Η ταν (ΑCB) ή επί τας (Α2)! (pics)

Εντάξει μπορεί να βρεθήκαμε (ή μήπως βρισκόμαστε ακόμα;) μια ανάσα από την άτακτη χρεοκοπία, το Grexit και την εισβολή στο... Νομισματοκοπείο, αλλά, διάβολε δεν είμαστε και γύφτοι: απλώς δανείζομαι τον τίτλο του παλιού δίσκου του Ρασούλη, του Ξυδάκη και του Παπάζογλου και δηλώνω ότι επιχαίρω για τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική γυφτιά παίρνει μια εκδίκηση διαρκείας από τους Ισπανούς!

Ο Στράτος είναι ο τελευταίος: για την ακρίβεια (θέλω να πιστεύω ότι είναι) ο τελευταίος πριν από τον επόμενο. Αλλά, να, αυτή είναι η ρεβάνς μας από τους ακατονόμαστους: ότι αναζητούμε τον επόμενο, ενώ πριν από καμιά δεκαριά χρόνια ψάχναμε επί ματαίω τον προηγούμενο!

Εδώ οφείλω να διευκρινίσω ότι ανήκω στη μειοψηφία των Ελλήνων, που δεν μισούν και δεν καταριούνται τους Ισπανούς! Ομολογώ ότι κάμποσες φορές στο παρελθόν η αλαζονεία τους με ενόχλησε πολύ και θυμάμαι ότι στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ του 2007 (τον οποίο παρεμπιπτόντως ο Παναγιώτης Γιαννάκης θεωρεί ως την δεύτερη καλύτερη εμφάνιση της Εθνικής, επί των ημερών του, μετά τον ημιτελικό με τους Αμερικανούς) και μάλιστα εν ώρα (τηλεοπτικής) υπηρεσίας, κόντεψα να πλακωθώ με τους μπροστινούς μου θεατές, με αφορμή το “θέατρο” του Ναβάρο για να εκμαιεύσει ένα φάουλ από τον Διαμαντίδη.

Γενικώς όμως τους σέβομαι πολύ ως αθλητική (και όχι μονάχα μπασκετική) ράτσα, εκτιμώ τη μεθοδολογία τους και τους ζηλεύω για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν σε όλες τις βαθμίδες...

Ανέκαθεν οι λεγάμενοι είχαν μια... ξενοφοβία, που μάλλον θα πρέπει να ερμηνευθεί σε κοινωνιολογικό επίπεδο. Για πολλά χρόνια η Εθνική ομάδα τους πριν από κάθε διοργάνωση δεν το κουνούσε ρούπι από την Ισπανία, όπου έπαιζαν όλους τους φιλικούς αγώνες τους, ενώ το θεσμικό πλαίσιο του πρωταθλήματος τους κυρίως σε ό,τι αφορά την πρόσληψη ξένων προπονητών είναι τέτοιο που για να αναλάβει κάποιος μια ομάδα πρέπει να είναι στην καλύτερη περίπτωση ο Πόποβιτς και στη... χειρότερη ο Κατσικάρης!

Για την Εθνική τους δεν το συζητώ; Εάν δεν λέγεσαι Σέρτζιο και δεν είσαι ο Σκαριόλο, δεν πιάνεις δουλειά πού να χτυπιέσαι!

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Διότι τις τελευταίες μέρες η Ελλάδα εξήγαγε στην Ισπανία κάμποσα νέα προϊόντα της που ενδέχεται να αυξηθούν ή θα ήταν ήδη παραπάνω εάν ο Μαυροκεφαλίδης έλεγε αμέσως το “ναι” στη Μάλαγα: μετά τη Βαλένθια και την Μπιλμπάο ο Κατσικάρης θα κοουτσάρει τη Μούρθια, μετά την Ανδόρα ο Μπόγρης θα παίξει στην Μπιλμπάο, ενώ “new entries” αποτελούν ο (ΜVP της σεζόν 2014-15) Βεζένκοφ και από σήμερα ο Περπέρογλου, ο οποίος μετά την κυανέρυθρη φανέλα του Πανιωνίου θα φορέσει και την αντίστοιχη “blaugrana” της Μπαρτσελόνα!

Τους συγχαίρω θερμά τον Στράτο και τον Σάσα, αλλά τους λυπάμαι κιόλας διότι θα πρέπει να αποστηθίσουν τα...άπειρα συστήματα του Πασκουάλ, που όπως μου είχε πει πρόπερσι ο Παπανικολάου, “πιο σχολαστικός πεθαίνεις”!

