Δεν το κατάλαβε κανείς

Όσο υπερβολικό κι αν …διαβάζεται, στο συγκεκριμένο παιχνίδι του Παναθηναϊκού με την Μακάμπι, η απουσία του Νικ Καλάθη δεν φάνηκε καθόλου. Ουσιαστικά δεν υπήρξε στιγμή που να τον αναζητήσει κανείς και ιδιαίτερα ο προπονητής του, απεγνωσμένα να του δώσει λύση σε κάποιο βασανιστικό πρόβλημα. Είτε γιατί η «ομάδα του λαού» δεν κατάφερε να του βάλει ένα τέτοιο, είτε γιατί η υπόλοιπη ομάδα έπαιξε όπως ακριβώς χρειαζόταν για να διατηρηθεί το άβατο του ΟΑΚΑ και η 9η νίκη σε 13 αγώνες, να έρθει πιο εύκολα απ’ όσο θα περίμενε κανείς όταν μια ομάδα παίζει χωρίς τον ηγέτη της. Εννοείται πως δεν πρέπει να φτάσουμε και στο άλλο άκρο, γιατί όπως υπογραμμίσαμε λίγες μέρες πριν: «το κενό τέτοιων παικτών μπορείς να το κρύψεις για έναν-δυο, άντε για έναν μικρό αριθμό αγώνων, αλλά σε βάθος χρόνου είναι αδύνατον». Μακάρι η συνθήκη αυτή να προλάβει να συμπεριλάβει και το κολλητό παιχνίδι με τον σκληροτράχηλο Ερ. Αστέρα στην αφιλόξενη, ειδικά για τους «πράσινους», σάλα «Αζα Νίκολιτς» (πρώην Πιονίρ), ώστε να περάσει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα αυτό το διάστημα. Μέχρι τη Βαλένθια, τα ξανασυζητάμε.

Κι αν το κενό του Νικ δεν φάνηκε στην προκειμένη περίπτωση, είναι δεδομένο ότι αυτό που άφησε πίσω του φεύγοντας ο Τάσσος Στεφάνου δεν πρόκειται να αναπληρωθεί ποτέ. Θα μπορούσε κανείς να μιλάει και να γράφει ώρες γι αυτό τον άνθρωπο που συμμετείχε από διάφορα πόστα στην ιστορία του Παναθηναϊκού για μισό και πλέον αιώνα. Ένιωθες ότι δεν ήταν τυπικά, τουναντίον ήταν ειλικρινή και αυθόρμητα, τα συλλυπητήρια όλης της μπασκετικής κοινότητας. Ο καθένας μπορεί να κρατήσει από τον αείμνηστο Τάσσο όποια ανάμνηση θέλει κι ανάλογα με την σχέση που είχε μαζί του γιατί δεν μπορούσες να είσαι στο άθλημα και να μην τον γνωρίζεις. Θα προτιμούσα να χρησιμοποιηθεί ως το παράδειγμα ενός ανθρώπου που ξεχώριζε για την σεμνότητά του, που λείπει στις μέρες του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», το συναινετικό αθλητικό πνεύμα του, με γνώμονα πρώτα το καλό του μπάσκετ που λάτρεψε και υπηρέτησε και κυρίως γιατί ως χαρακτήρας δεν αλλοτριώθηκε παρότι ήταν στα πράγματα την εποχή που το άθλημα πέρασε από την «εποχή της πορτοκαλάδας» όπως εύστοχα πόσταρε ο συνάδελφος Δαμιανός Παπαχατζής, «στην εποχή που τα εκατομμύρια έπεφταν με το τσουβάλι». Κι η κόρη του Τέτα μπορεί να πονάει, όπως όταν έχασε και τη μητέρα της, αλλά είναι βέβαιο ότι θα νιώθει αυτή τη μεγάλη αγκαλιά ως μια μικρή παρηγοριά που τα λόγια δεν μπορούν να προσφέρουν.

Αλλά, ας επιστρέψουμε στη πεζή πραγματικότητα με τη βοήθεια του κλισέ, που έγινε «κλισέ» γιατί ακριβώς είναι η πραγματικότητα: η ζωή συνεχίζεται.

Στο ματς με την Μακάμπι λοιπόν, ο Παναθηναϊκός, για να ξεπεράσει τον σκόπελο, πήρε πολλά από πολλούς. Ο Πασκουάλ έκανε μια υποδειγματική διαχείριση, χρησιμοποιώντας παίκτες και σχήματα "τόσο-όσο" και το ματς κύλησε ομαλά. Μπορεί η φετινή «ομάδα του λαού» να θυμίζει τις εποχές του θανατηφόρου επιθετικού transition της Αμερικανικής αθλητικότητας, όμως με 9 μόνο λάθη από τους «πράσινους» πόσα να βάλει για να σωθεί. Χρειαζόταν κι άλλους τρόπους που δεν βρήκε. Στο σετ παιχνίδι άμυνα του Παναθηναϊκού και η κυριαρχία του στα ριμπάουντ (35 έναντι 27) την οδήγησε σε προσπάθειες, χωρίς ισορροπία, ενίοτε τραβηγμένες από τα μαλλιά. Χρειαζόταν μεγάλη τύχη και ψηλότερα ποσοστά για να φανεί απειλητική.

Από την άλλη η επίθεση του Παναθηναϊκού ένιωσε γρήγορα να της φεύγει το άγχος με το γρήγορο 3 στα 3 τρίποντα του Λεκαβίτσιους που σκόρπισε ενθουσιασμό κι αυτοπεποίθηση και μαζί του τέλειωσαν άλλοι τέσσερις παίκτες με διψήφιο αριθμό πόντων. Γκιστ, Ρίβερς (από 15), Σίνγκλετον, Παππάς (από 14).

Υπό αυτές τις συνθήκες και ο Παππάς πήρε καλό βαθμό όταν έπαιξε «άσος» και ο Ντένμον προσπάθησε προσθέτοντας το κάτι τις του.

Από την άλλη, η Μακάμπι έπαιξε με την αφέλεια μιας ομάδας που αυτό ξέρει, αυτό εμπιστεύεται. Δεν δοκίμασε κάτι να αξιοποιήσει το κενό του Παναθηναϊκού, ούτε για τα μάτια του κόσμου. Εκτός αν το έκανε και εμείς δεν το πήραμε χαμπάρι, γιατί προφανώς δεν κατάφερε τίποτα. Πάντως από το συνονθύλευμα που παρουσίαζε πέρυσι και πρόπερσι, είναι πολύ καλύτερη κι αυτό φαίνεται στην βαθμολογία.