Ελληνικό νέκταρ εξαγωγής

*****************

O μοναδικός αθλητής που κατόρθωσε να μου κόψει το χαμόγελο στη μέση το βράδυ της Πέμπτης ήταν ο αχώνευτος Τζον Τέρι. Αυτό, όμως, είναι μία άλλη ιστορία. Προφανώς δεν σε ενδιαφέρουν τα οπαδικά μου ούτε έχετε διάθεση να διαβάσετε άναρθρες κραυγές, από αυτές που συνοδεύουν μία χαμένη ευκαιρία στο 93'. Εδώ μιλάμε για πιο σοβαρά πράγματα. Αλλά ποιος από μηχανής διάβολος τον έστειλε στην πορεία της λάθος μπάλας τη λάθος στιγμή;

Τέλος πάντων. Στην άλλη μπάλα, τη σωστή, τη δίκαιη, την πορτοκαλί ντε, το θαύμα της τελευταίας στιγμής το σκάρωσαν δικοί μας άνθρωποι. Κατσικάρης, Βασιλειάδης και Μαυροειδής στο Μπιλμπάο, τα νέα αφεντικά της Χώρας των Βάσκων, σκληροτράχηλοι σαν τους ντόπιους. Φώτσης και Μπουρούσης στο Βελιγράδι, χορευτές στο ίδιο παρκέ απ'όπου ξεκίνησε η αντεπίθεση της Εθνικής ομάδα πριν από 6 χρόνια.

Με μοναδική εξαίρεση τον Ηλία Ζούρο, ο οποίος έπεσε στην περίπτωση αλλά έχτισε μία ισχυρή Ζαλγκίρις πριν αποχωρήσει από το Κάουνας, οι υπόλοιποι Έλληνες που ξεκίνησαν την κούρσα της Ευρωλίγκας τον Οκτώβριο συνεχίζουν απτόητοι. Στη Σιένα, ο Νίκος Ζήσης απέδειξε (ξανά) ότι υπάρχει πνοή και χωρίς το ΜακΚάλεμπ. Στο Τελ Αβίβ, ο Θοδωρής Παπαλουκάς βρίσκει σιγά σιγά ρόλο και ρυθμό, ενώ ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης έχει στο τραπέζι του νέο γενναιόδωρο συμβόλαιο από τη Μακάμπι.

Ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε με αποφασιστικότητα όλα τα "πρέπει" που βρήκε στο δρόμο του και προκρίθηκε στους 16 με πλασάρισμα που τον τοποθετεί σε τροχιά διάκρισης. Ο Παναθηναϊκός συνεχίζει στο ρελαντί, με σιγουριά ήρεμης δύναμης. Η μοναδική πηγή μελαγχολίας είναι η απουσία ενός τρίτου πόλου μέσα στα σύνορα μας, μίας ισχυρής ομάδας που θα μπορούσε να συσπειρώσει στη Θεσσαλονίκη τις υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις.

Ο ΠΑΟΚ είχε φέτος την ευκαιρία να κυνηγήσει την πρόκληση, αλλά αποδείχθηκε λίγος, πολύ λίγος. Ο Άρης, αναπόδραστα εγκλωβισμένος στον αστερισμό των περασμένων μεγαλείων, αρνήθηκε την πρόσκληση του Μπερτομέου για συμμετοχή στα προκριματικά της Ευρωλίγκας. Αν μη τι άλλο, αυτός συνεχίζει την πορεία του στο Eurocup, παρά τη φιλότιμη απόπειρα αυτοχειρίας στον αγώνα της Τρίτης με την ταπεινή Ρούντουπις.

Τη χάρηκα την παλικαρίσια νίκη της Εμπόριο Αρμάνι στο Βελιγράδι. Έστω την τελευταία στιγμή, η ομάδα του Μιλάνου απέδειξε ότι έχει φλόγα και μέταλλο. Όπως ανακάλυψε με τρόπο οδυνηρό ο Παναθηναϊκός, δύο φορές την τελευταία πενταετία, η Παρτίζαν δεν αφήνει εύκολα τον αντίπαλο να της κλέψει τα κάστανα μέσα από τη φωτιά, όσο μπαρουτοκαπνισμένος και αν είναι αυτός.

Η Αρμάνι είχε καρδιά και χαρακτήρα, μολονότι βρέθηκε να χάνει με 7+4 πόντους. Ο Μπουρούσης πέτυχε πόντους καθοριστικής σημασίας, ο Φώτσης έγινε ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας με τα 12 ριμπάουντ, ο Γκαλινάρι ξεχάστηκε γρήγορα. Εκείνοι που προέβλεψαν ότι η ιστορική ομάδα θα παίξει καλύτερο μπάσκετ χωρίς τον επί δίμηνο "ηγέτη" της δικαιώθηκαν.

Οι Σέρβοι, πάλι, έχασαν τη μπουκιά μέσα απ'το στόμα τους. Δεν είχαν το ταλέντο ούτε την πείρα για να κερδίσουν τέτοιο ματς. Πόνταραν στην έδρα, αλλά σκόνταψαν στο τεντωμένο σχοινί της τελευταίας στιγμής. Η απάντηση των φανατικών "παρτιζάνων" ήταν μία μικρή βροχή από πτερόεντα αντικείμενα. Όπως Ελλάντα. Εντώ είναι Μπαλκάνια. Δεν θα μου λείψουν.

