Τρεις του Σεπτέμβρη να ρωτάς!

Μπορούμε ή δεν μπορούμε;

Να ανταποκριθούμε στα δύσκολα. Εκεί αναφέρεται το ερώτημα. Στα δύσκολα που προηγήθηκαν με Γαλλία και Σλοβενία η απάντηση είναι πως δεν μπορούμε. Στις λεπτομέρειες ή όχι , χάσαμε κι αυτό μετράει. Στις λεπτομέρειες εξάλλου θα κριθούν πολλά.

Για Πανευρωπαϊκό μιλάμε για τουρνουά υψηλού επιπέδου.

Ακολουθεί ακόμη μια δύσκολη αναμέτρηση με την οικοδέσποινα Φιλανδία λιγότερο ισχυρή από τους προηγούμενους αντιπάλους αλλά ομάδα με όλη την σημασία της λέξης.

Ακόμη και αν ο Ουίλσον με τον αλήστου μνήμης Κοϊβίστο (αλήστου μνήμης το «λεβεντόπαιδο» από εκείνο το παιχνίδι στο Κόπερ το 2013 όπου μας είχε σπάσει τα νεύρα και την μέση) κάτσουν στον πάγκο ανίκανοι να προσφέρουν, όσοι αγωνιστούν το μόνο σίγουρο είναι ότι θα καταθέσουν το 100% των ικανοτήτων τους και των ψυχικών τους αποθεμάτων.

Τρείς παρατάσεις έχουν παίξει η Φιλανδοί και τα κατάφεραν περίφημα. Μέχρι στιγμής απέναντι στην ποιότητα αποδείξαμε ότι δεν μπορούμε , απέναντι σε ομάδα με χαρακτήρα θα μπορέσουμε;

Γιατί και εγώ θέλω να…μπορούμε αλλά δεν ψήνομαι με την εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα στο παρκέ αλλά και με όλα αυτά που συμβαίνουν στα …πέριξ.

Και πολύ φοβάμαι ότι ακόμα και αν καταφέρουμε να κερδίσουμε τους αξιόμαχους Φινλανδούς πάλι δεν θα έχω πεισθεί ότι η στράτα μας, μας πάει παραπέρα.

Προτιμώ ειλικρινά να αποδειχθώ κακός μάντης , παρά μάντης κακών.

Κι αυτό γιατί η Εθνική στο τρίτο κατά σειρά παιχνίδι της έχει να παρουσιάσει κάποια θετικά στοιχεία στην απόδοση της, αλλά σαν σύνολο βελτίωση δεν παρουσιάζει.

Η ομάδα ακόμα εκπαιδεύεται αλλά αν δεν εντατικοποιήσει την εκπαίδευση της, καταγράφοντας επιδόσεις συνόλου και ατομικές στο παρκέ, τότε μοιραία θα σταματήσει εκ των πραγμάτων να εκπαιδεύεται και απλά θα …παιδεύεται!

Οι παθογένειες της ομάδας βελτιώνονται με το σταγονόμετρο.

Στα σκριν, βασική μέθοδος στο σύγχρονο μπάσκετ, η Ελλάδα αναστενάζει , στην άμυνα ένας εναντίον ενός είμαστε η χαρά του κάθε αντιπάλου. Δεν είμαστε σκληροί, μας περνάνε σαν χάρτινους.

Οι βοήθειες δεν λειτουργούν. Χαρακτηριστική περίπτωση η τελευταία φάση με τους Σλοβένους , όπου ο Ντραγκιτς ταλαιπωρεί τον Μπουρούση και η βοήθεια αργεί περισσότερο και από την αξιολόγηση του Γιούρογκρουπ.

Ακόμα λοιπόν και αν βελτιώσουμε την εικόνα μας στον αμυντικό τομέα, φύση και θέση αισιόδοξοι , αδυνατώ να σκεφτώ ή να ελπίζω σε κάτι ανάλογο , όσον αφορά στο σκοράρισμα.

Γιατί στην επίθεση παραμένουμε με μια αξιόπιστη λύση , με μια σταθερά που ακούει στο όνομα Γιώργος Πρίντεζης.

Άλλη δεν υπάρχει!

Μπορεί ο Σλούκας να παρουσίασε σημαντικά σημάδια βελτίωσης από το παιχνίδι ακόμα με τους Γάλλους τόσο στον οργανωτικό τομέα όσο και στο σκοράρισμα αλλά δεν είμαστε ακόμα σε θέση να γνωρίζουμε αν η σύνδεση με το αντίπαλο καλάθι είναι διαρκής ή με παρεμβολές.

Από την περιφέρεια άλλος να απειλήσει δεν φαίνεται ζεστός μέχρι στιγμής.

Αναρωτιέμαι πόσο μακριά μπορείς να πας χωρίς σουτ. Γιατί όπως συνήθιζε να λέει ο μεγάλος Λάζαρος Λέσιτς «χωρίς σουτέρηδες» καλάθια δεν βάζεις.

Ούτε φυσικά αν δεν απειλήσεις με το σουτ μακρινό ή από μέση απόσταση δεν θα βοηθήσεις τους ψηλούς στο ζωγραφιστό να κινηθούν με άνεση , να αναπνεύσουν από τα διπλά μαρκαρίσματα.

Στο ζήτημα με το σουτ επιβάλλεται να βρούμε λύση. Δεν είναι μόνο το σκοράρισμα με τρίποντο απειλή γιατί θα τρελαθεί ο Πόποβιτς αν το ακούσει!

Ας βρούμε τρόπο και συστήματα από τα εκατοντάδες που υπάρχουν να σουτάρουμε με καλές προϋποθέσεις από μέση απόσταση.

Ακουμπάμε την μπάλα στο καλάθι μόνο με ντράιβ. Αυτό το έχουμε και μάλιστα σε πολλές παραλλαγές.

Μπορούμε αν το εξελίξουμε περισσότερο να λύσουμε τον γόρδιο δεσμό; Μπορούμε ενδεχομένως με τα ντραιβ να φτάσουμε την μπάλα πιο εύκολα στους ψηλούς , να κερδίσουμε φάουλ από τις επαφές να πάμε στο εύκολο καλάθι από τις ελεύθερες βολές;

Μπορούμε επιτέλους να τρέξουμε στο ανοιχτό γήπεδο (γιατί ριμπάουντ έχουμε) ή μας λείπουν δυνάμεις και αυτοπεποίθηση;

Μπορούμε να έχουμε περισσότερη υπομονή στην εκδήλωση των επιθέσεων μας ή μας λείπουν τα καθαρά μυαλά στο παρκέ και στον πάγκο που θα διαβάσουν αδυναμίες καιmismatches ευρισκόμενοι άπαντες σε κρίσεις πανικού;

Μπορούμε με το κοντό σχήμα να προξενήσουμε σαμποτάζ στον αντίπαλο;

Έχουμε αγωνιστική ταυτότητα ή εκτός από τα ματς οι αντίπαλοι μας έχουν πάρει και την ταυτότητα;

Όσο περνάνε οι μέρες τα ερωτήματα πληθαίνουν σχετικά με τον τρόπο , τις προσωπικές επιδόσεις των παικτών , την στρατηγική , τον χαρακτήρα της ομάδας και από την στιγμή που οι απαντήσεις στο παρκέ δεν είναι ξεκάθαρες αλλά ήξεις αφίξεις το σύννεφο θα παραμένει και το πότε θα κάνει ξαστεριά θα συνοδεύει την εθνική σε κάθε της παιχνίδι.