Αν αργήσω φάτε!

H Σιένα δεν έχει πει την τελευταία λέξη της,...

Η Σιένα δεν έχει πει την τελευταία λέξη της...

Η Σιένα δεν έχει πει την τελευταία λέξη της...

Η Σιένα δεν έχει πει την τελευταία λέξη της...

Η Σιένα δεν έχει πει την τελευταία λέξη της...

Νισάφι πια! Βαρέθηκα να επαναλαμβάνω αυτή τη φράση, λες και με έβαλε τιμωρία ο Ιβκοβιτς να το γράψω εκατό φορές στο τετράδιο μου, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν, όπως λέγαμε κάποτε στο σχολείο. Αλλά δηλώνω αθώος του αίματος και ορκίζομαι κιόλας στο ευαγγέλιο πως από χθες το βράδυ ούτε είπα, ούτε έγραψα ότι ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στο Φάιναλ Φορ...

Το μόνο που είπα για πλάκα στον Κατσικάρη σήμερα το πρωί (στον αέρα του Sentra 103.3) ήταν να καθίσει να δει τον τέταρτο αγώνα Μακάμπι-Παναθηναϊκός για να κάνει scouting στον αντίπαλο της Μπιλμπάο στον ημιτελικό της Πόλης, αλλά κι εγώ αστειευόμουν κι ο Φώτης δεν το πήρε στα σοβαρά!

Αντιθέτως τον Ολυμπιακό (πάει καιρός τώρα, που) τον παίρνει στα πολύ σοβαρά η ευρωπαϊκή πιάτσα κι αυτό είναι ένα σπουδαίο παράσημο στη στολή του προπονητή του. Φαντάζομαι μάλιστα πως αν όλα πάνε καλά και αύριο, τότε το Σάββατο πρωί η κυρία Νένα θα τη στείλει στο καθαριστήριο για να την ξαναγυαλίσει ενόψει του Φάιναλ Φορ!

Αλλά, γαμώ το, η Σιένα δεν έχει πει την τελευταία λέξη της κι ελπίζω να μείνει βωβή, άλλωστε φλυάρησε πολύ στην περυσινή σειρά και της έκοψε τη λαλιά στον ημιτελικό της Βαρκελώνης ο Παναθηναϊκός...

Que sera sera, whatever will be, will be, που τραγουδούσε και η Ντόρις Ντέι. Αν είναι να 'ρθει 'θε να ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει, όπως έγραψε και ο (γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, εφόσον αυτό σημαίνει κάτι από σημειολογικής απόψεως) Κώστας Ουράνης. Αλλά basta cosi, διότι η συγκεκριμένη αποστροφή από το ποίημα "Η αγάπη" είναι συνδεδεμένη με τις δυο πρώτες αποτυχημένες απόπειρες του Ολυμπιακού να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης. Το έλεγε με την απαραίτητη στωικότητα εκείνη την εποχή (στο Τελ Αβίβ και στη Σαραγόσα), ο μάνατζερ της ομάδας και στενός φίλος του Γιάννη Ιωαννίδη, Γιάννης Γιαννάκης και όντως η κούπα προσπέρασε τον Ολυμπιακό!

Δυο χαμένοι τελικοί, ένας οδυνηρός αποκλεισμός από το Φάιναλ Φορ στο Παρίσι, ύστερα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία ο Ντούντα κι έγινε η δουλειά! Θα μείνει βεβαίως η κακία που διέδιδαν οι κύκλοι του "ξανθού" (του στιλ "με την ομάδα που του άφησε πήρε τον τίτλο και ε την ομάδα που έφτιαξε ο ο ίδιος δεν πήγε καν στο Φάιναλ Φορ), αλλά αυτά είναι περασμένα, ξεχασμένα!

Οι ομάδες του Ντούντα είναι συνήθως βραδείας καύσεως! Η παροιμία λέει ότι τα καλά πράγματα αργούν να γίνουν και τα δικά του δεν αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα: δεν είναι σπρίντερ, αλλά δρομέας ημιαντοχής ή μάλλον αντοχής,, για να μην το χοντρύνω περισσότερο και τον αποκαλέσω Σπύρο Λούη!

