Κάν'το όπως ο Ναβάρο

Λίγο πριν εκπνεύσει η προθεσμία για προσθαφαιρέσεις παικτών στην Ευρωλίγκα, ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού άνοιξε δίαυλο επικοινωνίας με το Μιλάνο και βάλθηκε να φλερτάρει με τον Αντώνη Φώτση. Το σήριαλ κράτησε αρκετές μέρες και ολοκληρώθηκε άδοξα στις 19 Φεβρουαρίου, αφού η γενναιόδωρη πρόταση των «πρασίνων» έπεσε στο κενό.

Εγραφα, τότε, ότι ο άπειρος Δ.Γιαννακόπουλος ξόδευε άδικα χρόνο, χρήμα και ενέργεια. Δεν χρειαζόταν τον Φώτση ο Παναθηναϊκός, παρά μόνον για λόγους επικοινωνιακούς. Μπορεί και χωρίς αυτόν, αφού έχει αρκετούς παίκτες ικανούς να καλύψουν το «4», το λιγότερο νευραλγικό πόστο μίας ομάδας μπάσκετ.

Έναν γκαρντ χρειαζόταν, έναν χειριστή της μπάλας ικανό να δώσει ανάσες στους Διαμαντίδη και Ούκιτς χωρίς να κατεβαίνει ο πήχυς της ποιότητας. Κάποιον πιο αξιόπιστο και μυαλωμένο από τον αλλοπρόσαλλο Μπανκς, ανώτερο και πιο έμπειρο του φιλότιμου Ξανθόπουλου. Ο Φίλιππος Συρίγος πρόσθεσε ονοματεπώνυμο στον γρίφο: «Του αρκεί ένας Ζήσης», έλεγε και ξανάλεγε από τη συχνότητα της Nova. Ο πρόεδρος Δημήτρης έδωσε προτεραιότητα στη δύσκολη υπόθεση Φώτση. Τώρα το πληρώνει ακριβά.

Ο Παναθηναϊκός έχασε το ματς της πρόκρισης επειδή το ρεζερβουάρ του άδειασε την πιο κρίσιμη στιγμή. Περισσότερο του παίκτη-βαρόμετρο Ούκιτς, παρά του Διαμαντίδη. Το μεγάλο του πρόβλημα ήταν ότι επέτρεψε στους γκαρντ της Μπαρτσελόνα να φτάσουν ξεκούραστοι στον 4^ο προημιτελικό.

Ο Μαρσελίνιο Χουέρτας έπαιξε σαν να προερχόταν από διακοπές 20 ημερών. Ο σχεδόν 40άρης Σάρας μοιάζει δεκαπέντε χρόνια νεώτερος. Ο ταλαιπωρημένος από τραυματισμούς Ναβάρο χοροπηδάει σαν κατσίκι. Ο Σάδα, το ίδιο. Ο εξουθενωμένος Παναθηναϊκός δεν τους πίεσε παρά ελάχιστα. Πόσες φορές προσπάθησαν να δημιουργήσουν ρήγματα οι δύο περιφερειακοί του; Πόσο τους ένιωσε η αντίπαλη άμυνα;

Οι σημειώσεις μου από τα τέσσερα παιχνίδια δείχνουν ότι ο Διαμαντίδης πέτυχε μόνο 3 δίποντα ως τώρα στη σειρά (όλα στο α’ ημίχρονο του 3^ου αγώνα), ο δε Ούκιτς 5. Ο Διαμαντίδης κέρδισε μόλις 6 βολές και δεν πήγε καθόλου στη γραμμή στα δύο παιχνίδια της Αθήνας, ενώ ο Ούκιτς έχει εκτελέσει 4. Οκτώ δίποντα και δέκα βολές σύνολο σε τέσσερις αγώνες, από τους δύο βασικούς και αναντικατάστατους γκαρντ της ομάδας, τη στιγμή που ο Ναβάρο έχει μέσο όρο 17 πόντους και 5 κερδισμένα φάουλ!

Ηρθαν στιγμές χθες που ο Παναθηναϊκός έπαιζε με τρεις παίκτες στην επίθεση, τρεις παίκτες ανήμπορους να δημιουργήσουν, ενώ δεν απειλούσε καθόλου από την «κεφαλή». Ειδικά ο Σάρας δεν πίστευε στην τύχη του, βλέποντας τους αντιπάλους του να αναλαμβάνουν παθητικό ρόλο. Ο Λιθουανός παίζει 22 λεπτά και τελειώνει τους αγώνες χωρίς να ιδρώσει. Δεν πρόκειται να κερδίσουν τέτοιο ματς αβοήθητοι ο Γκιστ, ο Λάσμε και ο Μπράμος.

