Θρύλος όπως πέρσι!

“Εάν δεν αλλάξει κάτι δραματικά απόψε, ο Ολυμπιακός αν μη τι άλλο θα το παλέψει το παιχνίδι”. Έτσι κατέληγε το χθεσινό σχόλιο της στήλης για το παιχνίδι του Ολυμπιακού στο Λονδίνο.

Μην κοροϊδευόμαστε. Πόσοι και πόσοι δεν φοβόντουσαν ότι ο Ολυμπιακός θα γύριζε σην Αθήνα φορτωμένος με πολλά γκολ; Οπότε έχει πιστεύω ένα νόημα να βγαίνεις κάποιες ώρες πριν το ματς και να εκφράζεις μία ξεκάθαρη άποψη ότι ο Ολυμπιακός τουλάχιστον θα το παλέψει πολύ το παιχνίδι.

Και το γράφω αυτό όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί ήταν μία εκτίμηση που προέκυπτε όπως ίσως θυμάστε από τα αποτελέσματα της Άρσεναλ μέσα στο γήπεδό της με τους ίδιους αντιπάλους σε ένα διάστημα 12-13 ετών. Πάνω κάτω ήταν κάθε φορά τα ίδια! Κι έτσι έγινε και τώρα. Μετά το 2-0 επί Ζίκο (0-0 ως το 78) και το περσινό 2-1 επί Βαλβέρδε, ήρθε το χθεσινό 3-1 (με το σκορ 2-1 ως το 93), για να αποδειχθεί για μία ακόμη φορά πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και πως όταν έχεις σωστά δεδομένα από το παρελθόν για ένα παιχνίδι, σπάνια θα πέσεις έξω.

Τέλος πάντων, ας πάμε στην ουσία. Ο Ολυμπιακός έπαιξε πολύ καλά για 45 λεπτά και καλά για άλλα 45. Έδειξε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ. Μόνο που τώρα πρέπει να αρχίσει να παίρνει και βαθμούς. Δεν είναι καμία άπειρη ομάδα στη διοργάνωση, για να αρκείται στις λεγόμενες «καλές ήττες», αυτές δηλαδή με τις καλές εμφανίσεις.

Όμως, έβγαλε ένα εαυτό, που σου επιτρέπει να σκεφθείς ότι μπορεί να πάει όπως πέρσι! Τότε που ενώ είχε δύο ήττες στα δύο πρώτα παιχνίδια, έκανε τεράστια αντεπίθεση και έφτασε στο σημείο να φτάσει στην πρόκριση στους «16» μόλις λίγα λεπτά πριν το φινάλε της τελευταίας αγωνιστικής.

Και φέτος ο Ολυμπιακός έχασε 1-2 στο πρώτο ματς εντός έδρας από τη Σάλκε, όπως είχε χάσει πέρσι 0-1 από τη Μαρσέϊγ. Και φέτος έχασε και στο δεύτερο ματς 1-3 εκτός έδρας από την Άρσεναλ, από την οποία είχε χάσει και πέρσι (1-2) στο Λονδίνο!. Και πέρσι ο Ολυμπιακός ήταν τέτοια εποχή μόνος ουραγός του ομίλου, ενώ η Ντόρτμουντ είχε ένα πόντο. Τώρα, έχει ένα πόντο η Μονπελιέ, με την οποία ήρθε η ώρα να παίξει δύο σερί παιχνίδια, μέσα-έξω, όπως ακριβώς είχε γίνει με την Ντόρτμουντ στην περσινή σειρά των αγώνων.

Το εξτρά άσχημο, ξέχωρα από τη δυναμικότητα της Μονπελιέ, που δείχνει να έχει ρίξει το βάρος της στο Τσάμπιονς Λιγκ: Αυτή τη φορά ο Ολυμπιακός δεν παίζει πρώτα εδώ με την πρωταθλήτρια Γαλλίας, όπως είχε παίξει πέρσι με την Ντόρτμουντ. Τότε, έριξε τρία στην πρωταθλήτρια Γερμανίας κι άλλαξε και τη βαθμολογία και την ψυχολογία. Τώρα, άμα χάσει στη Γαλλία, όπως είχε χάσει στη Γερμανία πέρσι, θα πάει η διαφορά στο +4 για τη Μονπελιέ και θα χρειαστεί…μυθικός β΄ γύρος για τον Ολυμπιακό, εάν θέλει να συνεχίσει στην Ευρώπη. Που και πάλι, δηλαδή και με έτσι τη βαθμολογία, όλα ανοιχτά θα είναι. Αν και το ρόστερ της ομάδας φέτος είναι με πολύ λιγότερη εμπειρία Τσάμπιονς Λιγκ κι αυτό ίσως να μετρήσει στην πορεία…

Παρεμπιπτόντως, όμως, είδατε πως ο Σιόβας θύμισε χθες λίγο Στολτίδη κι έδειξε ότι μπορεί να γίνει «Μανιάτης» (http://www.gazzetta.gr/olympiakos/article/330997-siobas-stoltidis-maniatis)...Κι ότι ο Ζαρντίμ, παρά το σοβαρό λάθος που κάνει με το Μέγερι-και που κοστίζει, σιγά σιγά βγάζει την αίσθηση ότι δίνει στην ομάδα ένα προσανατολισμό και ότι δεν είναι και στον πάγκο κανένας... κουτός (http://www.gazzetta.gr/olympiakos/article/330064-edese-ton-mpagebits-o-zarntim), δικαιώνοντας την ποδοσφαιρική λογική, που λέει πως δεν είναι δυνατόν να κρίνεις ένα προπονητή από Σεπτέμβρη μήνα, όπως έσπευσαν να κάνουν πολλοί.

Ούτε τώρα, όμως, πρέπει να κριθεί. Ο προπονητής πρέπει να κριθεί σε πρώτη φάση όταν τελειώσει το πρώτο μισό της σεζόν και σε δεύτερη φάση στο τέλος της σεζόν. Κι αυτό δεν το λέω εγώ, αλλά ακριβώς η ποδοσφαιρική λογική.