To δεκάλεπτο... τρόμου του Παναθηναϊκού

Κάποτε ο φίλαθλος που πήγαινε στο γήπεδο έλεγε κι ένα «εντάξει μωρε, και να χάσουμε το τζάμπολ δεν έγινε τίποτα», αλλά άντε φέτος να είσαι φίλαθλος του Παναθηναϊκού, να πας στο ΟΑΚΑ μ' αυτή τη νοοτροπία και αποδεδειγμένα να χάσεις το «ζουμί» του ματς.

Το στίγμα του φετινού Παναθηναϊκού δίνεται στην α' περίοδο κάθε αγώνα και είναι η πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια που οι «πράσινοι» αντιμετωπίζουν την πρώτη φάση του παιχνιδιού σαν να είναι η τελευταία.

Οι προπονητές λένε πως τα δύο βασικά χαρακτηριστικά μιας επιτυχημένης ομάδας είναι το κίνητρο και η συγκέντρωση, κι αν το δεύτερο αποτελεί στοιχείο που αφορά κυρίως στην τακτική, το πρώτο είναι ένα χαρακτηριστικό που έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες και είναι εξαιρετικά δύσκολο να το βρεις σε μια ομάδα που την τελευταία 15ετία σαρώνει όποιον τίτλο βρίσκει στο δρόμο της.

Αυτα τα δύο χαρακτηριστικά που διαθέτει αυτή την στιγμή ο Παναθηναϊκός αποτελούν τη βάση του για το «αύριο». Μια ομάδα αποδεικνύει τα κίνητρα, την όρεξη και την αυτοσυγκέντρωση από τον τρόπο που πατάει στο παρκέ από το ξεκίνημα μέχρι το φινάλε του αγώνα.

Δεν είναι απαραίτητο πως επί 40 λεπτά θα έχει την ίδια σταθερή απόδοση, αλλά υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα στοιχεία (π.χ. η διάθεση στην άμυνα, η ομαδικότητα στο ριμπάουντ, βοήθεια στις περιστροφές, η διεκδίκηση της μπάλας σε κάθε φάση) που αποδεικνύουν σ' έναν προπονητή το ποσοστό κινήτρου που έχει η ομάδα του.

Θυμάμαι τον Ομπράντοβιτς, όσο περνούσαν τα χρόνια και οι τίτλοι προστίθονταν στην πλάτη των παικτών, να ψάχνει καθημερινό κίνητρο για να βγάλει ποιοτικά την προπόνηση και να ετοιμάσει για παράδειγμα το παιχνίδι με τα Τρίκαλα.

Να προβληματίζεται περισσότερο για το πώς θα καταφέρει να πείσει τους παίκτες του να ξεχάσουν έναν θρίαμβο στην Ευρωλίγκα, για να εμφανίσουν ανάλογη διάθεση στο παιχνίδι με τον Κολοσσό. Δεν ήταν λίγα τα ματς, ειδικά όσο περνούσαν τα χρόνια, που ο Παναθηναϊκός έπαιζε στη λογική «τόσο, όσο» και χρειαζόταν να φτάσει στο 30' ή το 35΄ ενός αγώνα για να ανακαλύψει το κίνητρο στην αντίδραση του αντιπάλου προκειμένου να «μπει» στο ματς και να καθαρίσει το παιχνίδι.

Η φετινή επιτυχία του Ιβάνοβιτς και των παικτών του είναι πως δεν χρειάζονται καθημερινές προσπάθειες για να βρεθεί αυτό το «έξτρα κίνητρο». Με εξαίρεση τους δύο - τρεις παλιούς που έχουν μάθει να ζουν μ' αυτό, οι υπόλοιποι έχουν κίνητρο από μόνοι τους, άλλοι για να «φτιάξουν» το όνομά τους, άλλοι για να κερδίσουν ένα συμβόλαιο, άλλοι για να επεκτείνουν ένα μηνιαίο ή και ετήσιο συμβόλαιο, άλλοι απλά και μόνο γιατί αισθάνονται πως το όνομά τους είναι πολύ μικρότερο απ' αυτό του Παναθηναϊκού.

Ο φετινός Παναθηναϊκός είναι η ομάδα του πρώτου 10λέπτου. Σε αντίθεση με τα χρόνια που... έπαιζαν δύο ομάδες και στο τέλος κέρδιζε ο Παναθηναϊκός, φέτος οι «πράσινοι» δεν επιτρέπουν καν στον αντίπαλο να κάνει δεύτερες σκέψεις για το ματς. Στα 13 παιχνίδια σε Α1 και Ευρωλίγκα στα οποία έχουν επικρατήσει, η μέση διαφορά πόντων στο πρώτο δεκάλεπτο αγγίζει τους 10 πόντους, για την ακρίβεια 9,2! Δηλαδή, ο Παναθηναϊκός μπαίνει στο παρκέ με την συγκέντρωση και το κίνητρο στο μάξιμουμ και τις περισσότερες φορές αιφνιδιάζει τον αντίπαλο με την ετοιμότητά του.

Ενδεικτικά:

Παναθηναϊκός - Φενέρ 91-73 (τελικό), 31-19 (δεκάλεπτο)
Παναθηναϊκός - Μιλάνο 90-63, 23-13 (δεκάλεπτο)
Παναθηναϊκός - ΑΕΚ 92-58, 25-11 (δεκάλεπτο)
Παναθηναϊκός - Πανιώνιος 92-61, 30-18 (δεκάλεπτο)

Τα μοναδικά ματς που ο Παναθηναϊκός δεν «καθάρισε» εύκολα, ήταν κι αυτά που δυσκολευόταν από την πρώτη περίοδο. Η Τουρόφ στο ΟΑΚΑ δεν του επέτρεψε να ξεφύγει (18-14), η Κηφισιά το ίδιο, το Ρέθυμνο επίσης και γενικότερα τα «κλειστά» σκορ συνοδεύονται μέχρι σήμερα και με «κλειστές» διαφορές στο πρώτο 10λεπτο.

Προφήτες δεν είμαστε για να γνωρίζουμε αν ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει να ανταποκρίνεται σ' αυτό το «ψεκάζω, σκουπίζω, τελείωσα» της πρώτης περιόδου, αλλά είναι βέβαιο ότι η φετινή ομάδα έχει ένα χαρακτηριστικό που της έλειπε για πολλά χρόνια. Το «μπαίνω στο γήπεδο με το ίδιο ακριβώς κίνητρο, ανεξαρτήτως αντιπάλου». Κι όταν υπάρχει αυτό το στοιχείο, τότε γίνεται σαφώς ευκολότερο το έργο του εκάστοτε προπονητή... Είναι πιο εύκολα τα τεχνικά στοιχεία από την πνευματική διαχείριση, ειδικά όταν έχεις προπονητή που το κατέχει το άθλημα.