Η ομάδα (πάντα) κερδίζει

Οι όμορφες εικόνες στο Nick Galis Hall μετά την πιστοποίηση της νίκης του Άρη ίσως κρύβουν και την απόλυτη αλήθεια για τα μέχρι στιγμής επιτεύγματα της ομάδας. Μπορεί ο όρος «επίτευγμα» να σηκώνει συζήτηση αλλά επειδή αυτήν την ομάδα την έζησα και στην Τουρκία (στο τουρνουά της Προύσας), είναι τρομακτικές οι διαφορές που παρουσιάζει, σε σημείο να υποχρεώνει σε ήττες ομάδες που δούλεψαν σε συνθήκες κανονικότητας από τον περασμένο Αύγουστο.

Απέναντι στην ΑΕΚ που – όπως προαναφέραμε – δούλεψε σε συνθήκες κανονικότητας και με τον ιδιοκτήτη της να εγγυάται για την οικονομική υγεία της, ήταν σε θέση συνοδηγού από τις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου. Μην κοιτάτε την εξέλιξη του σκορ. Αν οι τωρινοί παίκτες του Άρη είχαν δουλέψει δέκα ημέρες επιπλέον (όλοι μαζί) το παιχνίδι θα είχε τελειώσει νωρίτερα γιατί η ΑΕΚ λειτουργεί ως ομάδα μόνο όταν είναι στο παρκέ ο Βασίλης Ξανθόπουλος. Βέβαια ο επίλογος αυτού του αγώνα γράφτηκε από το άστοχο τρίποντο του Κέλσι Μπάρλοου που σημαίνει ότι ο Άρης είχε ως σύμμαχο την τύχη.

Μέσα από τη δική του απελπισμένη προσπάθεια να δημιουργήσει τον Άρη του μέλλοντος (… όπως είπε), ο Γιαννάκης έχει φτιάξει ένα σύνολο όπου ο ένας παίζει για τον άλλον. Ο Άρης αποπνέει υγεία στο παρκέ κι αυτό αποτυπώθηκε στις αντιδράσεις των παικτών. Στην ψυχική στήριξη του Τσαϊρέλη όταν (σωστά κατ’ εμέ) θέλησε να βγάλει καλάθι στο transition αλλά η εκτέλεση με τελικό αποδέκτη της μπάλας τον Ουίβερ έδωσε την κατοχή της μπάλας στην ΑΕΚ περίπου 42 δευτερόλεπτα πριν το τέλος. Τρεις παίκτες πήγαν πάνω του, τον χτύπησαν στο στήθος κι αυτός έβγαλε μετά την άμυνα στον Γκριν. Στις περισσότερες ομάδες ο δείκτης της παλάμης είναι πάντα έτοιμος για να δείξει τον υπεύθυνο, αλλά στις πραγματικές ομάδες συμβαίνει αυτό που έγινε σήμερα στο Παλέ.

Πέρα από την ομοψυχία, ο Γιαννάκης έχει καταφέρει να παίρνει μικρά πράγματα από τον κάθε παίκτη του. Κι όσο συντομότερα καταλάβουν όλοι ότι, είτε παίζουν 6-7 λεπτά είτε 25, η αγοραστική τους αξία θα ανέβει από το επίπεδο ανταπόκρισής τους στον ρόλο τους, τόσο γρηγορότερα ο Άρης θα κάνει πολλά βήματα προς τα εμπρός εφόσον ασφαλώς δεν αντιμετωπίσει προβλήματα σε άλλα επίπεδα.

Πάμε στα μικρά πράγματα. Μπορεί στην εξίσωση του παιχνιδιού να μην έχουν μπει τα ονόματα των Βασιλόπουλου, Φλιώνη αλλά αυτοί σχημάτισαν την αμυντική βάση του Άρη στο επιμέρους σκορ 13-1 στα πρώτα τέσσερα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου όπου η ΑΕΚ υποχρεώθηκε σε διαδοχικά λάθη. Ο Φλιώνης βέβαια έχει φοιτήσει στο... Ξανθόπουλος university, έχει αφομοιώσει πολλά από τα στοιχεία του παιχνιδιού του κι αυτό αποδεικνύεται μέσα από τη βελτίωση που έχει στην αμυντική προσέγγιση ενός παιχνιδιού.

