O τρίτος δρόμος προς την αποτυχία

Στο ξεκίνημα της βραδιάς, αντιμέτωπη με την καλοπροπονημένη, αλλά ελλιπή, νερόβραστη και κάπως αδιάφορη ομάδα της Φινλανδίας, η Εθνική μας είχε δύο επιλογές. Είτε να τα δώσει όλα και να πάρει «νίκη ψυχολογίας» ώστε να συνεχίσει με τη σημαία πλησίστια δίχως να κοιτάζει Ισπανίες, είτε να παίξει χαλαρά στοχεύοντας σε μία διακριτική ήττα που θα την έφερνε σε πιο βατό μονοπάτι.

Κατόρθωσε, ωστόσο, να βρει τον τρίτο δρόμο προς την αποτυχία. Έπαιξε για τη νίκη και γνώρισε συντριβή, αποκαρδιώνοντας εαυτήν, αλλήλους και όσους επιμένουν να πιστεύουν στη δυναμική της.

Το ότι ως εκ θαύματος βρέθηκαν ορισμένα θετικά στοιχεία μέσα από αυτό το ναυάγιο οφείλεται μάλλον σε κάποιον αόρατο θεό του ελληνικού μπάσκετ, αμετανόητο εραστή της «επίσημης αγαπημένης» όπως εμείς οι τελευταίοι των ρομαντικών.

Παραλίγο να γράψω «οι τελευταίοι μαλάκες».

Εάν ο αγώνας τελείωνε στο 25^ο λεπτό, το αποψινό βράδυ θα με έβρισκε, ελαφρώς πιωμένο για να φύγει η σκασίλα, να φτιάχνω βαλίτσες.

Όχι για Κωνσταντινούπολη, αλλά για Αμερική. Διότι, συγγνώμη κύριε διευθυντά, αλλά δεν αντέχω άλλο δεκαήμερο χωρίς ελληνική ομάδα, ακόμα και με όλα τα έξοδα πληρωμένα.

Αν είναι να αποκλειστεί η Εθνική από τη φάση των «16», θα πάρω το αεροπλάνο και θα πάω στη Μασαχουσέτη για να δω την ενθρόνιση του Νίκου Γκάλη στο Hall Of Fame.

Επειδή μάλιστα είδα από νωρίς το όνειρο του Ελσίνκι, πήρα μαζί μου και εκείνη την μπλούζα που γράφει «The Gangster».

Άλλο αν κατά βάθος ήλπιζα να τη φορέσω σε κάποιον προημιτελικό Ελλάδας-Ιταλίας, για να δω τον φόβο στα μάτια των «ατζούρι», όπως τότε.

Κουράστηκα, γαμώτο, να βλέπω τον φόβο στα μάτια των δικών μας...

Ωστόσο, το ματς με τους Φινλανδούς είχε και δεύτερη πράξη. Από φαρσοκωμωδία, πήγε να γίνει θρίλερ, έστω νερόβραστο, σαν αυτά τα σκανδιναβικά που αντικαθιστούν το σπλάτερ με υποβλητική ατμόσφαιρα του βορρά.

Δεν δίνω πεντάρα για την ίδια τη νίκη (που ποτέ δεν ήρθε), ούτε για τα μαλλιοτραβήγματα και τις κατινιές. To Eurobasket δεν τελείωσε ακόμη.

Περισσότεροι με ενδιαφέρει να αξιοποιηθεί από προπονητές και παίκτες, έστω την ύστατη ώρα, το δίδαγμα των τελευταίων 15 λεπτών.

Το μάθημα που δώσαμε, όχι στους Φινλανδούς αλλά στους εαυτούς μας.

Και η ενέργεια που συμπτωματικά εξοικονομήθηκε, όταν οι πενταδάτοι αγκυροβόλησαν νωρίς νωρίς στον πάγκο...

Όταν αυτή η σχεδόν ψευδεπίγραφη Εθνική Ελλάδας έπαιξε σαν Εθνική Ελλάδας, κόντεψε να γυρίσει ένα παιχνίδι που θύμιζε το ναυάγιο του Τιτανικού, αλλά χωρίς την ορχήστρα που παιανίζει.

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης μπροστά στον γκρεμό που πλησίαζε ολοταχώς έκανε την ομάδα να βγάλει από μέσα της κάποια ξεχασμένα προσόντα και να αφήσει στο παρκέ το, ισχνό έστω, ίχνος της ελληνικής σχολής.

Περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αποδείχθηκε στο Ελσίνκι ότι ο Έλληνας μπασκετμπολίστας δεν είναι τόσο καλός όσο βαυκαλιζόμαστε, αλλά διακρίνεται (όταν διακρίνεται) μέσα από την ομάδα.

