Η αλεπού η κυρα Μάρω

Πριν εγκαταλείψω -από τους τελευταίους- τον μικρό πράσινο παράδεισο Ελσίνκι με προορισμό, για λίγο ή για περισσότερο, την Κωνσταντινούπολη, καθισμένος σε ένα εκπληκτικό καφέ της νησιωτικής καστρούπολης Σουομενλίνα, οφείλω να καταθέσω μία προσωπική ομολογία.

Με πιάνει τρόμος, όχι για το ματς με τους Λιθουανούς, αλλά για το πολιτισμικό σοκ που με περιμένει τις επόμενες ημέρες.

Σαν να μην έφτανε το -γοητευτικό για τον τουρίστα της πρώτης φοράς και ανυπόφορο για τους υπόλοιπους- χάος της Πόλης, βλέπω στον ορίζοντα και το απερίγραπτο χάος της μισοπεθαμένης Ελλάδας…

Για κάποιον που προτιμά το κρύο από τον καύσωνα (όπως εγώ) και που ανταλλάσσει ευχαρίστως το νυχτερινό ξεφάντωμα με την ποιότητα ζωής (όπως εγώ), χωρίς να νοιάζεται αν το μισό έτος σκοτεινιάζει νωρίς (όπως σκοτεινιάζει νωρίς και στην Καραϊβική), το Ελσίνκι είναι ένας μικρός παράδεισος.

Κάνει σωστά όλα όσα η Αθήνα κάνει λάθος, χωρίς να υστερεί σε κάτι. Μόνο η ζέστη του λείπει.

Και μην αφήσετε κανέναν να σας πείσει, ότι εδώ δεν υπάρχουν μπαρ, κλαμπ και μουσικές σκηνές. Το Ελσίνκι είναι η βόρεια πρωτεύουσα της χιπστεριάς. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

Το περιβάλλον θεωρείται, και σωστά, βασιλιάς του παιχνιδιού. Προτεραιότητα δεν έχουν οι τροχοί, αλλά ο πεζός. Παρκαρισμένα αυτοκίνητα σε πεζοδρόμια και πεζοδρόμους δεν υπάρχουν.

Οι κάτοικοί του κυκλοφορούν όχι με το αυτοκίνητο, αλλά με το ποδήλατο, με τις δημόσιες συγκοινωνίες και με τα πόδια. Άλλο πεζοδρόμιο για τα ποδήλατα, άλλο για τους πεζούς.

Τα σκουπίδια δεν εκτοξεύονται φίρδην μίγδην όπου να’ ναι, αλλά μοιράζονται προσεκτικά σε κάδους ανακύκλωσης και κομποστοποίησης.

Κανείς δεν διανοείται να μετατρέψει τη ζωή των άλλων σε μαρτύριο, με σκυλάδικα και "Ξημερώματα" στα διαπασών.

Ουδείς καπνίζει σε σημείο όπου απαγορεύεται. Ουδείς γκαρίζει στο κινητό του μέσα στα λεωφορεία και στα τραμ.

Ουδείς κορνάρει άνευ λόγου και αιτίας. Τα μπαρ κλείνουν στην ώρα τους και δεν βγάζουν τραπεζάκια στις ώρες κοινής ησυχίας.

Για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, το κοινωνικό κράτος, την παιδεία, τις συγκοινωνίες, την καθαριότητα και τις παροχές προς στους ανήμπορους κάθε είδους, ας αποφύγουμε τις συγκρίσεις για να μη σκάσουμε από τον καημό.

Δεν θεωρούνται τυχαία πρότυπες οι κοινωνίες του ευρωπαϊκού βορρά, ούτε είναι τυχαία η αστρονομικά υψηλή θέση που κερδίζει το Ελσίνκι στις λίστες με τις ιδανικές πόλεις για να ζήσει κάποιος.

Μισή ώρα οδήγημα από το κέντρο της πόλης και βρίσκεσαι σε φύση που μπορεί να σε κάνει να χαθείς ανεπανόρθωτα.

Μισή ώρα καραβάκι από το λιμάνι και είσαι σε καταπράσινο νησί του Ροβινσώνα, έστω χωρίς κοκκοφοίνικες. Και με τα φώτα του μαγευτικού Ταλίν να σε καλούν από απέναντι.

Εμένα, πάντως, ηρέμησε η ψυχή μου και ανανεώθηκαν τα κύτταρά μου, σαν να πήγα 10 μέρες διακοπές. Όχι στη Μύκονο βέβαια, αν και η Εθνική φρόντισε για λίγο να τη φέρει με την απόδοσή της στην επικαιρότητα.

