Παιχταράδες, αλλά υποτιμημένοι (vids)

Η έννοια της δικαιοσύνης στο ΝΒΑ (και στον αθλητισμό γενικότερα) δεν πραγματώνεται αξιωματικά. Το να είσαι καλός παίκτης δεν σημαίνει ότι θα κάνεις και μεγάλη καριέρα. Ότι θα εισέλθεις στην ολιγομελή ομάδα των ξεχωριστών. Υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες που επηρεάζουν καθοριστικά την εξέλιξη ενός αθλητή. Σκεφτείτε μόνο αυτό; Θα ήταν σήμερα ο Μάικλ Τζόρνταν ο κορυφαίος παίκτης όλων των εποχών αν είχε έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο; Στην 25αδα που παρουσιάζουμε, για ορισμένους η πορεία προς την κορυφή του Ολύμπου κόπηκε χωρίς να μπορούν να κάνουν κάτι. Ξεχάστηκαν και ανήκουν στους υποτιμημένους. Αδίκως.

25)Άλεξ Ίνγκλις

Αγωνίστηκε σε Μπακς, Πέισερς, Νάγκετς, Μάβερικς και είναι από τους λίγους που ήξεραν να βάλουν την μπάλα στο καλάθι. Φτάνοντας στο Ντένβερ διέγραψε μια πορεία που οι αντίπαλοι βαρέθηκαν να τον βλέπουν να σκοράρει. Είχε μέσο όρο 25.2 πόντους. Στη δεκαετία με τους “σβώλους” μία φορά τελείωσε σεζόν με λιγότερους από 20. Κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ το 1983. Η παραγωγή πόντων ξεπερνούσε όλων των μεγάλων (Μπερντ, Μάτζικ, Τζόρνταν). Παρ' όλα αυτά ποτέ δεν είχε την αναγνώριση που του άξιζε.

24)Γκραντ Χιλ

“Ο επόμενος Μάικλ Τζόρνταν”. Φράση αφόρητα βαρετή και πλειστάκις ειπωμένη στο παρελθόν. Ο Γκραν Χιλ όταν πάτησε το πόδι του στα παρκέ του ΝΒΑ δεν γλίτωσε αυτό το βάρος. Πολύ πριν τους ΛεΜπρον, Κόμπε. Από την πρώτη μέρα έδειξε ότι μπορεί, έστω στο ελάχιστο, να ανταποκριθεί. Οι τιμές του αρκετές. Καλύτερος ρούκι το 1995 μαζί με τον Τζέισον Κιντ. Έξι συνεχόμενες φορές Ολ Σταρ, χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του '96 και 21 πόντοι μέσο όρο στις πρώτες έξι σεζόν.

Τον Απρίλιο του 2000 όμως άρχισε η κατηφόρα. Δίχως δική του ευθύνη. Τα προβλήματα στους αστραγάλους ήταν το έναυσμα για να μην γίνει ποτέ ο επόμενος Μάικλ Τζόρνταν. Το σίγουρο είναι ότι αν δεν είχε τραυματισμούς, θα ανήκε στη χορεία των σπουδαίων του αθλήματος.

23)Ότις Θορπ

Αν δεν τον ξέρετε να σας βοηθήσω. Ήταν αυτός που μαζί με τον Χακίμ Ολάζουον οδήγησε τους Ρόκετς στο πρωτάθλημα του '94. Η παρουσία του στη ρακέτα καταλυτική. Ειδικά στον τομέα της άμυνας και των ριμπάουντ.

Νούμερο εννιά στο ντραφτ του '84, είχε 20π και 10ρ μέσο όρο με τους Κινγκς την αγωνιστική περίοδο 1987-88. Μολαταύτα, την επόμενη ήταν που ξέσπασε αγωνιστικά με τη φανέλα του Χιούστον. Συνέπεια, σταθερότητα και αποτελεσματικότητα τον χαρακτήριζαν στο παιχνίδι του.

