Το αλεπουδάκι και το...Ιτουδάκι!

Eχουμε καμαρώσει Έλληνες παίκτες ξένων ομάδων (Κόμματος, Παπαλουκάς, Ζήσης) να πίνουν σαμπάνια από το ιερό δισκοπότηρο της Ευρωλίγκας, αλλά υποψιάζομαι πως κοντοζυγώνει η ώρα να δούμε κι έναν προπονητή (μας) να απολαμβάνει το ίδιο νέκταρ και μάλιστα επειδή στο εργασιακό περιβάλλον του δεν κάνουν εκπτώσεις στο πιοτό τον βλέπω να γίνεται στουπί από το μεθύσι!

Το ξέρω ότι προτρέχω, γι' αυτό κιόλας αναφέρω την εκτίμηση μου ως απλή υποψία και όχι ως βεβαιότητα, που άλλωστε θα αργήσει να πάρει σάρκα και οστά, αλλά, διάβολε, η τωρινή εικόνα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας είναι πολύ μαρτυριάρα για τη δουλειά που κάνει ο Δημήτρης Ιτούδης!

Ο αποστασιοποιημένος πλέον από τον Ομπράντοβιτς και αυτόφωτος Δημήτρης Ιτούδης: το τονίζω αυτό διότι μετά από δέκα τρία χρόνια συμπόρευσης και συγκατοίκησης στον Παναθηναϊκό, (πολύ φοβάμαι πως) ο περισσότερος κόσμος θεωρεί τον νυν προπονητή της ΤΣΣΚΑ ως ένα... ρομπότ του Ζέλικο!

Ο εν λόγω χαρακτηρισμός δεν είναι δικός μου, αλλά του συχωρεμένου του Φίλιππου Συρίγου, που τον λανσάρησε το 1988 στη Γάνδη για τον Καζαλίνι τον οποίο αποκαλούσε «ρομπότ του Πίτερσον»: εν μέρει επιβεβαιώθηκε όχι διότι ο φίλτατος Φράνκο δεν ήταν καλός προπονητής, αλλά επειδή παράτησε την προπονητική και στράφηκε στον τηλεοπτικό σχολιασμό των αγώνων...

Επ' ουδενί θα κόλλαγα αυτή την (υποτιμητική) ετικέτα στον Ιτούδη, καθότι είναι άλλο πράγμα να αποτελείς υβρίδιο ενός μεγάλου προπονητή κι άλλο πράγμα να μοιάζεις με το ρομπότ του. Συν τοις άλλοις στους παροικούντες την (πράσινη) Ιερουσαλήμ είναι γνωστό πως σε αυτά τα δέκα τρία χρόνια ο Ιτούδης ήταν κάτι πολύ παραπάνω και σπουδαιότερο από ένας ασίσταντ κόοουτς και συνάμα διερμηνέας του Ομπράντοβιτς, χώρια που πολλές φορές διαφώνησαν και μέσα από αυτή τη σύγκλιση των διαφορετικών απόψεων βγήκε ωφελημένος ο Παναθηναϊκός...

Νισάφι όμως με τον Ομπράντοβιτς, άλλωστε εδώ και δυο σεζόν κι αφού για δυο μήνες έκαναν παρέα τη μετεκπαίδευση τους στο Ντητρόιτ, ο Ιτούδης ξέφυγε από τις φτερούγες του μέντορα του κάνει (έστω και καθυστερημένα) σόλο καριέρα και μάλιστα πρόλαβε σε λίγους μήνες να πάρει την ευμενέστερη προαγωγή που θα μπορούσε να προσδοκά όχι μονάχα ένας νεαρός, αλλά ακόμη κι ο πιο φτασμένος προπονητής...

Για πολλούς και προφανείς λόγους, ο πάγκος της ΤΣΣΚΑ (μπορεί να) θεωρείται η καλύτερη δουλειά στην Ευρώπη κι αυτήν την έχει ο Ιτούδης!

Οταν ο Βατούτιν ανακοίνωσε την πρόσληψη του στη θέση του Μεσίνα ο οποίος έφευγε για να καθίσει στο πλάι του Πόποβιτς (στους Σπερς), έπεσαν τα τσιμέντα στην ευρωπαϊκή πιάτσα! Προϊούσης της σεζόν, όμως, κι ενώ το όποιο ρίσκο επένδυε αυτή την επιλογή έχει πλέον εκλείψει, αποδεικνύεται ότι κάτι παραπάνω ήξερε ο ισχυρός ανήρ της ΤΣΣΚΑ και κάτι παραπάνω ήθελε ο Ιτούδης!

Δεν γνωρίζω τι ακριβώς ήξερε ή τι ψυχανεμιζόταν ο Βατούτιν, ξέρω όμως ότι ο Ιτούδης έχει τέτοια αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση και κυρίως τόσο ανεπτυγμένο «γνώθι σαυτόν» που όχι προπονητής στην ΤΣΣΚΑ, αλλά ακόμη και αστροναύτης σε αποστολή της NASA στον Αρη θα πήγαινε!

