Ερχονται οι... μινάρες!

Τέτοια πόλη και να τραγουδάει στα νταμάρια του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ, που θα ΄λεγε και ο Χάρρυ Κλυνν! Ο Απόλλων κλείνει μια πενταετία στην Α2, η Παναχαϊκή (που ανέβηκε από τη Football League-2) βολοδέρνει στην παλιά Β' Εθνική, αλλά υπάρχουν άλλα σπορ για να διασώζουν την αθλητική τιμή της Πάτρας και να κρατούν το λάβαρο της στις ανώτατες εθνικές κατηγορίες: ο ιστορικός ΝΟΠ στο γουότερ πόλο των ανδρών, η ΝΕΠ στο γουότερ πόλο των γυναικών, η ΕΑΠ στο βόλεϊ των ανδρών και η Ορμή Πατρών στο χάντμπολ των γυναικών, όπου μάλιστα είναι πρωταθλήτρια Ελλάδος...

Μηδένα προ του τέλους μακάριζε, αυτό είναι βέβαιο, αλλά φαίνεται πως ο Απόλλων δεν θα μείνει για πολύ καιρό ακόμη στην Α2. Προς το παρόν συγκατοικεί με τον Πανελευσινιακό στο ρετιρέ της βαθμολογίας (με 13 νίκες και 4 ήττες) και βρίσκεται στο σωστό δρόμο για να παλιννοστήσει: για να παλιννοστήσει και όχι απλώς για να επιστρέψει, διότι όντας παλιά καραβάνα στην Α Εθνική και στην Α1, (νιώθει πως) ξαναγυρίζει εκεί όπου ανήκει!

Το Σάββατο ο Απόλλων άλωσε τη Ζοφριά κι έδειξε για άλλη μια φορά ισχυρό χαρακτήρα. Μιλούσα σήμερα το απόγευμα με τον (εκ Κορίνθου ορμώμενο) Σταύρο Δανιήλ και μου επιβεβαίωσε αυτό που υποψιαζόμουν: "Λίγη σοβαρότητα χρειάζεται και θα τα καταφέρουμε" μου είπε. "Έχουμε πολύ καλή ατμόσφαιρα, όλη η πόλη βρίσκεται στο πλευρό μας για κι αν βελτιωθεί λίγο και η κατάσταση στα οικονομικά θα είμαστε σούπερ. Η Πάτρα δεν έπαψε ποτέ να είναι μπασκετική πόλη και όλοι περιμένουν με ανυπομονησία τη μεγάλη επιστροφή"...

Εάν συντελεστεί αυτή η επιστροφή, οι (άνευ παρεξηγήσεως, θέλω να ελπίζω, αλλιώς το παίρνω πίσω) "μινάρες" θα κοσμήσουν και πάλι την Α1, μετά από πέντε χρόνια. Ο Απόλλων υποβιβάσθηκε το 2007 και μάλιστα βίωσε το δράμα εις διπλούν, διότι έπεσε αυτός και... σώθηκε η συμπολίτισσα Ολυμπιάδα, που τον ακολούθησε την επόμενη σεζόν. Ως εκ τούτου, τις τελευταίες τέσσερις περιόδους χάθηκε το στίγμα της Πάτρας, ακολούθησε ο αφανισμός των ομάδων της Λάρισας και οι δύο επαρχιακές μητροπόλεις του ελληνικού μπάσκετ έμειναν εκτός σχεδίου πόλεως!

Για να πω την αμαρτία μου, θέλω τον Απόλλωνα ξανά στην Α1 και τον θέλω τώρα! Μου λείπει η Πάτρα (όπως και η Λάρισα) και ανυπομονώ να την ξαναδώ στο κάδρο του πρωταθλήματος, μαζί με τη Ρόδο, το Ρέθυμνο, την Καβάλα και τη Δράμα. Αυτά τα στέκια επαρχιώτικα, που τραγουδούσε ο Σαββόπουλος μοιάζουν σαν τα άλση μέσα στην τσιμεντούπολη: σαν οάσεις στην έρημο, που ευτυχώς είναι αληθινές και δεν οφείλονται σε αντικατοπτρισμό!