22)Μπιλ Λαμπίιρ

Ναι, το πιο “κακό” παιδί των “Bad Boys”. Δεν νομίζω να διαφωνεί ούτε ο ίδιος με τον χαρακτηρισμό. Εντούτοις, ο Λαμπίιρ ήταν ένας χρήσιμος και καλός παίκτης που του άξιζε κι άλλη προσοχή στα 80's. Ευκίνητος ψηλός, με “γλυκό” σουτ. Στοιχεία που αντιστάθμιζαν, κάπως, το άγριο παιχνίδι του στο ποστ. Κατέγραψε νταμπλ-νταμπλ παίζοντας σε κάθε αγώνα στο διάστημα 1982-1988. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι στη “βρώμικη” δουλειά ήταν κορυφαίος.

21)Μάνου Τζινόμπιλι

Κάποτε επικρατούσε η αντίληψη ότι οι ξένοι παίκτες είναι σοφτ και δεν υπάρχει ουσία στο παιχνίδι τους. Η χρήση παρελθοντικού χρόνου οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον Αργεντινό. Η αυτοκρατορία των Σπερς ίσως να μην υπήρχε αν δεν ήταν μέλος τους.

Όσοι παρακολούθησαν τους τελικούς των ετών που στέφθηκαν πρωταθλητές οι Τεξανοί, γνωρίζουν ότι χωρίς τον “Μάνου” δεν θα ήταν εφικτό να γεμίσουν δαχτυλίδια. Στη χρυσή περίοδο σημείωνε 18 πόντου και 5 ασίστ μέσο όρο.

20)Μάριο Έλι

Άργησε να φανεί, αλλά όταν το έκανε ξεχώρισε. Έπαιξε 11 σεζόν στο ΝΒΑ και κατάφερε να πάρει τρία δαχτυλίδια πρωταθλητή με δύο ομάδες. Ένας από τους καλύτερους ρολίστες που ακόμη και σήμερα μνημονεύεται.

Ο Έλι πάλεψε όσο κανείς για να βρει θέση και να καθιερωθεί. Περιπλανήθηκε αρκετά εκτός ΗΠΑ, πριν φτάσει να υπογράψει 10ημερο συμβόλαιο με τους Γουόριορς του Ντον Νέλσον. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στους τίτλους των Ρόκετς, ενώ ήταν μέλος και των πρωταθλητών Σπερς το ΄99.

19)Τέρι Κάμινγκς

Οι Μπακς οφείλουν στον Κάμινγκς κάτι από την αξιοπρέπεια τους. Γιατί; Διότι ήταν αυτός που με 20+ πόντους μέσο όρο οδήγησε τα “ελάφια” στους τελικούς της Ανατολής το 1986 και στους ημιτελούς της επόμενης χρονιάς. Δεν είναι όμως μόνο οι Μπακς που τίμησε με την παρουσία του.

Ελάχιστοι θα θυμούνται ότι ήταν αυτός που με 25π και 10ρ πήρε τους Σπερς από το χέρι και τους πήγε στα ημιτελικά της Δύσης το 1990. Ο Ντέιβιντ Ρόμπινσον το ακολουθούσε.

Έπαιξε 110 αγώνες πλέι οφ, ενώ είχε σημαντικό ρόλο, στα 35 του, στους Σούπερσονικς.

18)Γκας Γουίλιαμς

Η διαδρομή του δεν κράτησε πολύ. Μέχρι τα 33. Μολοντούτο, στο Σηάτλ έπαιξε το καλύτερο του μπάσκετ και έγινε είδωλο. Βραχύσωμος γκαρντ που πρώτο του μέλημα ήταν να σουτάρει. Μαζί με τον Ντένις Τζόνσον κυριάρχησε στους τελικούς του '79.

