Κωδικός wifi: giannis4mvp!

Η διαδρομή από τον ένατο όροφο του TD Garden μέχρι τα αποδυτήρια, περιλαμβάνει μία αναγκαστική αναμονή στο ασανσέρ. Καμιά εικοσαριά δημοσιογράφοι με τα λάπτοπ στα χέρια, κοιτούν με άγχος την οθόνη πάνω από την πόρτα. Έξι, επτά, οκτώ, εννιά. Η πόρτα ανοίγει και όλοι τρέχουν μέσα. Ξέρουν, ότι σε ελάχιστα λεπτά ο Μάικ Μπουντενχόλτζερ θα ξεκινήσει τη συνέντευξη Τύπου και δεν θέλουν να χάσουν ούτε λεπτό απ’ όσα θα πει ο προπονητής της ομάδας που ήρθε μέσα στη Βοστόνη, πήρε δύο διπλά κι έφυγε, σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Λίγα μέτρα πίσω από την αίθουσα Τύπου, την ίδια στιγμή που ο προπονητής του ψάχνει να βρει νέες λέξεις για να τον αποθεώσει, ένας ψιλόλιγνος σούπερ σταρ έχει βυθίσει το δεξί του πόδι σε έναν κουβά με πάγο, έχει τυλίξει και τα δύο του γόνατα με κάτι τεράστιες παγοσακούλες και κρατάει σκυθρωπός το κεφάλι του με τα δυο του χέρια.

Αν σε είχε διακτινίσει εκείνη τη στιγμή μέσα στα αποδυτήρια των Μπακς ένα εξωγήινο σκάφος κι έβλεπες τον Γιάννη να κάθεται έτσι, θα στοιχημάτιζες και τη ζωή σου, ότι οι Μπακς είχαν μόλις χάσει. Όχι, ότι και οι υπόλοιποι μέσα στα αποδυτήρια έκαναν κάποιο πάρτι. Γενικά, η ατμόσφαιρα ήταν ήρεμη, γαλήνια, παρά το ότι βρίσκονταν μέσα στο χώρο είκοσι δημοσιογράφοι, καμιά δεκαριά φροντιστές και 12 παίκτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν μόλις τελειώσει το μπάνιο τους και κυκλοφορούσαν με πετσέτες τυλιγμένες γύρω από την μέση τους.

Σύμφωνοι, ούτε την σειρά κέρδισαν με τα δύο διπλά στο TD Garden, ούτε κάποιο πρωτάθλημα σήκωσαν. Αλλά, διάβολε, έκανες πλακίτσα στην ομάδα που σε απέκλεισε πέρυσι. Της έκλεισες το σπίτι -και τι σπίτι, πανάθεμά το- και πας καρφωτός για τους τελικούς της Ανατολής, για πρώτη φορά έπειτα από 18 χρόνια. Δεν περιμένω τσάμικα και καπνογόνα, αλλά έναν ενθουσιασμό. Όχι δύο, έναν! Κανένας!

«Στο τέλος της ημέρας, πρέπει να βλέπουμε το κάθε παιχνίδι ξεχωριστά. Την κάθε κατοχή ξεχωριστά. Δεν έχουμε καταφέρει τίποτα ακόμα», είπε στον Αντώνη Καλκαβούρα ο Πατ Κόναγκτον. Τον άκουγα εγώ πίσω από την κάμερα και φανταζόμουν το πνεύμα του Παναγιώτη Γιαννάκη να περιπλανιέται μέσα στα αποδυτήρια.

Τα ίδια και ο Μπρουκ Λόπεζ. Τα ίδια και ο Κρις Μίντλετον. Τα ίδια και ο Έρικ Μπλέντσοου. Και τα ίδια φυσικά και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, για τον οποίο έχω την υποψία πως είναι αυτός που έχει εμφυσήσει αυτή τη νοοτροπία στους συμπαίκτες του. Ο Γιάννης είναι ο de facto αρχηγός τους. Όλα περιστρέφονται γύρω του. Από το αγωνιστικό μέχρι το εξωαγωνιστικό κομμάτι. Ακόμα και την μουσική μέσα στα αποδυτήρια, αυτός μάλλον την επιλέγει, αν κρίνω από το καλώδιο του φορητού ηχοσυστήματος που πολύ βολικά έφτανε μέχρι την πρίζα στο locker του.

Όλες αυτές οι εικόνες σε βοηθούν να καταλάβεις το κλίμα που επικρατεί μέσα σε μια ομάδα. Και τόσα χρόνια που ερχόμαστε με τον Αντώνη Καλκαβούρα στις ΗΠΑ, για να καλύψουμε αγώνες του ΝΒΑ, έχουμε μπει σε αρκετά αποδυτήρια για να μπορούμε να κρίνουμε πού κυλούν ομαλά τα πράγματα και πού όχι. Πού οι σούπερ σταρ είναι εκεί με τους συμπαίκτες τους (Γιάννης) και πού σε ξεχωριστό δωματιάκι (ΛεΜπρόν). Κι αυτό είναι κάτι που σου δίνει το δικαίωμα να το κάνεις το ίδιο το ΝΒΑ.