Το σκηνικό άλλαξε, αισθητά, όταν ο Κώστας Μίσσας επιστράτευσε πεντάδες καμικάζι, παικτών έτοιμων να καταθέσουν μούσκουλα, καρδιά και αυταπάρνηση.

Δεν θέλω να κρεμάσω στα μανταλάκια κανέναν από όσους υστέρησαν, αλλά είναι αδύνατο να μη χειροκροτηθεί η προσπάθεια του Αντετοκούνμπο, του Αγραβάνη, του Μάντζαρη και από κάποια στιγμή και μετά του Παπανικολάου.

Δεν πίστευα στα μάτια μου, όσο έβλεπα τους Φινλανδούς να χορεύουν στο παρκέ και την Εθνική μας να τελειώνει την α’ περίοδο με 1 ψωρο-φάουλ.

Ένα φάουλ και 23 πόντους παθητικό, μωρέ!

Η ρέντα του Κοπόνεν δεν ήταν τυχαίο γεγονός, αλλά η υπέροχη λιακάδα ενός παίκτη κλάσης που σουτάρει και πασάρει ανενόχλητος.

Ο απολογισμός των ριμπάουντ, 25-34 απέναντι σε μία ομάδα που δεν έχει ψηλούς, λέει πολλές αλήθειες μαζεμένες για τη φετινή Εθνική.

Φοβόμασταν τον Μάρκανεν, αλλά αυτός ψιλοζορίστηκε και τελικά έβαλε όσους και ο χαμάλης Αντετοκούνμπο (17π).

Μας έκανε όμως σχέδια ακόμα και ένας παγκίτης που δεν παίζει ποτέ (κάποιος Λίντμπομ), καθώς και ο παλαίμαχος Τέεμου Ρανίκο, ο οποίος πρέπει να πλησιάζει τα 50.

Ακόμα και την απέλπιδα προσπάθεια της αντεπίθεσης, η ελληνική ομάδα βρήκε τρόπο να τη θαλασσώσει, όταν ο Βαγγέλης Μάντζαρης νικήθηκε σε προσωπική μονομαχία από τον Ρανίκο.

Αμέσως μετά του έκανε αχρείαστο αντιαθλητικό φάουλ, για να ακολουθήσει και τεχνική ποινή στον ελληνικό πάγκο. Μία ακόμη, που προστέθηκε στις πολλές του πρώτου διημέρου.

Τουλάχιστον, όμως, ήταν μία αντίδραση σε συνθήκες πολέμου. Προτιμότερο αυτό, παρά να κοιμάται όρθια μία ολόκληρη ομάδα.

Όσο ιεραρχικά ανορθόγραφη και αν ακούγεται η δήλωση του Θανάση Αντετοκούνμπο ότι «στην Εθνική πρέπει να παίζουν όσοι δίνουν την ψυχή τους», προσωπικά εισηγούμαι να αγιάσει το στόμα του.

Δεν έχει σημασία ποιος το είπε, σημασία έχει τι είπε. Οποιος δυσαρεστήθηκε, ας τον διαψεύσει στο παρκέ. Θα είναι ευχής έργο, για ολόκληρη την ομάδα.

Η Εθνική έχει μία τελευταία ευκαιρία αύριο, να ανασκουμπωθεί και να περισώσει ό,τι απέμεινε από την εφιαλτική παρτίδα του Ελσίνκι.

Το ματς με τους Φινλανδούς μας γέμισε το στόμα με χολή, αλλά ο κυνικός θα υπενθυμίσει ότι ήταν βαθμολογικά αδιάφορο.

Τα σπουδαία ακολουθούν ες αύριον, στο δίχως αύριον ραντεβού με την Πολωνία, όπου ο νικητής πάει στην Πόλη και ο ηττημένος στο σπίτι του.

Εάν από κάποιο θαύμα η ελληνική ομάδα πετύχει δύο νίκες στο επόμενο τετραήμερο, θα ρίξει μισό υδραγωγείο νερό στη φωτιά που φουντώνει.

Και έπειτα, έχει ο θεός της πρώην «επίσημης αγαπημένης», αυτός που έλεγα στην αρχή.

Το μόνο παρήγορο, απόψε, ήταν ότι εξορίστηκε κάπου στη Σιβηρία ο dj που έβαζε τα σκυλάδικα στα μεγάφωνα του γηπέδου.

Κατάλαβε και αυτός, ότι η φετινή Εθνική Ελλάδας δίνει δικαιώματα, όχι μόνο τα ξημερώματα, αλλά 24 ώρες το 24ωρο.