Τη σεζόν 1980-81 έμεινες εκτός λόγω ασυμφωνίας με τη διοίκηση, αλλά στη είχε δύο εξαιρετικές χρονιές, πριν υπογράψει στους Μπούλετς και χαθεί στη μετριότητα.

17)Λάρι Νανς

Το όνομα του έχει συνδεθεί με τα καρφώματα. Το 1984 κέρδισε τον σχετικό διαγωνισμό. Δεν είναι όμως αυτό που τον τοποθετεί στη λίστα μας. Ή, για να είμαστε πιο ακριβής, δεν είναι μόνο αυτό. Πέρα από την αλτικότητα του, ήταν το παιχνίδι από μέση απόσταση και η άμυνα που τον έκαναν πολύτιμο συμπαίκτη.

Βοήθησε σημαντικά τους Κλίβελαντ Καβαλίερς να πρωταγωνιστήσουν στα τέλη της δεκαετίας '80, αρχές '90. Οι μέσοι όροι του αξιοπρόσεχτοι, καθώς είχε 17π και 8ρ. Το “Shot” του Τζόρνταν περιόρισε και σε αυτόν την καριέρα.

16)Μούκι Μπλέιλοκ

Διπλά υποτιμημένος και εξηγούμαι. Ο Μούκι ήταν σταρ του περιθωρίου στα 90's. Στην καλύτερη αμυντική πεντάδα δις (΄94, '95) και στη δεύτερη τέσσερις φορές (΄95-΄99). Επιπλέον, μπορούσε να σκοράρει και μοιράσει παιχνίδι έχοντας μέσο όρο 14π και 7 ασ στην καριέρα του.

Αυτά με τα μπασκετικά, γιατί υπάρχει και η ροκ. Οι “Peal Jam” αρχικά είχαν το όνομα του και ο τίτλος του πρώτου τους άλμπουμ αφορά το νούμερο της φανέλας του.

15)Ντέτλεφ Σρεμπφ

Ο Γερμανός πριν τον Γερμανό. Εντάξει, τον αδικώ βάζοντας δίπλα στον Νοβίτσκι, αλλά για σκεφτείτε πού θα ήταν ο Ντιρκ αν δεν υπήρχε ο Σρεμπφ. Ήταν από τους πρώτους Ευρωπαίους που άνοιξαν τον δρόμο για τους υπόλοιπους.

Αξιόπιστος και απαραίτητος στην ομάδα των Σόνικς. Η “κόλλα” σε ένα σύνολο που χωρίς αυτόν θα κατέρρεε. Σταθερός και σχεδόν πάντα χρήσιμος. Δύσκολα θα βρείτε παιχνίδι που ήταν τραγικός. Το μόνο τραγικό ήταν το κούρεμα του.

14)Σαμ Πέρκινς

Η περίπτωση του δημιουργεί ένα περίεργο δυϊσμό του... εαυτού του. Ο Πέρκινς επιλέχθηκε στο νούμερο τέσσερα στο ντραφτ του 1984. Ποτέ δεν δικαίωσε τις υψηλές προσδοκίες. Άρα, γιατί υποτιμημένος; Γιατί, στο επίπεδο που έπαιξε τελικά, ήταν πολύ καλός. Ο Ρόμπερτ Χόρι της εποχής του.

Δεν έβαλε τα ίδια κρίσιμα σουτ και δεν είχε τόσες επαφές. Ωστόσο, ήταν πιο σταθερό σε παραγωγή και προσφορά. Πήγε σε τελικούς ΝΒΑ με τρεις διαφορετικές ομάδες (Λέικερς, Σόνικς, Πέισερς). Αν και στα 2.07μ σούταρε εξαιρετικά από το τρίποντο. Τα 164 ματς πλέι οφ δεν τα έχουν πολλοί.

