Αδικαιολόγητος

«Έχασες αυτό το ματς; Αδικαιολόγητος» όπως λέει και μια διαφήμιση που γράφτηκε λες και το δημιουργικό της εταιρίας είχε στο μυαλό του τους τρόπους που ανακαλύπτει, ή αν χρειαστεί εφευρίσκει, ο μπασκετικός Παναθηναϊκός, για να χάνει τέτοια εκτός έδρας ματς όπως αυτό της Βιτόρια.

Σίγουρα έπαιξε ρόλο και η τύχη, την οποία επικαλέστηκε ο Πέδρο Μαρτίνεθ, που έκανε ιδανικό ευρωπαϊκό ντεμπούτο. Δεν μπορούσε να ισχυριστεί ότι η ομάδα του είχε τέτοια εικόνα που εδικαιούτο να κερδίσει.

Αλλά μήπως αυτό δεν είναι το μπάσκετ; Περίπου το ίδιο δεν συνέβη την προηγούμενη Παρασκευή στο «Νίκος Γκάλης» με θύτη τον Παναθηναϊκό και θύμα την Φενέρμπαχτσε, με μια παρόμοια συζήτηση για το μη σφύριγμα στην προτελευταία φάση. Και τότε η Φενέρ, στην μεγαλύτερη διάρκεια του ματς είχε το έλεγχο αλλά έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι. Τότε ο Παππάς ήταν ο «ήρωας», τώρα ήταν ο μοιραίος.

«Μοιραίος», όχι γιατί πήρε αυτός την τελευταία επίθεση και δεν την έβαλε, αλλά γιατί τη πήρε τόσο νωρίς που άφησε πολύ χρόνο στους γηπεδούχους να εκδηλώσουν ολόκληρο αιφνιδιασμό. Ανεξάρτητα αν ήταν φάουλ ή όχι, ήταν προτιμότερο να κρατήσει την μπάλα 24 δευτερόλεπτα, παρά να μεγαλώσει το χρόνο που θα επέτρεπε στην Μπασκόνια να αντιδράσει. Ακόμη κι αν του έδιναν το φάουλ και αν έβαζε τις βολές. Οι «πράσινοι», δεν πρόλαβαν να παίξουν οργανωμένη άμυνα και πληγώθηκαν στο αμυντικό transition της αλλοφροσύνης όπως εκείνο που έπαιξαν και στη φάση «κλειδί» που προηγήθηκε: το τρίποντο του Γκρέιντζερ στα 28 δευτερόλεπτα.

Στην ‘Φερνάντο Μπουέσα Αρένα», βλέποντας τις δυο ομάδες κινούνται στο παρκέκαι τον Καλάθη να μοιάζει κομπιούτερ (14π., 14 ασίστ), ένιωθες σίγουρος ότι, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος και μόνο αν αυτοκτονούσε θα έχανε το ματς από τα χέρια του.

Το πρώτο «καλό σημάδι» ήταν ότι τελείωσε το πρώτο ημίχρονο, μόλις 2 πόντους πίσω ενώ είχε κάνει 9 λάθη και είχε «φάει» 47 πόντους επειδή η Μπασκόνια είχε σουτάρει 8 στα 11 τρίποντα. Μια στοιχειώδης διόρθωση να συνέβαινε-που όντως συνέβη- θα του έφτανε για να πάρει την τύχη στα χέρια του. Και την πήρε. Και την κλώτσησε μέσα σε ένα λεπτό, άντε δυο. Στο τέλος.

Για να επανέλθουμε σε αυτά που συζητάγαμε την Δευτέρα, η ομάδα του Πασκουάλ, όσο έπαιζαν οι πέντε παλιοί (Καλάθης, Παππάς, Ρίβερς, Γκιστ, Σίνγκλετον, που κατά σύμπτωση ήταν και οι πέντε διψήφιοι) είχε και μεγαλύτερη ομοιογένεια και περισσότερους αυτοματισμούς από την αντίπαλό του, που ένιωθε πίεση από το 0-4, έχει αλλάξει το ρόστερ της από πέρυσι βασιζόταν περισσότερο στο ένστικτο. Όταν όμως χρειάστηκε να βγει κάποιος από αυτούς (τους πέντε παλιούς δηλαδή), είτε για να πάρει ανάσα, είτε για λόγους ανωτέρας βίας (5 φάουλ του Γκιστ) δεν υπήρχε ένας να δώσει ένα μικρό σπρώξιμο. Ο Λοτζέσκι «σκιά», ο Βουγιούκας πάλευε αλλά δεν μπορούσε, ο Γκάμπριελ έχει χάσει το ρυθμό του, ο Ογκουστ πλήρωσε την απειρία του, ο Ντένμον, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, ο Θανάσης ουσιαστικά δεν έπαιξε. Βρήκε την μέρα και ο Λεκαβίτσιους να πέσει κάτω από το συνηθισμένο και τίμιο αβερέιτζ του, γιατί προφανώς δεν μπορούσε με τον Γκρέιντζερ που ήταν ψηλότερος και με τον Μπομπουά που ήταν πιο εκρηκτικός. Προσθέστε στην εξίσωση τις βολές και πάει το ματσάκι. Ο μόνος από τους απέναντι γκαρντ που όταν βρισκόταν στο παρκέ έδινε στόχο και ξεκούραση, ήταν ο ευάλωτος στην άμυνα Χουέρτας, αλλά δυστυχώς στο τέλος ήταν στον πάγκο.