Δράμα… madrileno!

Επισήμως η πρώτη φορά που τα είπαν ήταν το 1928 σε έναν αγώνα του Copa del Rey, ανεπισήμως τα είχαν πει και το 1905 σε ένα φιλικό μεταξύ τους παιχνίδι. Όπως και να έχει από εκείνα τα χρόνια έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και το derby madrilèno σήμερα είναι ο εμφύλιος πόλεμος που λατρεύει να βλέπει όλη η Ευρώπη. Δύο διαφορετικοί κόσμοι στην ίδια πόλη, δύο τόσο διαφορετικές ομάδες, δύο τόσο διαφορετικές φιλοσοφίες που της χωρίζουν μόλις 10 χιλιόμετρα…

Live Στοίχημα σε NBA & Bundesliga με Live Stream στη Novibet (21+).

Η Ρεάλ και η Ατλέτικο Μαδρίτης σε λίγες ώρες ετοιμάζονται να μας προσφέρουν μία ακόμη επική μονομαχία αυτή την φορά σε έναν ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Σε τελικό τους έχουμε ζήσει, σε προημιτελικό επίσης, σε ημιτελικό ποτέ. Για την ακρίβεια ποτέ στο Champions League. Γιατί η πρώτη φορά που τα είπαν ευρωπαϊκά η Ρεάλ και η Ατλέτικο ήταν το 1959 στον ημιτελικό του τότε Πρωταθλητριών, όπου χρειάστηκε τρίπο παιχνίδι στην ουδέτερη Σαραγόσα για να πάρει και τότε την πρόκριση η Ρεάλ. Ηρθε η ώρα να ζήσουμε και έναν ημιτελικό Champions League μεταξύ τους.

Η πόλη για να το απολαύσει πήρε διήμερο ρεπό. Και σήμερα και αύριο αργία. Σαν να πρέπει όλοι να είναι χαλαροί και ξεκούραστοι για να το αντέξουν. Σαν να έρχεται ένα ακόμη δράμα, άλλωστε τα τελευταία χρόνια το δράμα κυλάει και στις φλέβες των δύο όποτε βρίσκονται στη σέντρα για την μεταξύ τους κόντρα. Από τότε, το 2013, που ο Τσόλο έβαλε ξανά στο παγκόσμιο χάρτη την Ατλέτικο Μαδρίτης, σε ένα ματς κόντρα στην Ρεάλ, μέχρι το προ μηνός ντέρμπι για το πρωτάθλημα όπου η Ατλέτικο έκανε την ζημιά στην Ρεάλ στο «Μπερναμπέου», αλλά η Μπαρτσελόνα πέταξε λίγες ώρες αργότερα το δώρο στην Ανδαλουσία κόντρα στην Μάλαγα του Μίτσελ, τα ντέρμπι της Μαδρίτης είναι κάθε φορά ένα ατελείωτο δράμα…

Το… πρώτο δράμα!

Μπορεί αυτό να είναι το ντέρμπι της Μαδρίτης Νο215, αλλά η… ιστορία μας ξεκινάει πριν από τέσσερα χρόνια. Η Ατλέτικο κουβαλούσε στην πλάτη της 14 χρόνια χωρίς ούτε μία νίκη κόντρα στην συμπολίτισσα Ρεάλ. Είχε χάσει με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους. Ο Τσόλο την είχε οδηγήσει στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας και εκεί (στο Μπερναμπέου) έπρεπε να σπάσει αυτή την κατάρα. Κόντρα στην Ρεάλ σε μονό τελικό Κυπέλλου. Το έκανε και με ανατροπή.

Το γκολ του Κριστιάνο Ρονάλντο στο 15’ επιβεβαίωνε αυτό που πίστευαν όλοι πριν την έναρξη του τελικού. Ότι η Ρεάλ θα έκανε 26 τα συνεχόμενα ματς χωρίς ήττα από την Ατλέτικο και θα κατακτούσε το τρόπαιο. Ο Τσόλο και οι παίκτες του όμως το… γύρισαν. Πρώτα ο Ντιέγκο Κόστα έστειλε τον τελικό στην παράταση και μετά ο Μιράντα στο 99’ πέτυχε το γκολ που χάρισε το τρόπαιο στην Ατλέτικο.

Στην πραγματικότητα, εκείνο το βράδυ της 17ης Μαΐου του 2013, σε εκείνο τον τελικό γεννήθηκε η Ατλέτικο Μαδρίτης του Τσόλο Σιμεόνε, η οποία έμελλε στη συνέχεια να γοητεύσει όλη την Ευρώπη χάρη στο πάθος της. Από εκείνο το βράδυ οι λογαριασμοί που άνοιξαν δεν έχουν κλείσει ποτέ…

Κάθε χρόνο μεγαλώνουν, όπως μεγαλώνει και το δράμα. Μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου η Ατλέτικο απέκτησε αυτό που ήθελε πολύ. Η πίστη ότι μπορεί να το κάνει! «Αφού πήραμε το Κύπελλο από την Ρεάλ στο «Μπερναμπέου» μπορούμε να πάρουμε τα πάντα» είχε πει ο Σιμεόνε.

Μία σου και μία μου...