Πλάκα πλάκα στην Μπαρτσελόνα το Ελληναριό έχει μεγάλη πέραση και αδιαμφισβήτητο σουξέ: Ρεντζιάς, Οικονόμου, Μπουρούσης, Κακιούζης, Μαυροκεφαλίδης, Παπανικολάου, Περπέρογλου, Βεζένκοφ και δεν συμμαζεύεται. Και η Ρεάλ Μαδρίτης, ωστόσο, κάθε άλλο παρά αφιλόξενη για τη φάρα μας αποδεικνύεται, καθώς έχει στεγάσει τον Φώτση, τον Παπαδόπουλο, τον Πελεκάνο και τον Μπουρούση.

Πέρα από τους δυο αιώνιους, ολόκληρη η ισπανική λίγκα την τελευταία δεκαετία άνοιξε τις πύλες της για να μην πω ότι άνοιξε και τα... μπούτια της για να διαβούν οι Eλληνες: στην κορύφωση αυτού του “amor” που τους κατέλαβε για πάρτη μας, πέρυσι βρέθηκαν να αγωνίζονται εκεί εννέα “δικά μας παιδιά”: ο Γιάννης Μπουρούσης (Ρεάλ Μαδρίτης), ο Κώστας Βασιλειάδης (Μάλαγα), ο Μανώλης Παπαμακάριος (Φουενλαμπράδα), ο Γιώργος Μπόγρης (Ανδόρα), ο Μιχάλης Τσαϊρέλης (Τενερίφη), ο Δημήτρης Χαριτόπουλος (Μανρέσα), ο Χάρης Γιαννόπουλος (Ομπραντόιρο) και ο... μονιμάς, όπως λένε στο στρατό, Φώτης Λαμπρόπουλος (Τενερίφη), που όση αναγνώριση δεν γνώρισε στην Ελλάδα, την απολαμβάνει και με το παραπάνω στη χώρα του Πικάσο!

Οκτώ Ελληνες στην ACB (εκ των οποίων ο Παπαμακάριος, ο Χαριτόπουλος και ο Τσαϊρέλης έφυγαν μεσούσης της σεζόν για να επιστρέψουν στο ελληνικό πρωτάθλημα) με ένατο τον Γιώργο Τσιάρα, που προτού επανακάμψει στον Αρη αγωνίστηκε στη Μελίγια της Leb Oro, της αντίστοιχης Α2.

Εκτός απ' όλους τους προαναφερθέντες (της Ρεάλ, της Μπαρτσελόνα και της περυσινής σεζόν), σε ισπανικές ομάδες -και μάλιστα όχι για μόνο μία σεζόν-έχουν αγωνιστεί άλλοι δέκα παίκτες: ο Δήμος Ντικούδης, ο Νίκος Ζήσης, ο Μάικ Μπράμος, ο Δημήτρης Μαυροειδής, ο Βαγγέλης Σκλάβος, ο Γιώργος Δέδας, ο Νίκος Παππάς, ο Βασίλης Ξανθόπουλος και ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος.

Ελπίζω να μην έχω λησμονήσει κάποιον και να μην ξέφυγε από τα κιτάπια μου, αλλά σε κάθε περίπτωση το δείγμα κρίνεται επαρκέστατο, ώστε για να τεκμηριώσει το... σουξέ μας στο δεύτερο καλύτερο μπασκετικό οικοσύστημα του πλανήτη!

Η... πλάκα είναι ότι οι Ισπανοί δεν προσελκύουν μονάχα επιφανείς παίκτες, οι οποίοι στα χρόνια της κρίσης πετούν κιόλας τη σκούφια τους για να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια από την Ψωροκώσταινα. Είχα ανοίξει αυτή την κουβέντα πριν από ενάμιση χρόνο στην Μπανταλόνα με τον Χάρη Γιαννόπουλο οποίος τότε αγωνιζόταν στη Μανρέσα και επιβεβαίωσε τις υποψίες μου για τους λόγους του μεγάλου ελληνικού ρεύματος στην Ισπανία: “Εχουν σε πολύ μεγάλη υπόληψη την μπασκετοσύνη μας και ξέρουν ότι ακόμη κι ένας δευτεροκλασάτος Ελληνας παίκτης θα αποβεί πολύ χρήσιμος; θα παίξει μυαλωμένα, θα δυναμώσει την άμυνα, θα είναι καλός συμπαίκτης, θα κομίζει το πνεύμα του μαχητή και τη νοοτροπία του νικητή και θα κάνει τη δουλειά που πρέπει και στην προπόνηση, και στους αγώνες και στα αποδυτήρια”.

Πλάκα πλάκα οι Ισπανοί ξέρουν ότι με τις μεταγραφές των Ελλήνων παίρνουν δυο σε συσκευασία ενός: έναν κανονικό παίκτη κι έναν μικρό προπονητή, όπως συνηθίζει να λέει ο Αργύρης Πεδουλάκης.