Έξω από τα αποδυτήρια των ομάδων υπάρχει μια πινακίδα που λέει ότι τα αποδυτήρια είναι ανοικτά για μισή ώρα πριν το παιχνίδι και το αργότερο δεκαπέντε λεπτά αφότου έχει τελειώσει. Θες, δεν θες. Είτε έχεις κερδίσει με 30 είτε έχεις χάσει με 30. Είτε οι παίκτες μέσα χορεύουν είτε παίζουν μπουνιές μεταξύ τους. Η πρόσβαση που έχεις ως δημοσιογράφος στις ομάδες του ΝΒΑ, στις ομάδες όπου αγωνίζονται οι κορυφαίοι αστέρες του αθλήματος παγκοσμίως, είναι αδιανόητη. Και δεν είναι μόνο ότι τους βλέπεις, αλλά μπορείς και να τους μιλήσεις. ΟΚ, προφανώς μπορούν να αρνηθούν, αλλά είναι εκεί, τους ρωτάς και ανάλογα πράττεις. Δεν κρύβονται, δεν εξαφανίζονται στα ντους. Και μιλάμε για τον ΛεΜπρόν, τον Γιάννη, τον Κάρι, τον Ντουράντ και τους υπόλοιπους.

Το κοντινότερο που έχουμε σ’ αυτό στην Ευρώπη, γίνεται στην EuroLeague, όπου τα αποδυτήρια ανοίγουν για κανά δεκάλεπτο μόνο μετά το τέλος του παιχνιδιού, για να μπει πρώτα η κάμερα του καναλιού που έχει τα δικαιώματα και μετά οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι, οι οποίοι πρέπει στα 6-7 λεπτά που έχουν απομείνει, να μεταμφιεστούν σε ντετέκτιβ Κλουζώ, να ψάξουν να βρουν τους παίκτες και αν τελικά τους βρουν, να μιλήσουν μαζί τους για κανά λεπτό. Και that’s it! Ευχαριστούμε που ήρθατε και σήμερα, τα λέμε πάλι την επόμενη φορά. Για τις εγχώριες διοργανώσεις δεν έχει κανένα νόημα να γράψω το οτιδήποτε. Οι ομάδες έχουν την εντύπωση, ότι προστατεύουν τους παίκτες τους, αν τους κρύβουν απ’ όλους. Κι αν έχει κερδίσει η ομάδα, κάποιος θα βγει να πει δυο κουβέντες. Αν έχει χάσει, ούτε καν προσπάθεια δεν κάνουμε…

Προφανώς, είναι θέμα νοοτροπίας. Και show-biz. Και προφανώς, είμαι σίγουρος πως πολλοί παίκτες κι εδώ στο ΝΒΑ (λογικά κι αυτός με το #34 στους Μπακς) θα ήθελαν να έχουν το μοντέλο της EuroLeague. Είναι κι αυτοί βέβαια, όπως π.χ. ο Λόπεζ, που το βλέπεις στα μάτια τους, ότι γουστάρουν απίστευτα με τους δημοσιογράφους. Τους κανόνες, όμως, για την εικόνα του προϊόντος, δεν γίνεται να τους βάζουν μόνο τα θέλω των παικτών. Κι εδώ στο ΝΒΑ έχουν καταλάβει, πως όσο περισσότερη πρόσβαση δίνεις στους δημοσιογράφους (κι άρα κατ’ επέκταση και στους φιλάθλους), τόσο περισσότερο τους φέρνεις κοντά σου, αντί να τους αποξενώνεις.

Υ.Γ.: Όσον αφορά στον τίτλο του κειμένου. Με τον Αντώνη φύγαμε χθες το πρωί απ’ τη Βοστόνη για να φτάσουμε στο Μιλγουόκι. Ψάχνοντας τις προηγούμενες μέρες να βρούμε πού θα μείνουμε στην μεγαλύτερη πόλη του Γουισκόνσιν, παρατηρήσαμε κάτι. Οι τιμές των ξενοδοχείων ήταν πολύ διαφορετικές απ’ αυτές που θυμόμασταν μέχρι και πέρυσι! Είχαν πάρει τον ανήφορο κι άντε να τις προλάβεις. Γι’ αυτό το λόγο κλείσαμε να μείνουμε σε ένα διαμέρισμα δίπλα στο Fiserv Forum. Μόλις μπήκαμε μέσα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βρω το wifi. Και ο κωδικός του, τα λέει όλα: giannis4mvp! Το Μιλγουόκι το ζει, φέτος! Και πολύ καλά κάνει!