Η άμυνα ζώνης του Τσάβι Πασκουάλ ξεκίνησε ως λύση ανάγκης και έγινε πυρηνικό όπλο απέναντι στο γύρω-γύρω-όλοι του Παναθηναϊκού. Μόλις ο Ισπανός άφησε στην άκρη τα φληναφήματα τύπου Σάδα και αξιοποίησε την δημιουργικό οίστρο του Χουέρτας, η Μπαρτσελόνα πήρε στα χέρια της το ντέφι. Μέχρι τότε, αντιδρούσε στη δράση του Παναθηναϊκού.

Χθες, είδαμε τους ρόλους να αντιστρέφονται. Ηταν η Μπαρτσελόνα αυτή που πήγε το παιχνίδι στους Ελληνες και ζήτησε απαντήσεις σε βασανιστικά ερωτήματα.

Υποθέτω ότι έγινε, πλέον, κατανοητό αυτό που ήθελα να πω με τα προηγούμενα δύο σχόλιά μου. Όταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης απειλεί το καλάθι και εκβιάζει καταστάσεις στην επίθεση, ανεβάζει τον Παναθηναϊκό δύο σκαλοπάτια ψηλότερα και τον κάνει ισάξιο με τα μεγαθήρια της Ευρώπης.

Το έκανε στο δεύτερο και στο τρίτο παιχνίδι και δρομολόγησε δύο θριάμβους, ποτισμένους με δικαιολογημένους διθυράμβους για την κλάση του ιδίου. Στο πρώτο ματς, παραήταν ομαδικός στο τέλος («σούταρε αγόρι μου», έγραφα) και επέτρεψε στην ισπανική άμυνα να πιάσει όμηρο τον Γκιστ τις κρίσιμες στιγμές. Χθες, απλώς μοίραζε φύλλο χωρίς να σηκώνει τα μάτια του προς τον στόχο.

Όμως, ο Παναθηναϊκός τον χρειαζόταν σε ρόλο μπροστάρη, πρωταγωνιστή, ηγέτη. Δεν αρκούσε το καλό παράδειγμα στην άμυνα ούτε τα σκόρπια σουτάκια τριών πόντων έξω από την ισπανική άμυνα. Ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο, καρφί στα πλευρά του Παναθηναϊκού στα 34 λεπτά της συμμετοχής του, έδειξε τον τρόπο, όχι μόνο στον Διαμαντίδη αλλά και στον Ούκιτς.

Κάν'το όπως ο Ναβάρο. Κι ας είναι κατώτερός σου.

Ο Παναθηναϊκός θα κερδίσει στη Βαρκελώνη εάν προφτάσει να γεμίσει τις μπαταρίες του και πάρει όσο περισσότερα γίνεται από τους δύο μαέστρους που τον έφεραν ως εδώ. Ο Διαμαντίδης και ο Ούκιτς είναι ικανοί να ανεβάσουν τους «πράσινους» ακόμα και στο θρόνο της Ευρώπης, αλλά όχι με επιχείρημα τη φανέλα ή τον τίμιο ιδρώτα τους.

Οι δυό τους οφείλουν να παίξουν μπάσκετ πρωτοβουλίας και να αναστατώσουν την αντίπαλη άμυνα, ώστε να αναθεωρήσει τα πλάνα του ο Πασκουάλ και να θολώσουν οι παίκτες του. Στο φινάλε του χθεσινού αγώνα, έμοιαζαν όλοι σαν να έβγαιναν από προπόνηση. Στην επίθεση ζορίστηκαν πολύ, στην άμυνα καθόλου.

Θα είναι αμαρτία να ηττηθεί ο Παναθηναϊκός από πέντε στημένες καρέκλες. Εάν τον δείτε να ξεπερνά το φράγμα των 75 πόντων, εάν εντοπίσετε στη στατιστική του περισσότερα από 6-7 τρίποντα, εάν πάρει το μάτι σας τον Χουέρτας και τον Σάρας απογοητευμένους, εάν ακούσετε ότι οι δύο ηγέτες του Παναθηναϊκού ξεπέρασαν μαζί τους 30 πόντους, ψάξτε πτήσεις για το Λονδίνο.

Οπως συνηθίζει να λέει ο Ντέιβιντ Μπλατ, "τίποτε στα πλέι-οφ δεν είναι τόσο τραγικό ή μαγικό όσο φαινόταν μία μέρα πριν". Το απέδειξε η Μπαρτσελόνα και εύχομαι να το αποδείξει και ο Παναθηναϊκός την Πέμπτη στο Παλάου Μπλαουγράνα.