Το πατάρι και το κελάρι

Tέτοιες μέρες, πέρυσι, ο Ολυμπιακός και η Εφές ετοιμάζονταν να κονταροχτυπηθούν μεταξύ τους, σε μία αναμέτρηση που κρίθηκε in extremis, μετά από πέντε αγώνες που περιλάμβαναν δύο διπλά. Οι δύο διεκδικητές του εισιτηρίου για το final-4 της Πόλης έμοιαζαν σχεδόν ισοδύναμοι.

Πριν συμπληρωθεί ημερολογιακό έτος, έκτοτε, ο μπλε «Τιτανικός» της Κωνσταντινούπολης βυθίστηκε αύτανδρος στο κελάρι της βαθμολογίας μολονότι ξεκίνησε με τον ίδιο προπονητή και αυξημένο προϋπολογισμό, ενώ προχώρησε σε πανάκριβες προσθήκες στα μισά της περιόδου (Ουίμς, Ντάγκλας, Ντράγκιτς).

O Oλυμπιακός, αντίθετα, κατόρθωσε να ξεπεράσει αναποδιές που θα λύγιζαν καλύτερες από τον ίδιο ομάδες και να μείνει στο πατάρι, εξασφαλίζοντας με άνεση το πλεονέκτημα της έδρας, δύο ολόκληρες αγωνιστικές πριν το νήμα.

Πλέον έχει μπροστά του περίπου 25 ημέρες, για να λύσει προβλήματα ικανά να τον εκτροχιάσουν στα πλέι-οφ. Δεν πρόκειται να συναντήσει αντίπαλο επιπέδου Εφές ή Μπάμπεργκ ή Αρμάνι στα προημιτελικά.

Το πιο κραυγαλέο ζήτημα που καλείται να χειριστεί ο Γιάννης Σφαιρόπουλος είναι ο χαμηλός βαθμός απογαλακτισμού από τον Βασίλη Σπανούλη.

Ο αρχηγός του Ολυμπιακού παίζει σαν έφηβος, αλλά η εικόνα των τελευταίων λεπτών, όταν σύσσωμη η Εφές κυνηγούσε αυτόν χωρίς να πολυσκοτίζεται για ακροβολισμένους συμπαίκτες όπως οι Παπαπέτρου-Μάντζαρης, εμπνέει ανησυχία.

Αν ο Ολυμπιακός κράτησε την Εφές σε απόσταση το οφείλει πρώτον στην ηρεμία του ίδιου του Σπανούλη (ο οποίος άγγιξε και απόψε τις 10 ασίστ) και δεύτερον σε 1-2 βαριά σουτ, όπως το τρίποντο του Βαγγέλη Μάντζαρη μετά από επιθετικό ριμπάουντ στο 80-76.

Ουσιαστικά, βέβαια, η πλάστιγγα έγειρε πολύ νωρίτερα, στην πρώτη περίοδο, όταν ο Ολυμπιακός κράτησε τους ώμους της τεμπέλικης Εφές κολλημένους επί δέκα λεπτά στο καναβάτσο (30-15).

Η είσοδος των νερόβραστων ΜακΛέιν, Τόμπσον αφαίρεσε μεγάλες ποσότητες μετάλλου από την αμυντική επίδοση της ομάδας, ενώ ο Ρόμπερτς χάθηκε και ο Στρέλνιεκς έπαιξε μόνο ένα ημίχρονο.

Μπορεί να νικηθεί λ.χ. η Χίμκι σε σειρά 5 αγώνων από ένα rotation 6-7 παικτών; Φοβάμαι ότι θα είναι πολύ δύσκολο, ιδίως αν λείψει ο πολύτιμος σε όλα τα επίπεδα Παπανικολάου.

Στο κατώφλι των πλέι-οφ, ο Ολυμπιακός δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει παίκτες. Και όμως, φαίνεται να συμβαίνει αυτό ακριβώς, το απευκταίο και επικίνδυνο.

Ο ΜακΛέιν, που έστησε και καυγαδάκι απόψε με τον Σφαιρόπουλο, δεν εμπνέει την παραμικρή εμπιστοσύνη. Οι Μπράουν, Ουίλτζερ πάτησαν το παρκέ μόνο στην προθέρμανση.

Η επιστροφή του Τιλί ήταν μία ευπρόσδεκτη ένεση ποιότητας και δυναμισμού, αλλά τα κενά στις περιφερειακές θέσεις παραμένουν οφθαλμοφανή. Και δεν γίνεται να τα μπαλώσει όλα ο καταπληκτικός Σπανούλης.

Απέναντι σε μία αθλητική και δυναμική ομάδα που ακολουθεί συνταγές παρόμοιες με της Χίμκι, ο Ολυμπιακός υπέπεσε σε τριπλάσια λάθη (15-5) και δεν μπόρεσε να πιέσει τους αντίπαλους γκαρντ (μόλις 3 κλεψίματα).

Η δική του περιφερειακή απειλή πολλαπλασιάστηκε στο τελευταίο πεντάλεπτο με τα τρία τρίποντα των Τιλί, Μάντζαρη, Σπανούλη, αλλά νωρίτερα υπήρξε αμελητέα.

Όταν βεβαίως η μπάλα πέρασε μεθοδικά στις ρακέτες, η άμυνα των Τούρκων έγινε θρύψαλα: 8/9 προσπάθειες ο Μιλουτίνοβ από τις ασίστ του Σπανούλη, 3/5 δίποντα και 5/8 βολές ο Πρίντεζης με τα ποσταρίσματα, 17 πόντους ο Παπαπέτρου με πλούσια δράση από έξω προς τα μέσα.

Ο Ολυμπιακός έχει σαφή προτερήματα, αλλά και ελαττώματα τα οποία καλείται να καμουφλάρει. Όχι στη χάση και στη φέξη, αλλά με συνέπεια και σχέδιο.

Όταν το κατόρθωσε, πέτυχε τη σημαντικότερη νίκη των τελευταίων μηνών (επί του Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ), με σημείο-κλειδί την απόδοση των παικτών που συμπληρώνουν τον ελληνοσερβικό πυρήνα.

Η νίκη επί της Εφές διακόπτει το μικρό αρνητικό σερί των 2 ηττών και προσφέρει τη δυνατότητα για ανασυγκρότηση και πειραματισμούς, αφού μείωσε αισθητά την πιθανότητα τερματισμού στην «επικίνδυνη» για δυσοίωνο ζευγάρωμα 4^η θέση.

Σε κάθε περίπτωση, δεν αρκεί από μόνο του το πλεονέκτημα έδρας για πρόκριση στο final-4. Οι 3,5 εβδομάδες που μεσολαβούν πριν το τζάμπολ των πλέι-οφ θα είναι μία περίοδος καθοριστικής σημασίας στο λιμάνι.