Το κάρμα των... Ελληνορώσων!

Πρώτα απ' όλα το Κρασνοντάρ (που πριν από την Οκτωβριανή επανάσταση λεγόταν Αικατερινοντάρ, δηλαδή "το Δώρο της Αικατερίνης) δεν το μάθαμε ούτε από τις εφετινές αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού με τη Λοκομοτίβ Κουμπάν, ούτε από την περυσινή θητεία του Νικ Καλάθη σε αυτή την ομάδα, η οποία μάλιστα επί των ημερών του κατέκτησε το Eurocup...

Για την ελληνική ιστορική (μπασκετική) γνώση, το Κρασνοντάρ χάνεται στο... βιογραφικό σημείωμα του Λάζαρου Παπαδόπουλου, ο οποίος (εάν το έχουμε λησμονήσει, ιδού η ευκαιρία να το θυμηθούμε) γεννήθηκε στην πόλη που κείται στα παράλια του ποταμού Κουμπάν και από εκεί μετακόμισε μαζί με την οικογένεια του σε μικρή ηλικία στη Θεσσαλονίκη.

Τα ' χα πάντοτε μπερδεμένα, αλλά a propos που λένε και οι Γάλλοι, σε τέτοιες περιπτώσεις φρεσκάρησα τη μνήμη μου και τα βάζω πάλι σε μια σειρά: ο Λάζος και ο Αλέξης Αμανατίδης- Σαβρασένκο (ή Ζεβροσένκο, όπως τον λέμε εμείς) που αγωνίζεται ακόμη στην αντίπαλο του Παναθηναϊκού γεννήθηκαν στο Κρασνοντάρ, ο Ανατόλι Ζουρπένκο στο Βόλγκογκραντ και ο Ιάκωβος Λέντκοφ-Τσακαλίδης στο Ρουστάβι της Γεωργίας. Οσο για τον... Θοδωρή Παπαλουκά αυτός είναι βεβαίως γέννημα θρέμμα (της περιοχής) των Ελληνορώσων και αποθεώθηκε στη Ρωσία πολύ περισσότερο απ' ό,τι στην Ελλάδα, αλλά προφανώς δεν εντάσσεται στην κατηγορία των (υπό την ευρεία έννοια, ως παλιννοστούντων) Χατζηπαναγήδων του μπάσκετ!

Το Κρασνοντάρ λοιπόν βρίσκεται στη Νότια Ρωσία και είχε παραχωρηθεί στους Καζάκους της Μαύρης Θάλασσας από τη Μεγάλη Αικατερίνη. Οταν οι Μπολσεβίκοι εκθρόνισαν τους τσάρους και ανέβηκαν στην εξουσία το μετονόμασαν σε Κρασνοντάρ, που σημαίνει όμορφο ή κόκκινο δώρο.

Στην πόλη των 750.000 κατοίκων που έχει ως κυριότερο αξιοθέατο τον ατσάλινο καφασωτό υπερβολοειδή πύργο τον οποίο έχτισε το 1928 ο Βλαντιμίρ Γκριγκόριεβις Σούκοφ, η μπασκετική Λοκομοτίβ δεν παίζει μόνη της: εκτός από την ομάδα μπάσκετ, που ωστόσο αποτελεί το αθλητικό λάβαρο της, το Κουμπάν διαθέτει επίσης τρεις (δύο ανδρών και μία γυναικών) στην Α' κατηγορία του ποδοσφαίρου, δυο στο βόλεϊ, δυο στο χάντμπολ κι από μία στο ράγκμπι και στο χόκεϊ επί πάγου. Συν τοις άλλοις έχει αναδείξει σπουδαίους αθλητές στο χάντμπολ, στον στίβο και στη γυμναστική, έναν Grandmaster στο σκάκι και βεβαίως (σε ό,τι μας αφορά) μια ομάδα μπάσκετ η οποία εκτοξεύθηκε τα τελευταία χρόνια, κατέκτησε έναν ευρωπαϊκό τίτλο (2013) και μολονότι συμμετέχει ως Σταχτοπούτα στην Ευρωλίγκα, εντυπωσιάζει με την πορεία της και μοιράζεται την πρώτη θέση του Δ' Ομίλου (6-2) μαζί με την περπατημένη και μπαρουτοκαπνισμένη, όσο καμιά άλλη ομάδα στην ιστορία της διοργάνωσης, Μακαμπί Τελ Αβίβ!