Δεν υπάρχουν πολλές πόλεις που θα μπορούσαν να πετύχουν κάτι τέτοιο, σε ένα δεκαήμερο με τεντωμένα νεύρα και κατακόρυφη απογοήτευση λόγω Εurobasket. Mακάρι να γινόταν εδώ και η τελική φάση.

Επίσης, και λυπάμαι αν θα χαλάσω τον μύθο και τα κλισέ με τα οποία γαλουχηθήκαμε, οι «παγεροί» Φινλανδοί μου φάνηκαν πιο ανοιχτοί από ελόγου μας. Και πιο χαμογελαστοί.

Τη μουστρουφιά και την καχυποψία, που τείνουν να γίνουν τρόπος ζωής του μόνιμα θυμωμένου Έλληνα, εδώ δεν τις συνάντησα.

Ξέρω, ξέρω, τα μνημόνια. Το μόνιμο πια άλλοθι, για πάσα νόσο και πάσα μαλακία. Λες και πριν από 5 χρόνια ήμασταν το αγλάισμα της ευγένειας και της προσήνειας.

Για την ανεκτικότητα, την ευρυμάθεια και το ανοιχτό μυαλό των κατοίκων του Ελσίνκι σε σύγκριση με τους Αθηναίους, ας μη συζητήσουμε καλύτερα.

Ίσως βέβαια να σκοτώνονται και να αλληλοβρίζονται και αυτοί στο Twitter, δεν το γνωρίζω. Πώς λέγεται άραγε στα φινλανδικά ο ψόφος;

Στο φινάλε της τελευταίας αγωνιστικής, έμεινα στην αρένα Χάρτβαλ και χάζευα επί ώρα το ντέρμπι του Βορρά, μεταξύ Φινλανδίας-Ισλανδίας, μπροστά σε 12.000 κόσμο.

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έγραφα την πρόταση που μόλις διαβάσατε. Μπάσκετ, Φινλανδίας-Ισλανδίας, με δώδεκα χιλιάδες φιλάθλους και από τις δύο χώρες; Και να μη θέλω να φύγω;

Διότι, εκτός των άλλων, σε τούτο τον τόπο ο κόσμος χαίρεται το παιχνίδι και όχι μόνο τη νίκη. Εμείς, πάλι, δεν μπορούμε να χαρούμε ούτε τη νίκη. Το κρεσέντο της χολής που πλημμύρισε τα social media το επταήμερο που προηγήθηκε ξεπέρασε ακόμα και τα αξεπέραστα ρεκόρ του κακομαθημένου Έλληνα.

Για μια φορά, οι παίκτες της Εθνικής έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται. Δεν το έχουν με τους δημοσιογράφους, αλλά με την κοινή γνώμη, που προτιμά να τους βλέπει χαμένους, παρά νικητές.

Ακόμα και όταν κέρδισαν ένα κρίσιμο παιχνίδι με καλή απόδοση, απαξιώθηκαν αυτοστιγμή. «Πώς κάνετε έτσι, δεν σκοτώσατε το θηρίο...»

Mια και μίλησα για θηρίο, ζω και ξαναζώ μία σκηνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ: μία πανέμορφη αλεπού, με φουντωτή ουρά, να κυκλοφορεί καμαρωτή σε ένα παρκάκι της πόλης κοντά στο γήπεδο!

«Μα τι κάνει ο δήμος και δεν εξολοθρεύει τα αδέσποτα, τι περιμένει δηλαδή, να κατασπαράξουν τα παιδιά μας; Πού είναι το κράτος, ε, εεε;»

Kρίμα που δεν είχα μαζί μου τον Τσίγκα και τα μνημειώδη φωτογραφικά αντανακλαστικά του...

Μη κουράζεστε, διαβάζω τα χείλη σας. Εκείνο με τις αυτοκτονίες πάλιωσε πια, αλλά το άλλο, με το αλκοόλ, θα ζει για πάντα.

Σύμφωνοι, οι Φινλανδοί και λοιποί βόρειοι πίνουν πολύ τα Σαββατοκύριακα και ξερνάνε στους δρόμους. Δικαίωμά τους, αν ρωτάτε εμένα, να ξεφτιλίζονται και να επιστρέφουν στο σπίτι τους με ογδονταοχτάρια.

Ανάμεσα στον λαό που μεθοκοπάει και δεν μπορεί ούτε να βρει το ποδήλατό του για να επιστρέψει σπίτι και στον λαό που μεθάει σπανιότερα αλλά πιάνει το τιμόνι πιωμένος, μαντέψτε ποιον προτιμώ.

Και ποιος από τους δύο διαπράττει ασύδοτος διαρκές ποινικό αδίκημα…