Κόμπι: «Αναγέννηση όπως εκείνη των Σπερς»

Η... εξομολόγηση του KB24:

Για το αν έφτασε το τέλος: "Δεν θα το έλεγα. Οι Σπερς κερδίζουν ακόμη, εδώ και 20 χρόνια. Ελπίζω ότι θα αναγεννηθώ κι εγώ με τον ίδιο τρόπο".

Για τον νέο τραυματισμό του και για το αν θα συνεχίσει σε υψηλό επίπεδο: "Ο τραυματισμός στον αχίλλειο, ήταν βάναυσος. Εκανα αυτό που έπρεπε να κάνω, κάθε μέρα. Υπάρχουν και οι άσχημες μέρες. Οπως τώρα, με τον ώμο. Πρέπει να περάσω πάλι όλη αυτή τη διαδικασία. Και μόλις την πέρασα. Για εννέα μήνες! Θέλω να γυρίσω, να δω τι μπορώ να κάνω. Ξέρω τι μπορώ να κάνω".

Για τη σχέση του με τον Μάικλ Τζόρνταν και το πόσο ο "Air" επηρέασε το παιχνίδι του: "Εμαθα πολλά για το παιχνίδι από εκείνον. Είναι άλλο να τον βλέπεις και άλλο να τον αντιμετωπίζεις. Η τεχνική του ήταν αψεγάδιαστη. Ηθελα να κάνω το ίδιο με τη δική μου. Με ενέπνευσε. Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί, πήγαινα να δω τους μεγάλους παίκτες. Ηθελα να τους δω να κάνουν αυτό που ξέρουν, δεν με ένοιαζε αν ήταν κουρασμένοι, αν πονούσαν, αν ήταν άρρωστοι. Αν είσαι τυχερός, βρίσκεις πάθος σε νεαρή ηλικία. Μεγάλωσα βλέποντας τον MJ, είχα την ίδια ανταγωνιστικότητα με εκείνον. Οταν με αντιμετώπισε, κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να με τρομάξει, κατάλαβε ότι το trash-talking δεν δούλευε".

Για το αν ήταν φίλοι με τον Σακίλ Ο'Νιλ την εποχή που συνυπήρξαν στους Λέικερς: "Οχι... Είμαι ψυχαναγκαστικός. Ηθελε να το κάνει με διαφορετικό τρόπο. Δεν έκανα πίσω. Και δεν έκανε πίσω ούτε εκείνος. Ηθελε τη μπάλα, όμως εγώ του έλεγα πως θα του την δώσω, μόνο αν δουλέψει γι' αυτό. Μου φώναζε "δώσε μου τη μπάλα" και του έλεγα "όχι, να δουλέψεις για να σου τη δώσω". Τα λέγαμε πάντα πρόσωπο με πρόσωπο και μετά λέγαμε πάμε να κερδίσουμε".

Για τη συνεργασία του με τον Φιλ Τζάκσον και για το ρόλο που έπαιξε στη βελτίωση του παιχνιδιού του: "Οταν ήρθε στους Λέικερς, όλα άλλαξαν για μένα. Αλλαξε ο τρόπος που έβλεπα το παιχνίδι, από άποψη τακτικής, εκτέλεσης, βασικών. Εμαθα πως να βάζω τον εγωισμό μου στην άκρη. Με βοήθησε να ξεχωρίσω τον εαυτό μου από τους υπόλοιπους. Τον σκοπό τον είχα από παιδί. Ο Φιλ με έκανε να δώσω περισσότερα, κάτι μεγαλύτερο σε αυτό το παιχνίδι.

Το 1999 μίλησα για μία ώρα στο τηλέφωνο με τον Tex Winter (τον άνθρωπο πίσω από την περίφημη "Τριγωνική Επίθεση") και προσπάθησα να μπω στο μυαλό του. Ηταν ακόμη στους Μπουλς. Δεν γνώριζα ότι στη συνέχεια θα συνεργαστούμε. Ηθελα να μάθω γιατί εκείνη η ομάδα ήταν τόσο "δεμένη" και τόσο άριστη τακτικά. Οταν τελικά ήρθε στους Λέικερς, είπα "ναι, είναι φανταστικό. Φανταστικό". Ηταν μια ευκαιρία για να μάθω τα πάντα. Ημουν ευλογημένος που τον είχα. Οταν είπα "θέλω να δω τις φάσεις στις οποίες έχω τη μπάλα", μου απάντησε "όχι, θα δούμε το παιχνίδι από την αρχή μέχρι το τέλος". Κάθε παιχνίδι. Κάθε μα κάθε παιχνίδι. Και μου άρεσε, γιατί άρχισα να προσέχω τις λεπτομέρειες. Ηθελα περισσότερα. Εψαχνα να μάθω περισσότερα. Ημουν παραπάνω από ενθουσιασμένος".