Ο Μπρεντ Πέτγουεϊ αγωνίζεται με πρόβλημα στον αχίλλειο τένοντα – γι’ αυτόν τον λόγο έφυγε κουτσαίνοντας από το παρκέ – αλλά ήταν ίσως ο πιο πειθαρχημένος (τακτικά) παίκτης της ομάδας. Σίγουρα ήταν ο πιο διαβασμένος καθώς όλες οι αλλαγές που έκανε στα σκριν ήταν για σεμινάριο. Ο Γκάρι Μπελ μπαίνει στο παιχνίδι έχοντας δύο βασικές ευθύνες. Να παίξει άμυνα και να βάλει τα περισσότερα από τα 4-5 σουτ που θα βγουν για… πάρτι του. Γιατί το κύριο χαρακτηριστικό του είναι το μακρινό σουτ. Αν σε κάποιον παιχνίδι δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να αναλάβει πιο ηγετικό ρόλο, θα φανεί. Επί του παρόντος όμως, αυτές είναι οι ευθύνες του. Ο Στέλιος Πουλιανίτης χθες ήταν στο παρκέ για περίπου πέντε λεπτά. Ο ρόλος του είναι να βγάλει άμυνες, να διαβάζει παιχνίδι και να κάνει ό,τι έκανε στην Αμαλιάδα.

Σημείο αναφοράς στο παιχνίδι του Άρη είναι ο Κιθ Μπένσον. Πέρασαν πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που ο Άρης είχε πραγματικό σέντερ. Γιατί, πέρυσι ο Μπάκνερ λειτουργούσε μόνο όταν η μπάλα υψωνόταν στο ύψος της στεφάνης, πρόπερσι ο Χάγκινς υστερούσε σε όγκο και δεν είχε κινήσεις πίβοτ, ενώ προ τριών χρόνων ο Ντρου Νέιμικ έπαιζε μόνο με πρόσωπο στο καλάθι. Αν πάμε πιο πίσω θα βρεθούμε στην εποχή των Χαρίση-Σαρικόπουλου και ακόμη παλιότερα στους Μάλντροου, Κρούσιτς κλπ.

Ο Μπένσον παρέχει ασφάλεια στον Άρη και με την εμπειρία του ουσιαστικά αφήνει το παιχνίδι να έρθει πάνω του. Δεν εκβιάζει προσπάθειες εκτός κι αν χρειαστεί να το κάνει σε κάποιες περιπτώσεις όπως χθες όπου έμεινε με την μπάλα στα χέρια στο τρίποντο και περίμενε (μάταια) τα γκαρντ να ανέβουν για να την πάρουν και να οργανώσουν επίθεση. Κι εδώ εντοπίζεται το μέχρι στιγμής σημαντικό πρόβλημα του Άρη. Τα γκαρντ δεν έχουν αποκτήσει χημεία.

Συνεχίζουμε με τον Κάιλ Ουίβερ. Είναι ο παίκτης με τη… μεγαλύτερη μεταμόρφωση σε σχέση με το τουρνουά στην Τουρκία. Απέναντι στην ΑΕΚ, είχε γεμάτη στατιστική από πόντους, ριμπάουντ, ασίστ, κοψίματα, κλεψίματα. Ενδεχομένως λίγοι να πρόσεξαν ότι έπαιξε περισσότερο από κάθε άλλον. Ήταν στο παρκέ για 34 λεπτά αλλά ο αριθμός των προσπαθειών του δεν ξεπερνάει τις έξι. Γιατί αυτός είναι ο ρόλος του.

Βασική προϋπόθεση στη δημιουργίας μιας σοβαρής ομάδας είναι η ανάθεση και η αποδοχή του ρόλου από τους παίκτες. Αυτό φαίνεται ότι έχει καταφέρει ο Γιαννάκης μέχρι στιγμής και κατ’ αυτόν τον τρόπο καλύπτει την πολύ μεγάλη αδυναμία που έχει να διαχειριστεί ο Άρης. Το ότι δεν δούλεψε στην προετοιμασία με όλους τους παίκτες.

Αντί επιλόγου, θα σημειώσουμε 2-3 στατιστικά στοιχεία. Αν λάβουμε ως δεδομένο ότι οι πραγματικές ομάδες φαίνονται από το επίπεδο αυταπάρνησής τους στην άμυνα, για τον Άρη ισχύουν τα εξής. 1) Στους τρεις αγώνες απέναντι σε ΠΑΟΚ, Ζιέλονα Γκόρα και ΑΕΚ στο Nick Galis Hall έχει 32 κλεψίματα. 2) Στους ίδιους αγώνες υποχρέωσε τους αντιπάλους του σε 51 λάθη και κατά μέσο όρο δέχθηκε 63 πόντους.