13)Κέβιν Τζόνσον

Μας έχει χαρίσει ένα υπέροχο στιγμιότυπο καρφώνοντας στα μούτρα του Χακίμ Ολάζουον. Και μόνο γι' αυτό πρέπει να μνημονεύεται από τους φίλους του αθλήματος. Ο “KJ” όμως δεν ήταν μόνο αυτό. Μαζί με τον Τσαρλς Μπάρκλεϊ έφτασαν τους Σανς στους τελικούς του '93. Αυτός όμως ήταν πους τους ανέβασε ψηλά, καθώς τους πήγε στα τελικά της Δύσης δύο συνεχόμενες χρονιές (΄89, ΄90). Για τρεις σερί σεζόν είχε 20 πόντους και 10 ασίστ, επίδοση που μόνο άλλοι δύο έχουν να επιδείξουν. Αϊζέια Τόμας, Όσκαρ Ρόμπερτσον.

12)Τέρι Πόρτερ

Ποτέ δεν ήταν σπουδαίος, όμως από τα μέσα της δεκαετίας του '80 και στις αρχές του ΄90 ήταν πολύ καλός. Τελείωσε με διψήφιο αριθμό σε πόντους και ασίστ την αγωνιστική περίοδο 1987-88. Παράλληλα, σε διάστημα πέντε ετών παρουσίασε 8+ ασίστ και 13+ πόντους μέσο όρο. Μετείχε σε δύο Ολ Σταρ και σε δύο τελικούς.

11)Σαμ Κασέλ

Θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο για τον “εξωγήινο” αφού το πρόσωπο του παραπέμπει σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Ο Κασέλ όμως ήταν και πολύ καλός παίκτης. Στις δύο πρώτες του χρονιές ήταν ρολίστας και σημείωνε 10 πόντους σε 20 λεπτά. Λεπτομέρεια. Αυτό το έκανε και στα πλέι οφ όταν οι Ρόκετς έκαναν back to back.

Το αποκορύφωμα της καριέρας του, σε ατομικό επίπεδο, ήρθε με το Μιλγουόκι. Με 19 πόντους και 7 ασίστ ανά αγώνα, βοήθησε τα “ελάφια”, την περίοδο 1998-2003, να φτάσουν στον τελικό της Ανατολής το 2001.

10)Άντριαν Ντάντλι

Ίσως ο πιο άτυχος παίκτης στην ιστορία του ΝΒΑ. Όχι λόγω τραυματισμών, αλλά επειδή δεν ήταν ποτέ στην κατάλληλη θέση, χρονικά, την κατάλληλη στιγμή. Όποτε ετοιμαζόταν κάτι καλό, έφευγε από την ομάδα που έπαιζε.

Κέρδισε τον τίτλο του ρούκι της χρονιάς το 1977 και δόθηκε στην Ιντιάνα. Με τη σειράς της τον έδωσε στους Λέικερς. Έπαιξε δίπλα στον Τζαμπάρ και όταν ο Μάτζικ έγινε ντραφτ αυτός μετακινήθηκε στους Τζαζ. Εκεί διέγραψε έξι πολύ καλές σεζόν και αποχώρησε λίγο πριν έρθει ο Καρλ Μαλόουν. Επόμενη στάση οι Πίστονς. Ηγήθηκε στην επίθεση και ένα χρόνο πριν τον τίτλο τον έστειλαν στο Ντάλας. Η φανέλα του αποσύρθηκε από τους Τζαζ ένα χρόνο μετά τα αγάλματα των Στόκτον, Μαλόουν.

9)Τσόνσι Μπίλαπς

Είναι λίγο περίεργο να τον βάζουμε σε αυτή τη λίστα. Πέντε φορές ολ σταρ, πρωταθλητής... Για διαβάστε όμως αυτό: Ο Μπίλαπς έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά σε μερίδιο νικών σε μια σεζόν. Την αγωνιστική περίοδο 2005-06 κατέγραψε ποσοστό 15.5%, ενώ το ίδιο διάστημα ο Κόμπε Μπράιαντ ήταν στο 15.3%.

