Να κάψουμε το οικόπεδο

Πάνω στη φούρια μου, χθες, να καταθέσω τις πρώτες εντυπώσεις μου από το Ελσίνκι, ξέχασα να γράψω το πιο ωραίο. Ή, αν προτιμάτε, που δεν προτιμάτε, το πιο δύσοσμο.

Τα σπάνια στον υγροβιότοπο του μπάσκετ πτηνά που λέγονται Φινλανδοί πρωτοεμφανίστηκαν το 2011 στη γειτονική Λιθουανία.

Η ομάδα τους δεν είχε βρει ακόμη τα πατήματά της, αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια. Στον κατά τ’άλλα «βαλκανικό» Όμιλο του Αλίτους συνοδεύτηκε από ελάχιστους φιλάθλους και από μία χούφτα δημοσιογράφους, άγνωστους μεταξύ αγνώστων.

Αυτοί, με τη σειρά τους, έφερναν στο γήπεδο το άγνωστο μεταξύ αγνώστων κολατσιό τους. Δεν τους άρεσαν οι πίτσες των διοργανωτών.

Το κολατσιό τους ήταν ψάρι. Σε λαδόκολλα.

Δεν θέλω να πιστέψω ότι ήταν εκείνη η φοβερή συνταγή, όπου θάβουν το ψάρι επί μήνες μέσα στην παγωμένη γη για να το συντηρήσουν.

Αυτή ήταν η αγαπημένη μέθοδος των Σκανδιναβών πριν εφευρεθούν τα ψυγεία, αλλά η παράδοση τηρείται ακόμα και σήμερα στην επαρχία.

Πολύ φοβάμαι, ότι εκείνη τη μέρα, στο Αλίτους, πέσαμε σε επαρχιώτες.

Όταν ο Φινλανδός συνάδελφος ξετύλιξε το ψάρι, απλώθηκε παντού μία μυρωδιά αλησμόνητη. Ακολούθησαν βιβλικές σκηνές.

Πανικόβλητα ποντίκια εμφανίζονταν από αόρατες τρύπες και το ‘βαζαν στα πόδια για να σωθούν. Θάλασσες και λίμνες ξεραίνονταν αυθόρμητα για να μη θρέψουν άλλα ψάρια.

Αθώοι Λιθουανοί εθελοντές παρέδιδαν τη διαπίστευσή τους και έτρεχαν στο σπίτι τους για να κρεμαστούν.

Κροάτες δημοσιογράφοι ορκίζονταν ότι το μέτωπο του εμφυλίου πολέμου ήταν προτιμότερο. Έλληνες και Σκοπιανοί μπασκετμπολίστες αγκαλιάζονταν αδελφωμένοι για να ξορκίσουν την πανούκλα.

Ντόπιοι εργολάβοι υπόσχονταν να γκρεμίσουν το γήπεδο και να κάψουν το οικόπεδο για να διώξουν τη μπόχα.

O πεινασμένος δημοσιογράφος, βέβαια, καταβρόχθισε το γεύμα του απτόητος. Μία ώρα αργότερα, παρακολουθούσε τον αγώνα Φινλανδίας-Ελλάδας με ωτασπίδες στα αυτιά, όπως και οι λοιποί συμπατριώτες του.

Τους κακοφαινόταν ο ανυπόφορος θόρυβος που έκαναν οι, περίπου 500, νυσταλέοι θεατές και τα μποτάκια των αθλητών στο παρκέ. Το σάπιο ψάρι βλάπτει σοβαρά την ακοή.

Εδώ, στο φθινοπωρινό Ελσίνκι, μυρίζει ωραία. Μυρίζει δάσος, πράσινο, βρεγμένο χώμα. Προσωπικά αισθάνομαι σαν να είμαι σε διακοπές εδώ και μία εβδομάδα, ενώ ήρθα μόλις χθες και δουλεύω αδιάκοπα.

Επιτέλους, έφυγε από τα ρουθούνια μου η αποφορά από εκείνο το ρημαδόψαρο του Αλίτους...

Είμαι βέβαιος ότι η τριήμερη παραμονή της Εθνικής στη Φινλανδία πριν το τζάμπολ βοήθησε τους παίκτες να ησυχάσουν και να αφήσουν πίσω τους την αναστάτωση και τα θυμωμένα πρόσωπα της Αθήνας.

Για «απόλυτη χαλαρότητα στα όρια της βαρεμάρας», μου μίλησε κάποιος από την αποστολή.

Εάν δεν μπορέσει να ηρεμήσει κάποιος στο Ελσίνκι του Αυγούστου, με τη υπέροχη δροσιά, δεν θα μπορέσει πουθενά.

Δεν είναι βέβαια κανένα απομονωμένο καταφύγιο η πρωτεύουσα της Φινλανδίας. Ένας φίλος ισχυρίζεται ότι τον χειμώνα σερβίρουν σφηνάκια ζεστής βότκας μέσα στα λεωφορεία για να αντιμετωπίσουν την παγωνιά.

Yπερβολαί του κιτρίνου τύπου. Μέχρι schnapps έχω δει εγώ.

Το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για μία κοινωνία οργανωμένη, αλλά νεανική και ιδιαίτερη, δίχως γερμανικές υπερβολές.

Λησμόνησα να σας πω ότι τα μπαρ επιτρέπουν το κάπνισμα. Όχι όμως παντού και ανεξέλεγκτα όπως στο τελευταίο μπορντέλο της Ευρώπης, αλλά σε ειδικά δωμάτια, μακριά από την ανάσα όσων αποστρέφονται το λιβανιστήρι.

Θα πρέπει, τέλος, να σημειώσω μία λεπτομέρεια που μου θύμισε άλλος φίλος και που, για τους μυημένους, λέει πολλά.

Στο Ελσίνκι, το 2012 ο Μπρους Σπρίγνκστην έπαιξε την μεγαλύτερη σε διάρκεια συναυλία της 45χρονης καριέρας του, έναν απίστευτο μαραθώνιο 4 ωρών και 6 λεπτών, δίχως διάλειμμα φυσικά.

Όχι στα νιάτα του, αλλά στην τρυφερή ηλικία 63 των ετών. Όχι με αόρατες κιθάρες, όπως αυτοί στο φεστιβάλ στο βορεινό Όουλου, αλλά με κανονικές.

Και μου λέτε εσείς ότι δεν αντέχετε πέντε αγώνες σε επτά ημέρες, είκοσι χρονών τζόβενα; Τρέξτε μωρέ, τρέξτε! Τρέξτε σαν να ξετύλιξε κάποιος στην εξέδρα σαπισμένα ψάρια!

Προσοχή στην τροχαία όμως, διότι, όπως σας έλεγα χθες, κόβουν τις κλήσεις με κριτήριο το εισόδημα του παραβάτη.