Και που έχασε, δεν βαριέσαι...

Bγαίνοντας στον πηγαιμό για τη Μόσχα, ο Ολυμπιακός είχε -προφανή- στόχο όχι βέβαια να νικήσει, αλλά να γυρίσει στη βάση του όρθιος και αισιόδοξος, εν όψει του ευρωελληνικού ντέρμπι της επόμενης εβδομάδας.

Αντ’ αυτού, μπαίνει στο αεροπλάνο της επιστροφής φουρκισμένος, με το «γαμώτο» στα χείλη. Ποιος περίμενε, ότι μια αναμέτρηση με την ΤΣΣΚΑ στη Μόσχα θα συνοδευόταν από επιφωνήματα σκασίλας;

Ο Ολυμπιακός δεν νίκησε, αλλά κέρδισε. Κέρδισε την αισιοδοξία για τη μεθεπόμενη μέρα και την πεποίθηση ότι διαθέτει ακόμα το ειδικό βάρος και την ποιότητα για να συναγωνιστεί αντιπάλους επιπέδου final four.

«Αν ο αγώνας γινόταν στη Βιτόρια, ο Ολυμπιακός θα κέρδιζε», είπε κάποιος στο γραφείο. «Η ΤΣΣΚΑ θα έχανε», απάντησε κάποιος άλλος.

Ας αφήσουμε όμως τους αστεϊσμούς. Η ομάδα του Ιτούδη θα πάει σίγουρα στη Χώρα των Βάσκων, ενώ η ομάδα του Μπλατ έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της.

Εδώ που τα λέμε, ο Ολυμπιακός δεν έμοιαζε και πολύ με ομάδα του Μπλατ απόψε. Θύμισε περισσότερο τη «βερσιόν» των προηγούμενων ετών, δηλαδή την ομάδα του Σφαιρόπουλου και του Σπανούλη.

Ειδικά στα τελευταία λεπτά, ο Μπλατ καθόταν στην άκρη του πάγκου και χάζευε τα ανδραγαθήματα του αρχηγού, όπως τα χάζευε σε μία άλλη γωνιά ο Βατούτιν, με το γνωστό, «όχι πάλι», ύφος στα μούτρα.

Αλλά οι ισορροπίες του αγώνα δεν διαμορφώθηκαν στην δ’ περίοδο. Διαμορφώθηκαν νωρίς, όταν ο Ολυμπιακός μπήκε στο γήπεδο με σιγουριά μεγάλης ομάδας και στρογγυλοκάθισε στην καρέκλα του οδηγού, σαν να είχε απέναντί του καμιά Νταρουσάφακα.

Σε όλη τη διάρκεια του α’ ημιχρόνου, οι «ερυθρόλευκοι» είχαν το προβάδισμα, με μία διαφορά που έφτασε και τους 9 πόντους (21-30).

Η συνταγή της επιτυχίας ξεκινούσε από την αμυντική προσήλωση και τις αλληλοκαλύψεις, περνούσε από τον απόλυτο έλεγχο του ρυθμού με πολύ «ποστάρισμα» και κυνήγι του αιφνιδιασμού όταν υπήρχαν οι προϋποθέσεις και κατέληγε στη μαεστρική δημιουργία του Σπανούλη, ο οποίος μάλιστα κατέφτασε από τον πάγκο.

Με άλλα λόγια, μπάσκετ Σφαιρόπουλου. Ούτε early offense, oύτε «παίρνουμε το πρώτο σουτ που θα βρούμε μπροστά μας», ούτε συνεχές μπες-βγες για να μένει η ομάδα φρέσκια ούτε τίποτε.

Το rotation έσφιξε για να βγουν μπροστά οι έτοιμοι και η ΤΣΣΚΑ αντιδρούσε με τη σαστιμάρα κομπάρσου. Δεν ήταν δα η πρώτη φορά.

Αν έμειναν οι Ρώσοι σε απόσταση που τους επέτρεπε αισιοδοξία (31-35 στην ανάπαυλα), το χρωστούσαν στον οίστρο με τον οποίο ο «Τσάτσο» Ροντρίγκεθ αξιοποιούσε τα τρίποντα που του έδινε η ελληνική άμυνα.

Οι συμπαίκτες του τελείωσαν το πρώτο ημίχρονο με 7/27 σουτ (και μόλις 2/3 βολές) και ο Νάντο Ντε Κολό βίωσε το χειρότερο βράδυ της ευρωπαϊκής καριέρας του.

Ο Ολυμπιακός έχασε τον ρυθμό του όταν ο οργανωτικά άψογος Σπανούλης άρχισε να ψάχνει το σκοράρισμα (με την άδεια του Ιτούδη, ο οποίος αποφάσισε να του «κόψει» τη δημιουργία) και υπέπεσε σε 7 μαζεμένα λάθη στη γ’ περίοδο, ενώ είχε μόλις 4 στο πρώτο ημίχρονο.

Τον μπροστάρη που χρειαζόταν για να αντεπιτεθεί τον βρήκε στο πρόσωπο του Ζακ ΛεΝτέι, στον οποίο ταιριάζει ταμάμ η «κοντή» γραμμή κρούσης της ΤΣΣΚΑ με τον σέντερ τσέπης Χάινς.

Για τη Σπανουλειάδα που ξεδιπλώθηκε μετά το 54-47 δεν χρειάζονται πολλά λόγια, αρκούν τα βλέμματα τρόμου των Ρώσων στις κερκίδες του Μέγκασπορτ.

Όταν ο ηγέτης του Ολυμπιακού έφερε το σκορ στο 63-63, ο Ολυμπιακός είχε στα χέρια του μία χρυσή ευκαιρία να πετύχει το πρώτο μεγάλο διπλό της νέας εποχής και να ξεκινήσει το Νοέμβριο με βεγγαλικό ολκής.

Η άμυνά του στην αμέσως επόμενη φάση ήταν υποδειγματική, αλλά η ΤΣΣΚΑ ανανέωσε την κατοχή με τρία απανωτά επιθετικά ριμπάουντ και πήρε προβάδισμα, με μία εύστοχη βολή του κορυφαίου Κλάιμπερν.

Το πουλέν του Μπλατ από τις μέρες της Νταρουσάφακα έγραψε το 64-63, ο Ολυμπιακός είχε τη μπάλα δική του για να προσπεράσει στο «έμπα» του τελευταίου λεπτού, αλλά ο Σπανούλης προσπάθησε να πετύχει το μεγάλο νοκ-ντάουν χωρίς να αλλάξει έστω μία πάσα.

Την πάσα που έπρεπε να δώσει, απέναντι στην ΤΣΣΚΑ, την έδωσε μια και καλή, στον τελικό του 2012. Απόψε σούταρε αίρμπολ, αλλά μικρό το κακό. Πώς το λένε, το «δεν βαριέσαι», στα ρώσικα;