Κατά το μέλλον ή ήττον, ο Ιβκοβιτς συνήθως αργεί να δρέψει τους καρπούς της προσπάθειας του: όχι τόσο στην Παρτίζαν με την οποία όρμησε ως ταύρος εν υαλοπωλείω και πέτυχε το triple crown στην πρώτη κιόλας χρονιά του (1978-79), όσο στις υπόλοιπες δουλειές του. Σε κάποιες από αυτές μάλιστα δεν τους έδρεψε ποτέ, όπως συνέβη στον Αρη, χώρια που κατηγορήθηκε ότι ενσπείρει καινά δαιμόνια, όπως η δογματική εφαρμογή του man to man, σε μια εποχή, που φοριόταν πολύ η ζώνη...

Όταν έφυγε από τη Θεσσαλονίκη και επέστρεψε στο Βελιγράδι, η Ραντνίτσκι (που υπήρξε το έργο ζωής του του συχωρεμένου αδερφού του, του "Πίβα", με σταρ τον πατέρα του Μάρκο, Σρέτσκο Γιάριτς, ο οποίος μάλιστα επονομαζόταν "Σέρβος Μάτζικ Τζόνσον") μεγαλούργησε στη δεύτερη σεζόν του, ενώ η τριετία στη Σιμπέννκα ήταν ευθεία γραμμή: τρεις σεζόν, όλες με το ίδιο ρεκόρ, 12 νίκες και 10 ήττες! Αυτό που δεν πέτυχε στη γενέτειρα του Ντράζεν Πέτροβιτς, το κατάφερε με το καλημέρα στη Βοϊβοντίνα, ενώ στον ΠΑΟΚ πήρε αμέσως ένα πρωτάθλημα που δεν μπορούσε να το χάσει, αλλά τον έστησε στο ραντεβού τους η ευρωπαϊκή επιτυχία: ήττα στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων στη Ναντ, τρίτη θέση στο Φάιναλ Φορ του ΣΕΦ και μια ημιτελής συμφωνία τη σεζόν 1993-94: χώρισαν τα Χριστούγεννα και τέσσερις μήνες ο (μέχρι τότε συνεργάτης του) Σούλης Μαρκόπουλος οδήγησε τον ΠΑΟΚ στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κόρατς.

Αυτό είναι που λένε, αν αργήσω φάτε!

Επί των ημερών του Ντούντα στη Νέα Σμύρνη, ο Πανιώνιος απογειώθηκε τη δεύτερη σεζόν (1995-96), χάνοντας στο τσακ από τον Παναθηναϊκό την πρόκριση στον τελικό του πρωταθλήματος και σκουπίζοντας τον ΠΑΟΚ στη σειρά για την τρίτη θέση, που του έδωσε για πρώτη φορά στα χρονικά ένα εισιτήριο στην Ευρωλίγκα. Παρεμπιπτόντως η Ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται τώρα (και όχι ως φάρσα ή τραγωδία), διότι ο Πανιώνιος εκείνης της περιόδου ήταν τηρουμένων των αναλογιών, όπως ο εφετινός Ολυμπιακός: γεμάτος από νέους και πολλά υποσχόμενους παίκτες, που είχαν θριαμβεύσει με τις εθνικές ομάδες παίδων και εφήβων (βλέπε Καλαϊτζής, Καράγκουτης, Καμαριώτης), με έναν Αμερικανό γκαρντ κελεπούρι (Ντίνκινς), με έναν μπαρουτοκαπνισμένο και ένδοξο φόργουορντ (Πάσπαλι), με έναν ακατέργαστο σέντερ (Γέλιτς) και με έναν Ελληνα ηγέτη (Φάνης) με τον οποίο πλακωνόντουσαν μέρα παρά μέρα, μάλιστα σε κάποια φάση που η βεντέτα κορυφώθηκε, ο "σοφός" πήρε τη φανέλα με το Νο 4 και την έδωσε στον έφηβο Αλέξη Δημακίδη!