Πέρα απ' αυτό, κάθε ομάδα θα ήθελε να έχει έναν παίκτη σαν τον Τσόνσι Μπίλαπς. Ηγέτης, αμυντικός, σοβαρός, αξιόπιστος. Παίκτης για να σε πάει σε τίτλο. Respect.

8)Ροντ Στρίκλαντ

Το παιχνίδι του ήταν βγαλμένο από τα ανοιχτά γήπεδα. Ήταν στους δέκα καλύτερους πασέρ εφτά φορές σε διάστημα οκτώ ετών στα 90's. Χαιρόσουν να τον βλέπεις. Ειδικά οι φίλοι των Μπλέιζερς. Και όμως... Ποτέ δεν συμπεριλήφθηκε σε ομάδα Ολ Σταρ. Υπήρξαν άλλοι, αντιμπασκετικοί, που πήραν αυτή την τιμή. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι και να τον καλούσαν δεν θα πήγαινε. Ίσως να μην βοήθησε ο χαρακτήρας του και ο τρόπος που έφυγε από Νικς, Σπερς.

7)Τζο Ντούμαρς

Ο Ντούμαρς ανήκει στα καλύτερα γκαρντ στην ιστορία του ΝΒΑ. Όταν όμως ανήκεις σε ένα σύνολο που (αυτο)χαρακτηρίζεται “Bad Boys” και το διέπει το σκληρό έως αντιαθλητικό παιχνίδι, τότε δεν παίρνεις το μερίδιο που σου ανήκει από την υστεροφημία του. Οι πολλοί θυμούνται τους Πίστονς για την ανελέητη άμυνα τους και σε αυτήν δεν έλαβε την προσοχή που άξιζε.

Δεν μπορεί όμως να παραγνωρίσει κανείς το γεγονός ότι ο Ντούμαρς έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατάκτηση των δύο σερί τίτλων. Στην επίθεση και στην άμυνα. Ο Μάικλ Τζόρνταν έχει πει γι' αυτόν ότι ήταν ο καλύτερος αμυντικός που συνάντησε.

6)Μπάιρον Σκοτ

Η περίπτωση του έχει ομοιότητες με αυτή του Ντούμαρς. Είχε μπροστά τρεις παίκτες που δεν μπορούσε να επισκιάσει. Και να θελε. Ο Τζαμπάρ δέσποζε στο ποστ. Ο Γουόρθι διέλυε τις άμυνες και ο Μάτζικ, ήταν απλά ο Μάτζικ. Παρ' όλα αυτά, το “Showtime” δεν θα ήταν το ίδιο ελκυστικό χωρίς αυτόν. Δεν έγινε ποτέ μέλος σε ομάδα Ολ Σταρ. Εκτός από μία σεζόν, σε όλες τις υπόλοιπες είχε διψήφιο αριθμό πόντων. Σταθερή επιλογή των Λέικερς στην επίθεση, κι ας διέθεταν μεγάλους σκόρερ. Επίσης, συνεισέφερε και στην παρουσία των Πέισερς στους τελικούς της Ανατολής τα έτη '94, '95.

5)Σον Μάριον

Το υποθετικό σενάριο τον θέλει να χτυπά την πόρτα του Hall of Fame αν έπαιζε λίγο ακόμη με τον Μάικ Ντ' Αντονι. Το βέβαιο είναι ότι θα μείνει στην ιστορία ως ένας από τους καλύτερους all around παίκτες.

Ένας από τους λίγους παίκτες με 1500 κλεψίματα και 1000 μπλοκ. Οι υπόλοιποι είναι οι Ολάζουον, Μαλόουν, Έρβινγκ, Γκαρνέτ. Συνέχεια στους κορυφαίους ριμπάουντερ. Το 2011 κέρδισε τίτλο με τους Μάβερικς. Αντίπαλοι οι Χιτ που τον είχαν κάνει ανταλλαγή με τους Ζερμέιν Ο' Νιλ, Τζαμάριο Μουν.