Η αντίπαλος του Παναθηναϊκού εδρεύει στο Κουμπάν από το 2009 και αποτελεί τη μετεξέλιξη της αρχέτυπης Λοκομοτίβ Μινεράλνιε Βόντι (1946-2003) και της γνωστότερης ως Λοκομοτίβ Ροστόφ (2003-09), στην οποία μάλιστα αγωνίστηκαν ο Βαγγέλης Σκλάβος τη σεζόν 2006-07 και στο καπάκι (2007-08) ο Νέστορας Κόμματος!

Μετά από αυτούς τους δυο παίκτες και πριν από τον Αμανατίδη και τον Καλάθη, το... εξωτικό Κουμπάν φιλοξένησε άλλον έναν Ελληνα: τον προπονητή Θανάση Παπαχατζή, ως συνεργάτη του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, τη 2011-12. Ο Μπόζα, ο οποίος διαδέχθηκε στον πάγκο της Λοκομοτίβ τον Λιθουανό Κεστούτις Κεμζούρα την οδήγησε στην κατάκτηση της τρίτης θέσης στη ρωσική Σουπερλίγκα, που αποτέλεσε την αφετηρία της απογείωσης της (και) στον διεθνή χώρο.

Πριν από την κατάκτηση του Eurocup της σεζόν 2012-13 (κόντρα στην Μπιλμπάο, του Κατσικάρη, του Ζήση και του Βασιλειάδη), η Λοκομοτίβ είχε φτάσει δυο φορές στις παρυφές ενός ευρωπαϊκού θρόνου! Την περίοδο 2001-02 έπαιξε στους τελικούς του τελευταίου Κυπέλλου Κόρατς κι έχασε το τρόπαιο για έξι πόντους, αφού κόντεψε να πετύχει μια απίστευτη ανατροπή (72-98, 95-71 με διαιτητή στον δεύτερο αγώνα τον Λάζαρο Βορεάδη). Μάλιστα καθ' οδόν προς εκείνους τους τελικούς η Λοκομοτίβ είχε αντιμετωπίσει τον ΠΑΟΚ και το Μαρούσι το οποίο μάλιστα απέκλεισε στους δραματικούς ημιτελικούς, μόλις για τρεις πόντους (86-91, 75-67)!

Σε εκείνη την ομάδα αγωνίζονταν μεταξύ άλλων, ο απίθανος σουτέρ Ιγκόρ Κουντέλιν, ο νυν πρόεδρος της ομάδας Αντρέι Βέντιτσεφ, ο Σλοβένος Γκόραν Γιαγκότνικ και δυο παίκτες οι οποίοι έχουν θητεύσει στον Ολυμπιακό: το... τρελοκομείο που λέγεται Τζέιμς "Χόλιγουντ" Ρόμπινσον (1999-2000) και ο Λιθουανός σέντερ Εουρέλιους Ζουκάουσκας (2005-06).

Τη σεζόν 2010-11 η Λοκομοτίβ έφτασε πάλι στον τελικό μιας (ήσσονος σημασίας) ευρωπαϊκής διοργάνωσης, σε αυτόν του ΕuroChallenge της FIBA, όπου ηττήθηκε με 83-77 από τη σλοβενική Κρκα Νόβο Μέστο, έχοντας πάλι στη διάθεση της τρεις δικούς μας ανθρώπους: τον Λάιονελ Τσάλμερς (ΑΕΚ, 2005-06), τον Μάικλ Γουίλκινσον (Αρης, 2005-07) και τον Τζερεμάια Μάσεϊ (Αρης, 2006-08).

Η Λοκομοτίβ εδέησε να εκπληρώσει το ευρωπαϊκό κάρμα της στις 14 Απριλίου του 2013 νικώντας στον τελικό του Eurocup στο Σαρλερουά την Μπιλμπάο με 75-64, σε ένα απολύτως ελληνικό περιβάλλον: αντίπαλοι της ήταν ο Φώτης Κατσικάρης, ο Νίκος Ζήσης και ο Κώστας Βασιλειάδης, ενώ στο δικό της ρόστερ διέθετε τον (MVP) Νικ Καλάθη, τον πρώην παίκτη του Παναθηναϊκού Αλεξ Μάριτς και τον Αλέξη Αμανατίδη!

Συν τοις άλλοις, η Λοκομοτίβ έχει στεγάσει άλλους πέντε παίκτες οι οποίοι έχουν θητεύσει ή αγωνίζονται τώρα στο ελληνικό πρωτάθλημα: το 2003 στον πρώτο επαγγελματικό σταθμό του τον μετέπειτα πρωταθλητή Τζος Πάουελ, το 2006 τον Αμερικανό Αντονι Γκολντγουάιρ (Ολυμπιακός 1998-99, Αρης 2004, Πανελλήνιος 2005-06), από το 2008 έως το 2010 τον Ρώσο Νικίτα Μοργκουνόφ (Μακεδονικός, 2002-04), το 2009 τον Σλοβένο Αλεξάντερ Τσάπιν (Πανελλήνιος 2004-05, Πανιώνιος 2008) και last but not least τον νυν παίκτη του Παναθηναϊκού Τζέιμς Γκιστ (2009-10).

