Τι έκανες στο πόλεμο Θανάση;

Συνήθως τα ματς των 30 πόντων δεν προσφέρουν και πολλά στον νικητή. Τις περισσότερες φορές μάλιστα του κάνουν και ζημιά γιατί τον κάνουν να νιώθει περισσότερο δυνατός απ’ όσο είναι στην πραγματικότητα και ενίοτε τον κάνουν να θρέφει ψευδαισθήσεις. Συν,ότι το μόνο που μπορείς, είναι να χάσεις, αν γίνει καμιά στραβή.

Υπό αυτή την έννοια, ίσως το πιο χρήσιμο κεφάλαιο της νικηφόρας πρεμιέρας , κόντρα στους μαχητικούς, φιλότιμους αλλά «λίγους», Ισλανδούς, παίζει να ήταν η αποκρουστική σε εικόνα που έβγαλε η Εθνική στο δεύτερο δεκάλεπτο. Για να συζητηθεί να αναλυθεί κι, αν είναι δυνατόν, να μην επαναληφθεί.

Θα ήμασταν ευτυχείς αν αυτή η «μαύρη τρύπα» ήταν αποκλειστικά και μόνο προϊόν μιας μπασκετικής λογικής που είχε να κάνει λίγο με το δικό μας rotation όταν η διαφορά εκτοξεύτηκε τόσο νωρίς στους 19 πόντους, λίγο με την αμυντική τακτική των κοντών Ισλανδών να στήνουν διαρκώς παγίδες ή να δοκιμάζουν άμυνα ζώνης. Μάλλον αυτή θα ήταν η μισή αλλά και βολική αλήθεια.

Η πιθανότερη όμως παράμετρος που συνετέλεσε σε εκείνη την παραμόρφωση φαίνεται ότι είχε να κάνει με την νοοτροπία. Το μπλαζέ ύφος και την υπεροψία που επιδείξαμε και στο πρώτο φιλικό με τους Ρουμάνους το οποίο μετατράπηκε σε έλλειψη σοβαρότητας και καθαρού μυαλού. Δηλαδή νοοτροπίας. Οι περισσότεροι έπαψαν να λυγίζουν τα πόδια τους ώστε να έχουν καλύτερη ισορροπία όταν αμύνονται ή όταν ντριπλάρουν να έχουν λανθασμένες γωνίες και αποστάσεις την ώρα της πάσας, να κάνουν τουλάχιστον τρία αχρείαστα φάουλ σε προσπάθειες των αντιπάλων για τρίποντο και ένα σωρό άλλα, που επέτρεψαν στους απέναντι να αντιδράσουν. Προχειρότητα σε όλο της το μεγαλείο.

Η αλήθεια είναι ότι για να χάσουμε από αυτή την ομάδα χρειαζόταν πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια. Ήταν εξόφθαλμο ότι στο φινάλε θα αρκούσαν κάποια προσωπικά καλάθια του Παππά και του Πρίντεζη, μερικά ποσταρίσματα του Μπουρούση που πίσω του είχε κάτι κοντοπίθαρους, η βελτίωση του Καλάθη, του Σλούκα και του Παπανικολάου, για να πάρουμε τους βαθμούς και να γλιτώσουμε το φιάσκο. Ήταν η αίσθηση ότι αν ένα τέτοια διαστήματα, ακόμη και σε μικρότερη κλίμακα , εμφανιστούν στα ματς που έρχονται, με την Γαλλία, η οποία μετά την ήττα από την Φινλανδία «καίγεται» περισσότερο, την Σλοβενία του πυραυλοκίνητου Γκόραν Ντράγκιτς και την οικοδέσποινα Φινλανδία που πέτυχε την νίκη της πρεμιέρας αν εξαιρέσουμε την επικράτηση της Γεωργίας επί της Λιθουανίας στο Τελ Αβιβ, τότε δύσκολα θα αποφύγουμε να βρεθούμε να παίζουμε την πρόκριση στα νοκ άουτ με τους Πολωνούς, την τελευταία αγωνιστική.

Από την μία λοιπόν ήρθε ένα συνεπές δεύτερο ημίχρονο που αποκατέστησε την και από την άλλη ήταν και ο Θανάσης Αντετοκούνμπο ο οποίος παρέδωσε μαθήματα ρολίστα. Αυτή την δουλειά που ξέρει να την κάνει και, του αρέσει δεν του αρέσει, είναι αυτή που θα του δίνει δουλειά σε οποιαδήποτε ομάδα θέλει να ενδυναμώσει τη νοοτροπία της.

Η δική του μεγαλύτερη προσφορά δεν ήταν ούτε τα κλεψίματα, ούτε οι 9 πόντοι, θεαματικοί ή όχι, ούτε οι τάπες. Ήταν τα 5 φάουλ που έκανε μέσα στα 15 λεπτά που χρησιμοποιήθηκε.

Αυτό σημαίνει πρώτα και πάνω απ’ όλα ότι ξέρει γιατί παίζει και πως μπορεί να φανεί χρήσιμος. Ειδικά σε παιχνίδια με μη κλασσικούς αντιπάλους και σε ματς που πάνε στην δύναμη και την ενέργεια.

Ούτε γιατί προφυλάχθηκε ώστε να μείνει περισσότερη ώρα στο παρκέ, ούτε γιατί θεώρησε ότι έπρεπε να αφήσει κάποια φάση να πάει χαμένη, χωρίς να την παλέψει.

Αυτό φυσικά δεν είναι δεδομένο ότι θα μπορεί να το κάνει με την ίδια αποτελεσματικότητα με οποιονδήποτε αντίπαλο, ειδικά όταν ένα ματς πάει στην τακτική και την τεχνική. Αλλά, αν μη τι άλλο δίνει στον εκάστοτε προπονητή του την βεβαιότητα ότι θα βάλει το κορμί του στη μάχη, χωρίς να «κλέψει». Να λοιπόν ένα παράδειγμα, πως πρέπει να σκέφτεται ένας παίκτης για να αποδειχθεί χρήσιμος, υπό την προϋπόθεση ότι ακόμη και στις βραδιές που μπορεί να μη του ταιριάζει ο αντίπαλος ή το πνεύμα του αγώνα, θα διατηρήσει στον πάγκο την θετική αυτή προσέγγιση και δεν θα κατεβάσει «προβοσκίδα». Για να γίνει αυτό σε βάθος χρόνου χρειάζεται πρώτα επίγνωση και μετά δύναμη χαρακτήρα, γιατί από τη φύση του, ο κάθε παίκτης πρώτα έχει να αναμετρηθεί με τον εγωισμό ως και την απληστία του.

Πάντως η νίκη της Φινλανδίας, έδωσε στον όμιλο ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ειδικά για την τελική του κατάταξη και τις διασταυρώσεις που θα προκύψουν. Λογικά λοιπόν, τα ματς με την Γαλλία και την Σλοβενία, πέρα από ισχυρά crash test, είναι και παιχνίδια που σε μεγάλο βαθμό θα χαράξουν και την διαδρομή που θα πρέπει να διανύσει κάθε μια από τις τέσσερις ομάδες που θα συνεχίσουν στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά ας φτάσουμε εκεί με το καλό, γιατί τότε ξεκινάει μια εντελώς διαφορετική διοργάνωση. Κι αυτό, τα τελευταία χρόνια, δυστυχώς το έχουμε ζήσει μόνο από την ανάποδη.