Το φθινόπωρο του 2009 ο Απόλλωνας απαρνήθηκε την Α2 και επέλεξε να παίξει στη Β' Εθνική. Ανέβηκε στην Α2, εκπαιδεύθηκε σε αυτό το σκληρό πρωτάθλημα και μοιάζει πλέον, σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος να επιστρέψει. Και με ποιους; Όχι βεβαίως με τον Μπάρλο (όχι ακόμη, διότι ο Νίκος αγωνίζεται στον Πανιώνιο), αλλά με εμβληματικό αρχηγό τον επανακάμψαντα στα γονικά του Νίκο Αργυρόπουλο και με συντρόφους του εντός παιδιάς τον (γιο του Τάκη και ανιψιό του Κώστα) Γιώργο Πετρόπουλο και τον (γιο του Βασίλη, σκόρερ εκείνου του μυθικού σουτ από το ένα καλάθι στο άλλο) Γιάννη Λιανό!

Α, υπάρχουν κι άλλες συνδέσεις με το ένδοξο παρελθόν: ο μπαμπάς Λιανός και ο άλλοτε αρχηγός της ομάδας Αντρέας Μολφέτας στελεχώνουν τη διοίκηση, βοηθός προπονητή είναι ο Κώστας Ρακιτζής και στην άκρη του πάγκου βρίσκεται ή μάλλον στέκεται ο Νίκος Βετούλας που είναι γέννημα θρέμμα αυτής της ομάδας...

Παρεμπιπτόντως τις εποχές, που ο Βετούλας οργίαζε ως πασέρ στην Α1 και είχε τα διψήφια νούμερα σε ασίστ για ψωμοτύρι, ο αστικός μύθος τον ήθελε να 'χει μέσον στη στατιστική υπηρεσία του Κώστα Γαλάνη! Λέγαμε, για πλάκα τότε (που μπορεί πάντως να 'χε και βάση αλήθειας) πως το παιδί που κράταγε τη στατιστική των γηπεδούχων, ήταν συμμαθητής του Νίκου στο γυμνάσιο!

Υπερβολές και κακοήθειες του κιτρίνου Τύπου, που έλεγε και ο ναύαρχος Γελεβουρδέζος στην κωμωδία "δεσποινίς διευθυντής"!

Καθώς ο ΕΣΑΚΕ συμπληρώνει εφέτος είκοσι χρόνια ζωής, ο Απόλλων μπορεί να έχει ραντεβού με το πεπρωμένο του, άλλωστε ήταν παρών στο πρώτο πρωτάθλημα που διοργάνωσε η τότε ΕΣΑΚ, τη σεζόν 1992-93. Ήταν επίσης παρών στο πρώτο πρωτάθλημα της Α1, την περίοδο 1986-87, έχει νικήσει όλο το... ΠΟΚ, τον Αρη και τον ΠΑΟΚ, έγινε η πρώτη επαρχιακή ομάδα η οποία προκρίθηκε στα Κύπελλα Ευρώπης και επίσης υπήρξε η πρώτη (για να ακολουθήσει μετά από δέκα χρόνια ο ΑΓΟΡ), που έπαιξε σε τελικό Κυπέλλου. Και δεν έπαιξε απλώς, αλλά almost won που λένε και οι Αμερικανοί, καθώς ο Ολυμπιακός κατέκτησε "το πρώτο, το πρώτο" (όπως φώναξε ο Σιγάλας στην τελετή απονομής) από τα τρόπαια του θριαμβευτικού "triple crown"σε ένα από τα πιο δραματικά φινάλε στα χρονικά του θεσμού: ο (τότε προπονητής του Απόλλωνα) Βαγγέλης Αλεξανδρής προτίμησε την καθαρή άμυνα από το φάουλ και το πλήρωσε ακριβά, διότι στην εκπνοή πέτυχε το καλάθι της νίκης ο Δημήτρης Παπανικολάου (80-78). Είχε βάλει ένα ίδιο καλάθι ο Φράνκο Νάκιτς στον ημιτελικό εκείνου του Φάιναλ Φορ με την ΑΕΚ (66-63) και ο Ολυμπιακός κατέκτησε τον τίτλο διά πυρός και σιδήρου...