Οπως έγραφα και τις προάλλες για τον Ντέηβιντ Μπλατ, σε τέτοιες περιπτώσεις που ενέχουν το στοιχείο της υπέρβασης, το κριτήριο της επιτυχίας ενός προπονητή δεν είναι η γνώση και η ικανότητα να προπονήσει, να ορίσει συστήματα και να κοουτσάρει παίκτες, αλλά να κοουτσάρει νοοτροπίες και αντιλήψεις πολλώ δε μάλλον όταν αυτές (του ΝΒΑ) ξεφεύγουν κατά πολύ από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ωστόσο ο Ιτούδης αποδείχτηκε άσσος και σε αυτόν τον ευαίσθητο και εντέλει καθοριστικό τομέα: πέρα από την άπταιστη διαδρομή με τις έντεκα σερί νίκες στην Ευρωλίγκα (και μάλιστα σε πείσμα των τραυματισμών και της απουσίας του Χριάπα και για ένα διάστημα του Τεόντοσιτς) η ΤΣΣΚΑ είναι μια ομάδα με όμορφη ατμόσφαιρα στην προπόνηση, στον πάγκο και στα αποδυτήρια της, οπότε το ένα φέρνει το άλλο...

Οι έντεκα νίκες, κάποιες από τις οποίες υπήρξαν μνημειώδεις (όπως η τελευταία επί της Φενέρμπαχτσε/Ούλκερ) αναδεικνύουν το ωφέλιμον του πράγματος, αλλά παράλληλα υπάρχει και το τερπνόν: χωρίς μαγικά κόλπα, αλλά με σωστές επιλογές παικτών και ένα καινοτόμο-σε σχέση με την παγιωμένη φιλοσοφία- αγωνιστικό δόγμα η ΤΣΣΚΑ άλλαξε εντελώς το αίμα της κι από μια αργή, βαριά, αμυντικολάγνα, προβλέψιμη και βαρετή ομάδα, αίφνης έγινε χάρμα οφθαλμών!

Επί ημερών Ιτούδη η ΤΣΣΚΑ παίζει γρήγορα, είναι παραγωγική και συνάμα αποτελεσματική, ανέβασε ρυθμούς και προσφέρει θέαμα. Αυτό σε πολύ γενικές γραμμές είναι το μπάσκετ που ήθελε ο Βατούτιν ώστε να δει την ομάδα του να ξεφεύγει από τα στεγανά κι αυτό επίσης είναι το μπάσκετ το οποίο έκρινε ότι μπορεί να παραγάγει, να υποστηρίξει και να κατευθύνει ο Ελληνας προπονητής...

Εδώ και χρόνια η ΤΣΣΚΑ έπαιζε τόσο αργά που ώρες ώρες φαινόταν βγαλμένη από το slow motion! Eφέτος αύξησε το τέμπο της και συνακολούθως το σκοράρισμα και τη θεαματικότητα της, με αποτέλεσμα να επικρατεί ακόμη κι όταν παρουσιάζει αμυντικές δυσλειτουργίες...

Μολονότι το (λανσαρισμένο ως όρο από τον Αργύρη Πεδουλάκη) «σκεπτόμενο μπάσκετ» σηκώνει πολλή κουβέντα και συν τοις άλλοις μπορεί να προκαλέσει κιόλας συγχύσεις και παρεξηγήσεις, αυτό ακριβώς είναι που αναβάθμισε το παιχνίδι της ΤΣΣΚΑ. Φαντάζει περίεργο και σίγουρα οξύμωρο να συνδυάζεται αυτό το «σκεπτόμενο μπάσκετ» με την παρουσία του Τεόντοσιτς, αλλά, όπως έλεγε κάποτε και ο Ιωαννίδης, «και τα βουνά αλλάζουν»!

Είτε διότι ωρίμασε, είτε επειδή αναλογίστηκε το μέγεθος της ευθύνης του σε αυτή την ομάδα, είτε γύρισε «ψηλωμένος» (αλλά όχι παρασυρμένος) από τις δάφνες τις οποίες αποκόμισε στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Μίλος είναι ένας εντελώς διαφορετικός παίκτης από αυτόν που ήξερε και αμφισβητούσε (όχι για το ταλέντο, αλλά για τις παλινωδίες, για την αστάθεια και για την αφερεγγυότητα του) η πιάτσα και τούτο εκτός από τον ίδιο, πρέπει να το πιστωθεί και ο Ιτούδης!

Είναι τόσο διαφορετικός παίκτης ο Τεόντοσιτς από τον παλιό εαυτό του, ώστε συμβιβάστηκε με τον ρόλο του «έκτου παίκτη» και όπως συνέβαινε στην ίδια ομάδα με τον Παπαλουκά (τόσο επί Ιβκοβιτς, όσο και επί Μεσίνα), μπαίνει στο γήπεδο, ενώ έχει διαβάσει καλά τις καταστάσεις και οργιάζει! Μέχρι στιγμής ο πρώην παίκτης του Ολυμπιακού έχει αγωνιστεί σε έξι από τα έντεκα ματς και δεν ήταν σε κανένα από αυτά starter (ρόλος που ανήκει στον Ααρον Τζάκσον), ενώ ο Νάντο Ντε Κολό που επίσης προερχόταν από τραυματισμό και έδωσε στην ΤΣΣΚΑ ύψος και ποιότητα, άρχισε ως βασικός σε δύο από τα εννέα ματς.