4)Μπέρναρντ Κινγκ

Από τους μεγαλύτερους σταρ την εποχή που αγωνίστηκε. Σκόρερ ολκής και καθόλου υπερβολή να του αποδώσουμε τον τίτλο “βασιλιάς του σκορ”. Το 1985 μάλιστα κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ. Μέλος τεσσάρων ομάδων ολ σταρ, δύο φορές στην καλύτερη πεντάδα.

Μπορούσε εύκολα να πετύχει 50αρες και έκανε ρεκόρ πόντων στους Νετς στη ρούκι χρονιά του. Επίσης, αγωνιζόμενος με τους Νικς, τα Χριστούγεννα, “φόρτωσε” το καλάθι των Νετς με 60 πόντους! Και εκεί που λες πώς είναι δυνατόν να μην μνημονεύεται στους κορυφαίους, μαθαίνεις ότι διέλυσε τον αχίλλειο του το 1985.

3)Τζακ Σίκμα

Λευκός σέντερ που ήξερε πολλή μπάσκετ. Η μη ένταξη του στο HOF θεωρείται από τις μεγαλύτερες αδικίες. Σπάνιο είδος παίκτη. Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του κατέγραφε διψήφιο αριθμό σε πόντους και ριμπάουντ. Μην πείτε “άλλος ένας καλός ψηλός”. Λάθος. Ήταν κάτι περισσότερο.

Στη ρούκι σεζόν του συνέβαλε σημαντικά στο να φτάσουν οι Σόνικς στους τελικούς (έχασαν από τους Μπούλετς). Τη δεύτερη του χρονιά είχε 15 και 12 σε πόντους, ριμπάουντ, και βοήθησε τους “υπερηχητικούς” να πάρουν το πρωτάθλημα. Όταν πήγες στους Μπακς βελτίωσε το σουτ από μακριά και έγινε από τους πρώτους που μπορούσαν να σκοράρουν από τον τρίποντο.

2)Χόρας Γκραντ

Καλά, τώρα θα πείτε “γιατί ο Χόρας σε αυτή τη λίστα;”. Όλοι αναγνωρίζουν την προσφορά του στα πρωταθλήματα των Μπουλς. Σωστά, αλλά προσπερνάμε τη “δικτατορία” των Τζόρνταν-Πίπεν. Εντάξει, ο “Air” ήταν αξεπέραστος. Καμία ένσταση. Ο “ινδιάνος” όμως;. Δεν ήταν πάντα το νούμερο δύο κι ας έμεινε έτσι. Για κάποια χρόνια αυτή η θέση άξιζε στον διοπτροφόρο Χόρας.

Δύο σεζόν παρουσίασε πολύ καλά νούμερα. 1991-92 είχε 14 και 10, 1993-94 15 και 11.

Τα ποσοστά του ήταν πάντα πάνω από το 54%, ενώ πήρε τίτλο και με τους Λέικερς το 2001.

1)Σίντνεϊ Μονκρίφ

Και μόνο για το ψευδώνυμο του θα έπρεπε να είναι στους καλύτερους: “Sid the Squid”. Μολαταύτα, δεν μπήκε στη λίστα με την ελίτ του αθλήματος. Όχι γιατί δεν είχε τα προσόντα ή τις διακρίσεις.

Ο Μονκρίφ ήταν ο ηγέτης των Μπακς στα μέσα της δεκαετίας του '80 και τα “ελάφια” θα είχαν καλύτερη τύχη αν δεν υπήρχαν οι Μπερντ, Μάτζικ. Στο διάστημα 1982-1986 εισήχθη τέσσερις φορές στη δεύτερη καλύτερη πεντάδα του ΝΒΑ, μία στην καλύτερη και ονομάστηκε καλύτερος αμυντικός δύο. Ο λόγος που τέθηκε στο περιθώριο ήταν το πρόβλημα στα γόνατα που τον ανάγκασε να σταματήσει στα 33 του.