Σε οποιαδήποτε ευνομούμενη χώρα που σκαμπάζει από αθλητισμό, ο Φώτης Κατσικάρης θα ήταν υποψήφιος για "προπονητής της χρονιάς", όχι μόνο στο μπάσκετ αλλά συνολικά στον αθλητισμό. Η Ισπανία μάλλον θα του δώσει το έπαθλο και θα τον χειροκροτήσει όσο του αξίζει. Στο δικό μας δημοψήφισμα πήρε κάτι ψίχουλα: 54 ψήφους, έναντι ...1411 του νικητή. Και βγήκε 9ος, πίσω από τον ...Βαλβέρδε!

Θα μου πείτε, εδώ τερμάτισε ο Φερνάντο Σάντος πάνω από τον Ομπράντοβιτς και το Ζούρο. Ποδόσφαιρο. Ουγκ. Εδώ έχασε την πρωτιά ο Μορφέσης, ο προπονητής που έφερε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο από ομαδικό άθλημα στην Ελλάδα. Στον Κατσικάρη θα κολλήσουμε; Το γκάλοπ του ΠΣΑΤ προξενεί θυμηδία κάθε χρόνο και είναι καιρός να καταργηθεί. Δεν νομίζω ότι είναι τυχαίο το σιωπηρό μποϊκοτάζ που τα τελευταία χρόνια αποφάσισε ο επίσημος Παναθηναϊκός, με πρωτοστάτη τον Ομπράντοβιτς. Άνθρωποι της "πράσινης" ΚΑΕ εμφανίζονται στη γιορτή των αθλητικών συντακτών μόνο όταν η παρουσία τους μοιάζει αναπόφευκτη.

Οι Έλληνες του εξωτερικού συνεχίζουν την πρόοδό τους ακάθεκτοι, εξάγοντας το know-how της "γαλανόλευκης" σχολής ακόμα και σε χώρες που γνωρίζουν καλά το δρόμο προς την κορυφή. Ακόμα και στην ΤΣΣΚΑ, όπου ο Γιάννης Σφαιρόπουλος είναι δεξί χέρι του Γιόνας Καζλάουσκας, η ελληνική σφραγίδα είναι ανάγλυφα χαραγμένη στον τρόπο του παιχνιδιού της μοναδικής αήττητης ομάδας στην Ευρωλίγκα.

Όταν φτάσει η ώρα της απονομής του τροπαίου στην Κωνσταντινούπολη, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι θα το σηκώσουν και ελληνικά χέρια. Μόνο η Μπαρτσελόνα δείχνει ικανή να κατακτήσει τον τίτλο χωρίς βοήθεια από τους griegos. Τη Ρεάλ δυσκολεύομαι να την πιστέψω.

Για τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, ξεκίνησαν ήδη τέσσερις εβδομάδες ανασυγκρότησης και σκληρής δουλειάς εν όψει της 18ης Ιανουαρίου. Η δεύτερη θέση τους καθιστά ντε φάκτο φαβορί για μία θέση στα πλέι-οφ, όπου θα ξεκινήσει ένα νέο, μίνι πρωτάθλημα. Η ετήσια έκρηξη του Ζέλικο Ομπράντοβιτς ήρθε ακριβώς τη στιγμή που την περίμεναν οι έμπειροι παρατηρητές, ώστε να σφίξουν οι πισινοί στα ενδότερα του Παναθηναϊκού.

Πέρα από τις απουσίες του Τσαρτσαρή και του Περπέρογλου, ο Σέρβος οφείλει να βρει τρόπο για να δώσει χρώμα στα χλωμά πρόσωπα του Μάριτς, του Μπατίστ, του Λόγκαν και του Πατ Καλάθη. Ακόμα και ο Διαμαντίδης ντεφορμέ είναι. Οι αγώνες με το Μαρούσι και την Μπρόζε ακούστηκαν σαν διπλό καμπανάκι στα αυτιά όσων υστερούν.

Στο μεταξύ, ο Ντούσαν Ίβκοβιτς ψάχνει στην αγορά ενισχύσεις για να αντιμετωπίσει τη λειψανδρία που μαστίζει τον Ολυμπιακό, ένεκα τραυματισμών και χαμένων στοιχημάτων. Δεν είναι καν ξεκάθαρο αν η ομάδα ενδιαφέρεται για ψηλό ή για γκαρντ ή για περισσότερους από έναν παίκτη. Τα ρεπορτάζ που έρχονται από το λιμάνι είναι αντικρουόμενα και ασαφή.

Πάντως, το φλερτ με τον εδώ και μήνες αδρανή Μάρκο Γιάριτς προδίδει μάλλον απελπισία παρά συγκροτημένη έρευνα. Εάν κρίνω από το περυσινό δείγμα γραφής, ο Σερβοέλληνας θα φορέσει για αρκετές εβδομάδες τα παπούτσια του Μάντζαρη ή του Κατσίβελη πριν κατορθώσει -αν κατορθώσει- να γίνει Σπανούλης.