Η ΤΣΣΚΑ είναι μια πλήρης και πολύ ταλαντούχα ομάδα, που λόγω της ποιότητας, της πολυμορφίας και της προσαρμοστικότητας των παικτών της, αλλά και εξαιτίας του ανοικτού ορίζοντα του προπονητή της μπορεί να υποστηρίξει όλα τα στιλ μπάσκετ. Το τονίζω αυτό διότι θυμάμαι τον Φώτη Κατσικάρη να επισημαίνει την αδυναμία του Ααρον Τζάκσον (που τον είχε παίκτη στη Μπιλμπάο επί μια διετία), αλλά αυτό που ενδεχομένως δεν μπορεί να κάνει πολύ καλά ο Αμερικανός πόιντ γκαρντ, το αναπληρώνει-και με το παραπάνω ο Τεόντοσιτς.

Με τον Μίλος να μην κάνει του κεφαλιού του και να αποδεικνύεται πρόθυμος και δεκτικός στο να αλλάξει κάποιες διαστάσεις του παιχνιδιού, αλλά και του χαρακτήρα του, η ΤΣΣΚΑ εκτός από τα αγωνιστικά οφέλη, εξασφάλισε επίσης την ηρεμία και την εργασιακή ειρήνη της. Σε κάθε περίπτωση οι γκαρντ της είναι εξαιρετικοί δημιουργοί με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν σωστά την μπάλα, να χρησιμοποιούν την έξτρα πάσα, να διαβάζουν τις άμυνες και να σημαδεύουν καίρια τις αδυναμίες των αντιπάλων τους. Παρά την απουσία του Χριάπα, που είναι «μανούλα» σε αυτό το παιχνίδι, οι Μοσχοβίτες διαθέτουν πολυφωνία στο ποστάρισμα και σωστή διανομή ρόλων, ενώ ταυτόχρονα διακρίνονται για την καλή χημεία, την ισορροπία και τον αλτρουισμό τους.

Ολα αυτά τα καλά πράγματα που συμβαίνουν μέχρι στιγμής στην ΤΣΣΚΑ (σε επίπεδο αποτελεσμάτων, εικόνας και προοπτικής) πιστώνονται σε μεγάλο βαθμό στον ενθουσιασμό και στις ιδέες του Ιτούδη, τις οποίες ενστερνίστηκαν ασμένως ο Βατούτιν και οι παίκτες. Είναι προφανές ότι όλοι ανεξαιρέτως απολαμβάνουν το παιχνίδι και αισθάνονται χαρούμενοι με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην πορεία της ομάδας, αλλά και στη δική τους ανέλιξη, με αποκορύφωμα την εκτόξευση του Αντρέι Βοροντσέβιτς.

Βεβαίως η σεζόν είναι μακρά, κρύβει παγίδες και κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει ότι θα συνεχίσει να είναι ανέσπερη για την ΤΣΣΚΑ. Προς το παρόν η κατάσταση φαντάζει ιδανική, αλλά όπως κάθε σώφρων άνθρωπος, ο Ιτούδης (πρέπει να) είναι προετοιμασμένος για να αντιμετωπίσει μια άσχημη φάση της ομάδας και να διαχειριστεί μια κρίση. Καμιά ομάδα δεν αναγορεύθηκε πρωταθλήτρια από τον Ιανουάριο κι αυτό οι Μοσχοβίτες το γνωρίζουν καλά από τη σεζόν 2004-05, όταν (με προπονητή τον Ιβκοβιτς και με παίκτες τον Παπαλουκά και τον Ντικούδη) σάρωναν τους πάντες στο διάβα τους και γνώρισαν μονάχα μια ήττα στους πρώτους 22 αγώνες, αλλά απέτυχαν παταγωδώς στο Φάιναλ Φορ του οποίου μάλιστα υπήρξαν και οι οικοδεσπότες...

Από τότε πέρασε ήδη μια δεκαετία στην οποία η ΤΣΣΚΑ στέφθηκε δυο φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης (2006, 2008), ενώ έπαιξε σε άλλους τρεις τελικούς (2007, 2009, 2012) και ήταν παρούσα σε άλλα τρία Φάιναλ Φορ. Εφέτος εκκίνησε με προορισμό τη Μαδρίτη, όπου παρεμπιπτόντως είχε θριαμβεύσει το 2008, έχοντας ως οδηγό έναν νεαρό, φιλόδοξο και ικανό Ελληνα προπονητή, ο οποίος βάλθηκε ν' αποδείξει ότι σε τελική ανάλυση, μπορεί η αλεπού να κάνει εκατό και το αλεπουδάκι εκατόν δέκα!