Σεβίλλη by night; Like! (pics)

Έχοντας ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου, από το 1995 που ασχολούμαι με την αθλητική δημοσιογραφία, μπορώ να βεβαιώσω, ότι στις περισσότερες αποστολές στο εξωτερικό, το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε οι Έλληνες αθλητικοί συντάκτες, είναι το που θα φάμε και θα χαλαρώσουμε λίγο μετά από μία κοπιαστική μέρα δουλειάς (γραψίματος, ανταποκρίσεων, μεταδόσεων κλπ.). Eιδικότερα όταν τα αθλητικά events, τελειώνουν σχετικά αργά! Μπορώ να σας απαριθμήσεων μία σειρά από κωμικοτραγικά περιστατικά που έχουν συμβεί κατά καιρούς, αλλά έτσι, θα ασχοληθούμε με το “δέντρο” και θα χάσουμε το “δάσος” αυτού του blog.

Από το γήπεδο κατ’ ευθείαν για φαΐ!

Xθες, λοιπό, μετά την απολαυστική πρεμιέρα της Εθνικής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο και το χαλαρό 87-64 επί της Σενεγάλης, οι περισσότεροι συνάδελφοι φύγαμε από το γήπεδο λίγο μετά τις 11 το βράδυ, τοπική ώρα! Μετά από ένα τόσο θετικό κι ελπιδοφόρο ξεκίνημα για την Ελλάδα, λοιπόν, τι καλύτερο από μία βόλτα στην πιο κοσμική πλευρά της πόλης, ανάμεσα στις πιο πολυσύχναστες γέφυρες του ποταμού Γουαδαλκιβίρ, την Puente de Isabell και την Puente de San Telmo. Ζητήσαμε από τον ταξιτζή να μας πάει στην περίφημη Plaza de Cuba και με το που φτάσαμε, συνεχίσαμε με γοργό βήμα γιατί η ώρα ήταν περασμένες εντεκάμιση και οι πιθανότητες να βρούμε ανοιχτή την κουζίνα σε ένα από τα δύο εστιατόρια που μας είχαν προτείνει δεν ήταν με το μέρος μας...

Φωτισμένος... “παράδεισος”

Η Σεβίλλη γενικά είναι μία πόλη με μεγάλους δρόμους, μεγάλα και όμορφα διατηρητέα κτίρια, που τα βράδια φωτίζονται και λαμπιρίζουν, ενώ σχεδόν παντού συναντά κανείς μικρά και μεγάλα πάρκα. Φτάνοντας στο ποτάμι, όμως, το θέαμα είναι μαγευτικό! Τα φώτα στις γέφυρες και τα παραδοσιακά σπίτια “ανοίγουν” το... μάτι, ενώ ο ρυθμός και το κέφι που επικρατεί στις όχθες του Γουαδαλκιβίρ, είναι τόσο έντονος, που πραγματικά νομίζεις ότι οι Σεβιγιάννοι έχουν κάποια γιορτή. Όχι, αυτή είναι η εικόνα της πόλης σε μία ζεστή καλοκαιρινή νύχτα του Αυγούστου. Σε σχέση με τον καύσωνα που επικρατεί μέχρι το απόγευμα, το βράδυ και ειδικότερα δίπλα στο ποτάμι, έχει πολύ υγρασία, αλλά αυτό περνάει σε δεύτερη μοίρα, όταν νιώθεις μέρος ενός μεγάλου party!

Παραγγελία στις δώδεκα παρά τέταρτο!

Στις δώδεκα παρά είκοσι στο εστιατόριο Rio Grande, που λούζεται από τα νερά του ποταμού κι έχει εκπληκτική θέα στο φημισμένο παλάτι “Alcazar” και κάτσαμε σε τραπέζι υπό το φόβο, ότι ο σερβιτόρος θα μας πει το κλασσικό “Συγνώμη κύριοι, αλλά η κουζίνα έκλεισε”, αλλά ο τυπάς κατέφτασε με χαμόγελο και τα μενού ανά χείρας. Να τρως παέγια και tapas και να πίνεις παγωμένο κόκκινο κρασί, με δροσιστικό αεράκι και να χαζεύεις την φωτισμένη Σεβίλλη να καθρεφτίζεται στα νερά του Γουαδαλκιβίρ, δεν υπάρχει ωραιότερο τρόπος να κλείσεις την πρώτη μέρα του τουρνουά. Ειδικότερα, όταν ξέρεις ότι σ’ αυτό τον παράδεισο, θα μείνεις για άλλες εξί μέρες!

Πλωτό club για νυχτερινή κρουαζιερα!

Η βραδιά ολοκληρώθηκε με μία περπατητή βόλτα από τα μπαράκια που βρίσκονται μπροστά στο νερό, χαζεύοντας τις παρέες των ντόπιων κάθονται στα πεζούλια και να πίνουν ποτάρες σε ποτήρια-γαβάθες, full στον πάγο (όχι σαν τα δικά μας), να ακούνε μουσική, να τραγουδούν και να διασκεδάζουν και στον δρόμο της επιστροφής, σκεφτόμουν πόσο καλά πρέπει να πέρασαν εδώ ο Βασίλης Τσιάρτας και ο Πέτρος Μαρινάκης, που φόρεσαν τη φανέλα της κατόχου του Europa League. Το επόμενο βράδυ, ίσως μπούμε στο πλωτό club, στο οποίο πίνεις το ποτό σου και χορεύεις, πηγαίνοντας κρουαζιέρα! Άλλωστε, ο Γουαδαλκιβίρ εκβάλλει στην Μεσόγειο, σε απόσταση 80 χιλιομέτρων, κοντά στο Γιβραλτάρ και τον Ατλαντικό ωκεανό και γι’ αυτό η Σεβίλλη, αποτελεί το μεγαλύτερο ηπειρωτικό λιμάνι της Ισπανίας.

(Υ.Γ.): Η αναφορά στον “el mago” θα έχει και συνέχεια τις επόμενες μέρες. Μείνετε συντονισμένοι...