νταμπλ και έγινε «μαέστρος» και ο δεύτερος οδήγησε τους «ερυθρόλευκος» σε άλλον έναν τελικό της Euroleague, πέρα από κάθε προγνωστικό. Το πιο εύκολο είναι να σκεφτεί κανείς ότι θα έπρεπε κάποιος, ή και οι δυο, να αποκεφαλιστούν πάραυτα. Δεν είμαι όμως σίγουρος ποιον θα τιμωρούσε ένα τέτοιο μέτρο πλην της ίδιας της ομάδας. Στο φινάλε ο Μπουρούσης είναι προς το τέλος της καριέρας του με την Εθνική και ο Παππάς που έχει φέτος τη μεγάλη ευκαιρία να αποδείξει ότι αδίκως έμενε έξω στο παρελθόν, μπορεί να την χάσει κι αυτή για εξωαγωνιστκούς λόγους και μετά ας γράφει ο Ταπούτος.

Πριν ξεκινήσει κάθε μεγάλη διοργάνωση, ο βασικός στόχος δεν πρέπει να είναι το μετάλλιο. Όχι γιατί αγχώνει τους παίκτες και τους προπονητές, αλλά γιατί για να επιτευχθεί θα πρέπει πρώτα να έχει οριοθετηθεί ένας άλλος, σημαντικότερος: μέσα από αυτή τη διαδικασία, στην επιστροφή, η αποστολή να επιστρέφει πιο ομάδα, απ’ όσο ήταν όταν ξεκίνησε την προετοιμασία.

Κι αυτό γιατί μιλάμε για μια οικογένεια, για έναν ζωντανό οργανισμό ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει μια σκληρή και απαιτητική καθημερινότητα και με την ειδοποιό διαφορά ότι εκπροσωπεί την πατρίδα και όχι ο καθένας τον εαυτό του, να επιστρέψει πιο ομάδα απ’ όσο ήταν όταν ξεκίνησε την προετοιμασία. Αν τα καταφέρει θα μπορούν όλοι να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους και όλοι μαζί απέναντι στο ιερό και όσιο που εκπροσωπούν και οφείλουν να το παραδώσουν πιο αξιοπρεπές απ’ όσο το παρέλαβαν. Αν δεν τα καταφέρουν τότε θα είναι βέβαιο ότι απέτυχαν. Τώρα αν θα πάρουμε το χρυσό ή αν θα αποτύχουμε να προκριθούμε από το Ελσίνκι είναι άλλο θέμα και θα αξιολογηθεί από αυτούς που έχουν την ευθύνη να πάρουν αποφάσεις που θα αφορούν το μέλλον για πρόσωπα και πράγματα. Στο τέλος τη ημέρας έχει μεγάλη σημασία να απαντήσουμε όλοι μας, μηδέ (των «μασόνων» όπως αποκαλούνται οι μπασκετικοί δημοσιογράφοι) ημών εξαιρουμένων, στην ερώτηση: τι φοβάσαι περισσότερο, αυτά που σκέφτεσαι ή αυτά που κρύβεις; Και το λέω , γιατί μετά το ματς με την Ιταλία, συζητήσαμε με πολλούς και κατά κόρον άκουγα το επιχείρημα: ότι τέτοιου είδους επεισόδια συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πάντα , ακόμη και στις πιο επιτυχημένες ομάδες του κόσμου, το πρόβλημα ήταν ότι στις πιο συμπαγείς ποτέ δεν βγαίνουν προς τα έξω.

Να λοιπόν ποιο είναι, παραδόξως, το μεγάλο «όπλο αυτής της ομάδας: Δεν είναι συμπαγής, δεν είναι σταθερή, δεν μας γεμίζει το μάτι, δεν θα έχει τον Γιάννη, απέκτησε προπονητή την τελευταία στιγμή, δεν έχει εσωτερική ηρεμία. Με βάση όλα αυτά τα δεδομένα κανείς δεν πρέπει να πιστεύει ότι θα πάει καλά, με όποιο μέτρο χρησιμοποιεί κανείς για να το αποφασίσει. Άρα, ποιος ο λόγος να περιμένουμε κάτι μεγάλο; Εκτός εάν επιβεβαιωθεί αυτό που λένε ότι για να σε απογοητεύσει κάποιος, πρέπει πρώτα να σε έχει γοητεύσει. Κι αν δεν κάνω λάθος δεν είμαστε σε αυτή την κατηγορία. Το μόνο που μπορεί να κάνει πλέον είναι να μας ξαφνιάσει ευχάριστα. Μακάρι.

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι πέρα από τις αγωνιστικές μας δυνατότητες, τα πάντα θα κριθούν σε επίπεδο αντίδρασης, στο χρόνο που απομένει. Δηλαδή σε επίπεδο χαρακτήρα. Θα ήταν εύκολη μια μονολεκτική διδασκαλική παρότρυνση αυστηρού ύφους: «σοβαρευτείτε» (όλοι). Ή επικαλούμενο την ταινία της Φίνος, με πρωταγωνιστή τον (Μαυρογιαλούρο) Λάμπρο Κωνσταντάρα να υπενθυμίσει, προσθέτοντας ένα ερωτηματικό: Υυπάρχει και φιλότιμο (;)» Αλλά όπως έλεγε και η περίφημη ιέρεια της μόδας, Κοκό Σανέλ: «υπάρχουν άνθρωποι που έχουν λεφτά και άνθρωποι που είναι πλούσιοι».