Οι "μελανόλευκοι" που είχαν βγει τρίτοι στο Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου το 1996 στην Πάτρα, ανέβηκαν για πρώτη φορά στην (τότε) Α' Εθνική το 1972, αλλά σημείωσαν 5 νίκες στα 26 ματς και δεν κατάφεραν να κρατηθούν. Ξαναγύρισαν το 1974 και το αποτέλεσμα υπήρξε οδυνηρότερο, διότι μέτρησαν 22 ήττες σε ισάριθμα ματς. Επέστρεψαν για τρίτη φορά το 1976 υποβιβάστηκαν το 1978, ξαναγύρισαν το 1979 (νικώντας με 81-78 στο γήπεδο "Σπύρος Λούης" του Αμαρουσίου το Περιστέρι στον πρώτο, θαρρώ, αγώνα στα χρονικά που διεξήχθη με την παρουσία ΜΑΤ) έμειναν έως το 1990, επανέκαμψαν το 1992, άντεξαν μέχρι το 1999 και βρέθηκαν ξανά στο προσκήνιο από το 2003 έως το 2007.

Απομένουν ακόμη 13 αγωνιστικές για τη λήξη του πρωταθλήματος της Α2 και η Πάτρα βιάζεται να φορέσει τα καλά της, αφού προηγουμένως βάλει και βγάλει τα αποκριάτικα της! Το γράφω αυτό, διότι (σκαλίζοντας τις αναμνήσεις μου) θυμάμαι ότι χάρη σε ένα ματς που εξελίχθηκε σε θρίλερ και κρίθηκε από ένα τρίποντο του Αγγελου Κορωνιού στην εκπνοή, μου δόθηκε για πρώτη και για μοναδική φορά η ευκαιρία να ζήσω την ατμόσφαιρα του κοσμοξακουσμένου πατρινού καρναβαλιού...

Εκείνο το θρίλερ Απόλλων-Περιστέρι (πρέπει να) είχε γίνει στα Ψηλαλώνια. Προικισμένη από αθλητικής πλευράς (αλλά και ευνοημένη ως πατρίδα πολιτικών) η Πάτρα δεν υστέρησε ποτέ σε αθλητικούς χώρους όλων των σπορ, άλλωστε ο Απόλλωνας εκτός από το παλιό ανοικτό γήπεδο (στο οποίο τη σεζόν 1980-81, στο ντέρμπι της Β' Εθνικής ο Μίσσας φώναζε ότι του πέταγαν αναμμένα τσιγάρα) και τα Ψηλαλώνια, έπαιξε ακόμη στην Περιβόλα και φυσικά στο "Δημήτριος Τόφαλος".

*

ΥΓ: Το ξαναγράφω,λοιπόν, κι ας με παρεξηγήσουν η ΑΕΚ, ο Πανελευσιανιακός, οι Ικαροι Σερρών, ο Αρκαδικός και το Λαύριο: θέλω την Πάτρα στην Α1 και τη θέλω τώρα! Μου έλειψαν οι Βετούλες, οι Μολφέτες και οι Αργυρόπουλοι, νοσταλγώ την εποχή που έμενα με το στόμα ανοιχτό από τις πιρουέτες του "Νουρέγιεφ" (Κώστα Πετρόπουλου), γουστάρω να δω τον γιο του Λιανού να σουτάρει από τη μια άκρη του γηπέδου στην άλλη, ανυπομονώ να ξανακούσω τη φωνή του Βασίλη Γεωργίου, ο οποίος ακόμη κι αν βρισκόταν στη Νίκαια ή στο Μετς, έλεγε "εδώ στην Πάτρα", μου φαίνεται πως πέρασε ένας αιώνας από την τελευταία βεγκέρα σε ταβέρνα του Ρίου...

... και εννοείται πως δεν βλέπω την ώρα να ξανακούσω διά ζώσης το πατρινέικο accent, κυρίως την ώρα που ο ένας φωνάζει άλλον " μινάρα"!