Η Μπαρτσελόνα ανακοίνωσε σήμερα το πρωί την απόκτηση του Στράτου τονίζοντας στον τίτλο του σχετικού (γραμμένου στην καταλανική γλώσσα) άρθρου στην επίσημη ιστοσελίδα της το στοιχειώδες και αυτονόητο: “Perperoglou: Aterra un tricampió d’Europa al Palau Blaugrana”, δηλαδή προσγειώνεται ένας τρις πρωταθλητής Ευρώπης.

Γελώ τώρα που το γράφω, αλλά όπως πηγαίνει μέχρι στιγμής η φάμπρικα, οι καλοί Ελληνες παίκτες που δεν δεσμεύονται με συμβόλαια, δυο επιλογές έχουν για τον επόμενο σταθμό της καριέρας τους: ή την Μπαρτσελόνα (και γενικώς την Ισπανία) ή την... Α2!

Εμ, αυτή είναι η είδηση του καλοκαιριού, κουμπάρε: το γεγονός ότι το δεύτερο τη τάξει εθνικό πρωτάθλημα, που πριν από μερικά χρόνια ήταν περιφρονημένο και θεωρούνταν ως... “νεκροταφείο δεινοσαύρων”, ξαφνικά και ως δια μαγείας, άρχισε να κλέβει παίκτες με πολύχρονη και κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητη καριέρα στην Α1, στην Ευρωλίγκα και στην Εθνική ομάδα!

Βεβαίως το ένα δεν αναιρεί το άλλο, ωστόσο όταν αυτό το φαινόμενο παίρνει τόσο μεγάλες διαστάσεις και αφορά παίκτες που μόνο και μόνο να κουνούσαν το δαχτυλάκι τους θα έβρισκαν στέγη σε μια ομάδα της Basket League, τότε όντως η κατάσταση σοβαρεύει και εξελίσσεται σε ένα πραγματικό “case study”.

Το δεύτερο αξιοπερίεργο γεγονός είναι ότι όλοι αυτοί οι επώνυμοι παίκτες στρατολογούνται και πληρώνονται αδρά (για τα δεδομένα της εποχής και της κατηγορίας) όχι από ομάδες με ιστορία και background, αλλά από “Σταχτοπούτες “οι οποίες εμφανίστηκαν αιφνιδίως και προκαλούν πάταγο στην Α2. Ζητώντας προκαταβολικά συγνώμη εάν μου διαφεύγει κάποιος, παραθέτω τις ηχηρές μεταγραφές που έχουν συντελεστεί μέχρι τώρα σε ομάδες της Α2:

• Ο Φάρος Κερατσινίου (που ήταν γνωστός από παλιά για το βόλεϊ και τον Μιχάλη Τριανταφυλλίδη) δελέασε κατά σειρά τον Νίκο Λιακόπουλο, τον Βαγγέλη Καράμπουλα, τον Νίκο Αγγελόπουλο, τον Μιχάλη Κακιούζη και τον Μανώλη Παπαμακάριο.

• Η Κύμη έκανε το “μπαμ” με τον Λιθουανό Βάιντας Καρινιάουσκας και επίσης ενέταξε στο δυναμικό της τον Γιάννη Ψαθά και τον Σταύρο Τουτζιαράκη.

• Ο Προμηθέας Πατρών ενισχύθηκε με τον Πέτρο Νοέα, τον Στιβ Πάνος, τον Φάνη Κουμπούρα και τον παλιννοστούντα στα γονικά του Αγγελο Τσάμη.

• Ο Εθνικός Πειραιώς “τσίμπησε” τον Αντώνη Μάντζαρη, τον Φώτη Βασιλόπουλο, τον Σπύρο Μαγκουνή και τον Αλεξ Βουγιούκα.

• Η Λευκάδα η οποία είχε δείξει τις προθέσεις της τα προηγούμενα χρόνια με τις μεταγραφές του Γιώργου Διαμαντόπουλου και του Βαγγέλη Σκλάβου, απέκτησε τον Στέλιο Ιωάννου.

• Το Λαύριο επαναπάτρισε τον Βαγγέλη Μπέμπη που πέρυσι αγωνίστηκε στο πανεπιστήμιο Iona και πάει λέγοντας...

ΥΓ: Δεν ξέρω τι σκοπεύει να κάνει ο Νίκος Χατζής, ο οποίος οδήγησε τον Αρκαδικό στην άνοδο του στην Basket League, είμαι όμως σίγουρος πως εάν όλοι αυτοί οι παίκτες (οι οποίοι “κατέβηκαν” στην Α2 και δεν θεωρούν ότι “έφαγαν” δυσμενή μετάθεση) μαζευόντουσαν σε μια ομάδα της Α1, θα την οδηγούσαν χαλαρά στα πλέι οφς. Με δυο - τρεις καλούς ξένους, δεν το συζητώ: θα έπαιρναν το πρωτάθλημα!