Ούτε ισπανικός ψύλλος στον κόρφο μας!

Δεν διανοούμαι ότι θα μπορούσε κάποτε να συμβεί στην Ελλάδα και ως εκ τούτου οι κάτωθι παρατιθέμενες ερωτήσεις επέχουν θέση φιλολογικής καβλάντας!

Αραγε πώς θα αντιδρούσαν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού εάν έβλεπαν οι μεν τον μισητό Σπανούλη, οι δε τον ανεπιθύμητο Διαμαντίδη να σηκώνουν μπροστά στα μάτια τους ή έστω εν τη απουσία τους από τις κερκίδες την κούπα του πρωταθλητή στο ΟΑΚΑ και στο ΣΕΦ αντιστοίχως;

Επίσης αναρωτιέμαι πώς θα αισθάνονταν οι ίδιοι τη στιγμή που ο Φώτσης ή ο Πρίντεζης θα έπαιρναν ένα ψαλίδι και θα ανέβαιναν στους ώμους των συμπαικτών τους, όπως χθες το βράδυ ο Σέρχιο Γιουλ και ο Ρούντι Φερνάντεθ, για να (τηρήσουν το αμερικάνικο έθιμο και) να κόψουν τα διχτάκια από τα δυο καλάθια του γηπέδου το οποίο άλωσαν και μάλιστα με sweep;

Και για να ολοκληρώσω την τριλογία των αποριών που με κατέλαβαν προχθές το βράδυ ήθελα να ξέρω ποιος (τρελός για δέσιμο πρόεδρος του ΕΣΑΚΕ) Χαλβατζάκης θα αποφάσιζε και ποιοι Αγγελόπουλοι, Γιαννακόπουλοι, Παπαδόπουλοι και δεν συμμαζεύεται θα συναινούσαν να τοποθετηθεί στο γήπεδο των ομάδων τους κανόνι για να...ραίνει με κομφετί τους... εχθρούς την ώρα της απονομής;

Δεν τρελάθηκα, απλώς μεταφέρω τις εικόνες που έχω νωπές από τα διατρέξαντα στον τρίτο τελικό του ισπανικού πρωταθλήματος (Μπαρτσελόνα- Ρεάλ 85-90 στο "Παλαού Μπλαουγκράνα") και τις συνεπαγόμενες απορίες που αποτολμώ ο δόλιος να τις προσομοιώσω στην ελληνική πραγματικότητα;

Πού καταλήγω σε αυτή την αντιπαραβολή; Προφανώς στο να δώσω απόλυτο δίκιο στον αποφθεγματικό στίχο του "Εκκλησιαστή"...

Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης!

Θα ήθελα να κλείσω εδώ αυτή την υπόθεση, χωρίς να την πάω βόλτα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπου (υπενθυμίζω) ότι οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς στέφθηκαν πρωταθλητές και στο καπάκι έστησαν το δικό τους τρελό πάρτι μέσα στο σπίτι των αντιπάλων τους, αλλά το διαβολάκι που τριβελίζει το μυαλό μου δεν με αφήνει ν' αγιάσω!

Αντε λοιπόν να πάω πάσο διότι οι Αμερικανοί έχουν μια διαφορετική αθλητική κουλτούρα κι έναν εντελώς ξεχωριστό τρόπο προσέγγισης του αθλητισμού ως "show business",οπότε οι καταστάσεις δεν (μπορούν να) είναι συγκρίσιμες...

Αλλά, πώς στα κομμάτια καταφέρνουν να διαφυλάσσουν την αξιοπρέπεια τους και να απολαμβάνουν κανονικούς και... ανθρώπινους τελικούς, οι Ισπανοί για τους οποίους το ντέρμπι Ρεάλ - Μπαρτσελόνα δεν είναι απλώς το δικό τους ασύγκριτο παγκοσμίως "clasico", αλλά και μια διαχρονική πολιτική και δη εθνικιστική αντιπαράθεση, πολλώ δε μάλλον εσχάτως που αναζωπυρώθηκε το "καταλανικό ζήτημα";

Η, βρε αδερφέ, πώς μανουβράρουν τους δικούς τους τελικούς οι Τούρκοι, που εμείς οι πολιτισμένοι τους θεωρούμε βάρβαρους;

Προς επίρρωσιν τούτου, αρκεί να υπενθυμίσω ότι στη σειρά των εφετινών τελικών η Καρσίγιακα επικράτησε της Αναντολού Εφές με 4-1, αλώνοντας δυο φορές το "Αμπντί Ιπεκτσί", όπου μάλιστα στέφθηκε πρωταθλήτρια εν χορδαίς και οργάνω!

Και οι δικοί μας τελικοί, δεν λέω, αυτή τη φορά υπήρξαν σχετικώς ειρηνικοί και αναίμακτοι, αλλά ως μπασκετική κοινωνία, σταθήκαμε τυχεροί, διότι η στέψη του Ολυμπιακού έγινε στην έδρα του και όχι στο ΟΑΚΑ: σε μια τέτοια (όπως και στην αντίθετη περίπτωση) περίπτωση προφανώς η απονομή θα παραπεμπόταν στις ελληνικές καλένδες...

Για τα κομμένα διχτάκια και για τα κομφετί δεν το συζητώ: αυτές θα ήταν σκηνές από ταινία επιστημονικής φαντασίας!

Ολη αυτή η αντιπαραβολή οδηγεί στη θλίψη και στην αισχύνη, αλλά υπάρχει κι άλλο ένα στοιχείο που ανεβάζει τον τόνο της ιλαροτραγωδίας: όχι απονομή στον φιλοξενούμενο πρωταθλητή δεν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα, αλλά ακόμη και η απονομή στον γηπεδούχο έχει ζόρια και ντράβαλα και χρειάζεται "risk management", που λένε και οι γραμματιζούμενοι!!

Εδώ εκπονείται από τις ΚΑΕ και την Αστυνομία ολόκληρο σχέδιο με τα μέτρα ασφαλείας ώστε να εξελιχθεί ομαλά η διαδικασία, σε πείσμα της κακής, ριψοκίνδυνης και εντέλει δαπανηρής (όπως το συνειδητοποίησε ο Ολυμπιακός στην υπόθεση του τέταρτου αγώνα με την Μπαρτσελόνα) συνήθειας των οπαδών να κάνουν ντου στον αγωνιστικό χώρο για να πανηγυρίσουν μαζί με τους παίκτες, ενίοτε δε πριν από δαύτους!

Μ' αυτά και μ' αυτά, η Ρεάλ σκούπισε την Μπαρτσελόνα, πέτυχε το "grand slam" και προσδοκά να κατακτήσει και έναν πέμπτο τίτλο (το Διηπειρωτικό Κύπελλο, κόντρα στη βραζιλιάνικη Μπαούρου), ενώ εμείς συνεχίζουμε να βουρλιζόμαστε με τις απορίες που δεν έχουν και δεν θα βρουν ποτέ απάντηση...

Είπαμε, φιλολογική καβλάντα να γίνεται, για να περνάει η ώρα μέχρι (κούφια η ώρα που τ' ακούει) να χρεοκοπήσουμε!