Μετά από πολλά ξένα πειράματα (Γιούσουπ, Κεμζούρα, Μάλκοβιτς), η Λοκομοτίβ εμπιστεύθηκε από πέρυσι τις τύχες της στον Γεβγένι Πασούτιν, ο οποίος είναι, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, ο κορυφαίος Ρώσος προπονητής της σύγχρονης εποχής. Με κίνδυνο να παρεξηγηθώ και να θεωρηθώ κιόλας ασεβής, θα έλεγα ότι ο παλαίμαχος πόιντ γκαρντ, με τον μικρό λαιμό είναι ο μόνος κανονικός και σοβαρός προπονητής, που διαθέτει η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα του πλανήτη!

Εχουν συχωρεθεί κιόλας ο Στεπάν Σπανταριάν, ο Κονσταντίν Τράβιν, ο Αλεξάντερ Γκομέλσκι, ο Βλαντιμίρ Κοντράσιν και ο Αλεξάντερ Μπέλοφ, οπότε (μετά την αποχώρηση του Ντέηβιντ Μπλατ, το πρόωρο και άδοξο τέλος της συνεργασίας με τον Φώτη Κατσικάρη και την αποτυχία στο Κόπερ με υπηρεσιακό τον Βασίλι Καράσεφ), η ρωσική ομοσπονδία δεν είχε άλλη επιλογή από το να αναθέσει την τεχνική ηγεσία της Εθνικής ομάδας στον προπονητή της Λοκομοτίβ.

Φτάνει άλλο με τον Ερέμιν!

Ο γεννημένος στις 6 Φεβρουαρίου του 1969 στο Σότσι (που θα φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014), Ευγένιος, ο οποίος έχει ως βοηθό του στη Λοκομοτίβ τον μικρότερο αδερφό του (και σαφώς καλύτερο παίκτη απ' αυτόν) Ζαχάρ Πασούτιν είχε μια γεμάτη αγωνιστική καριέρα 15 ετών. Αγωνίστηκε στη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης, στη Ντιναμό Μόσχας, στη Αφτοντόρ Σαρατόφ, στη Μακάμπι Ραανάνα (του Ισραήλ), στην Ούνικς Καζάν και στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ως προπονητής εργάστηκε στις ακαδημίες της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στην Εθνική ομάδα κάτω των 20 την οποία οδήγησε στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ του 2005, στην Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης, στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας (ως ασίσταντ του Ιβκοβιτς και του Μεσίνα από το 2004 έως το 2008 και ως head coach τη σεζόν 2009-10), στην Ούνικς Καζάν, την οποία οδήγησε στην κατάκτηση του E urocup to 2011 και πλέον στη Λοκομοτίβ.

Η βραχύβια θητεία του στην ΤΣΣΚΑ είναι όντως αξιομνημόνευτη: πήρε τη σκυτάλη και μια τεράστια και ασήκωτη κληρονομιά από τον Ετορε Μεσίνα, ο οποίος μετακόμισε στη Ρεάλ Μαδρίτης, στάθηκε ζωντανός (με το τρίποντο του Χριάπα, σκορ 65-66) στην πρεμιέρα της Ευρωλίγκας, με αντίπαλο το Μαρούσι στον Αγιο Θωμά και παρά τα προβλήματα οδήγησε τους Μοσχοβίτες στο Φάιναλ Φορ του Παρισιού. Εκεί η ΤΣΣΚΑ ηττήθηκε από την Μπαρτσελόνα στον ημιτελικό (64-54) και βγήκε τρίτη, νικώντας στον αγώνα της παρηγοριάς την Παρτίζαν Βελιγραδίου. Σε πείσμα αυτής της επιτυχίας και του γεγονότος ότι εκείνη τη σεζόν οδήγησε την ΤΣΣΚΑ στην κατάκτηση των υπολοίπων τριών τίτλων (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, λίγκα VTB), η διοίκηση δεν τον εμπιστεύθηκε για την επόμενη σεζόν και το μετάνοιωσε οικτρά διότι ο (διάδοχος του) Ντούσκο Βουγιόσεβιτς δεν πρόλαβε ούτε την παρέλαση!