Ο Ολυμπιακός της σεζόν 1996-97, δεν άργησε, αλλά... άργησε να θριαμβεύσει! Δικαιολογείται το οξύμωρο σχήμα, διότι μέχρι τον Φεβρουάριο η ομάδα δεν βλεπόταν και έτρωγε πολύ κράξιμο, όχι τόσο από τους εχθρούς της, όσο από δεδηλωμένους φίλους της.! Παρ' όλα αυτά, κάποια στιγμή και μέσα στην απόγνωση του ο Ντούντα άλλαξε το τσιπ της, πέρασε τον Τόμιτς στο πλάι του Ρίβερς, ξεφορτώθηκε και τον ντοπαρισμένο Γκρέι (μετά τον Γουίλι Αντερσον) και από εκεί που ο Ολυμπιακός έχανε από τον ΒΑΟ, απέκλεισε με μειονέκτημα έδρας τον Παναθηναϊκό και την Παρτίζαν, πήγε στη Ρώμη και στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης, πετυχαίνοντας μάλιστα το πρώτο ελληνικό triple crown!

Το πεπρωμένο του έγραφε ότι θα ακολουθούσε για δεύτερη φορά τα χνάρια του Ιωαννίδη: μετά τον Ολυμπιακό, ήταν η σειρά της ΑΕΚ με την οποία κατέκτησε δύο Κύπελλα Ελλάδος (κόντρα στον Παναθηναϊκό του κουμπάρου του Ζέλικο Ομπράντοβιτς) και ένα Κύπελλο Σαπόρτα, αλλά κι εκεί άργησε: το μαρμαρωμένο πρωτάθλημα που η ΑΕΚ λαχτάραγε από το 1970, δεν το πήρε αυτός, αλλά ο διάδοχός του, ο Ντράγκαν Σάκοτα!

Στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας ο Ιβκοβιτς έμεινε επί τρεις σεζόν, πήγε σε ισάριθμα Φάιναλ Φορ, γεύθηκε το πικρό ποτήρι του φιάσκου του 2005 και η μοίρα του ήταν πάλι σκληρή: με το που έφυγε και η ΤΣΣΚΑ, όπως η ΑΕΚ, ξόρκισε τα φαντάσματα και (με προπονητή τον Ετορε Μεσίνα) πήρε έναν τίτλο που τον προσδοκούσε από το 1971. Με τη Ντιναμό, στην έμεινε επί δύο σεζόν, κατέκτησε το ULEB Cup του 2006 (με παίκτες τον Παπαδόπουλο και τον Φώτση), αλλά αποκλείσθηκε από τον Παναθηναϊκό στο δρόμο προς το Φάιναλ Φορ της επόμενης χρονιάς.

Επιστρέφοντας στον Ολυμπιακό ο Ντούντα διαδέχθηκε τον Γιαννάκη, του ενός Κυπέλλου Ελλάδος και των δύο Φάιναλ Φορ. Διατήρησε τα κεκτημένα στη δεύτερη τη τάξει εγχώρια διοργάνωση, αλλά έπαθε τη νίλα από τη Σιένα στην προημιτελική σειρά της περυσινής Ευρωλίγκας. Το καλοκαίρι (ελέω και της νέας πολιτικής των Αγγελόπουλων) άλλαξε τροπάριο και αποφάσισε να ξαναδοκιμάσει το μοντέλο του Πανιωνίου και εν μέρει της ΑΕΚ: χωρίς μεγάλο μπάτζετ και ξένους σούπερ σταρ, με κάμποσους νεαρούς Ελληνες παίκτες,, με χαμηλούς τόνους, αλλά (όπως φανερώνει η εξέλιξη των πραγμάτων) με άμεση διόρθωση των κακοτεχνιών, με πολύ παιχνίδι αναμονής και με την πονηριά που μπορεί να έχει ακόμη ένας γκουρού ο οποίος περπατάει στα εβδομήντα...

Το δε μέλλον; Αδηλον, αλλά ευοίωνον! Κι αυτό το σχήμα είναι οξύμωρο και κυρίως περίπλοκο, αλλά ο Ντούντα ελπίζει να το καταστήσει σαφές προσεχώς και να είναι αυτός που θα πει την τελευταία λέξη!