Την επόμενη χρονιά η Ατλέτικο πήρε και το πρωτάθλημα κόντρα στα μεγαθήρια της Ρεάλ και της Μπαρτσελόνα. Ένα επικό 2-2 στο «Μπερναμπέου» αποδεικνύεται ένα από τα πιο καθοριστικά βήματα προς την κατάκτηση του τίτλου και επιβεβαιώνει ότι η Ατλέτικο πλέον μπορεί να κάνει τα πάντα και να αντιμετωπίσει στα ίσια τους συμπολίτες που επί χρόνια έβλεπε με τα κιάλια.

Εκείνη την χρονιά της μεγάλης χαράς της κατάκτησης του τίτλου όμως, στην Ατλέτικο έμεινε μία πικρή γεύση στο τέλος. Ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ στον οποίο έφτασε με επική πορεία ήταν το απόλυτο δράμα. Ένα γκολ στο 3ο λεπτό των καθυστερήσεων από τον Σέρχιο Ράμος πήρε το τρόπαιο μέσα από τα χέρια της Ατλέτικο και το έστειλε στην παράταση στην αγκαλιά της Ρεάλ. Μία Ρεάλ που σταμάτησε την Ατλέτικο και την επόμενη σεζόν στα προημιτελικά με 0-0 και 1-0 με γκολ στο 88" του Τσιτσαρίτο, κάνοντας το δράμα ακόμη μεγαλύτερο. Η κορύφωση του δράματος όμως ήρθε στον περσινό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στο Μιλάνο. Ο δεύτερος μεταξύ τους τελικός τα 3 τελευταία χρόνια κρίθηκε στα πέναλτι και η Ρεάλ ήταν και πάλι νικήτρια. Η εικόνα των παικτών της Ατλέτικο να κλαίνε και σχεδόν να καταρρέουν στον αγωνιστικό χώρο μπροστά από τους οπαδούς τους, είναι μία εικόνα που θα στοιχειώνει τους ίδιους και την ομάδα για μία ζωή ή μάλλον μέχρι να το σηκώσουν...

Η τέταρτη φορά στη σειρά...

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η ευκαιρία για εκδίκηση σου δίνεται πολύ συχνά. Ρεάλ και Ατλέτικο τα ξαναλένε για τέταρτη συνεχόμενη φορά στο εφετινό Τσάμπιονς Λιγκ. Η Ατλέτικο θα έχει την ευκαιρία της ξανά. Μία ευκαιρία που τούτη δω την φορά μοιάζει η μικρότερη σε σχέση με τις τρεις προηγούμενες. Η Ρεάλ είναι σε υπέροχη φάση, ο Ζιντάν έχει βρει το κουμπί του Τσόλο Σιμεόνε και της Ατλέτικο και η "Βασίλισσα" μοιάζει άτρωτη.

Ίσως και να είναι έτσι καλύτερα για την Ατλέτικο, να την έχουν όλοι ξεγραμμένη. Άλλωστε και η στιγμή δεν είναι καλή για την Ατλέτικο. Χωρίς κανένα από τα δεξιά μπακ της, χωρίς βάθος στον πάγκο της και σε μία χρονιά που δεν μπόρεσε ποτέ να διεκδικήσει έστω το πρωτάθλημα η Ατλέτικο μοιάζει ευάλωτη. Σε αντίθεση με την Ρεάλ που τώρα που γύρισε ο Βαράν έχει να προβληματίζεται μόνο για την απουσία του Μπέιλ, αν προβληματίζεται με τέτοιο Ισκο τις τελευταίες εβδομάδες...

Βλέποντας τον Σιμεόνε αλλά και τους Γοδίν, Γκάμπι από κοντά στην χθεσινή συνέντευξη τύπου, έβλεπες για μία ακόμη φορά μάτια που γυαλίζουν, που δεν φοβούνται τίποτα. Βλέποντας τον Ζιντάν έβλεπες την εικόνα της σιγουριάς. Σαν να ξέρει ότι θα υποφέρει, αλλά και σαν να ξέρει ότι θα τα καταφέρει. Κάπως έτσι βαδίζει φέτος η Ρεάλ. Με ηρεμία, με σιγουριά, με αυτοπεποίθηση ακόμη και όταν μοιάζει να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια τους... Όπως έγινε στη ρεβάνς με την Μπάγερν, όπως έγινε ακόμη και προχθές όταν ο Ντάνι Παρέχο με φάουλ από τα 30 μέτρα, 8 λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα πρωταθλήματος ισοφάριζε για την Βαλένθια σε 1-1 στο Μπερναμπέου...

Κανένας πανικός, καμία σπασμωδική κίνηση. Κανονικό ποδόσφαιρο Ρεάλ και μία γκολάρα του Μαρσέλο στο 86' επανέφεραν τις καρδιές στις θέσεις τους. Το πιο απίθανο όλων όμως ήταν όχι η αντίδραση της ομάδας, αλλά η αντίδραση του κοινού. Όχι αποδοκιμασίες, όχι δυσφορία και γκρίνια αλλά στήριξη. Ο Παρέχο ισοφάριζε και το κοινό φώναζε Ρεάλ Ρεάλ και έσπρωχνε την ομάδα. Μην νομίζετε ότι είναι απλό το πιο απαιτητικό και παράξενο κοινό στον πλανήτη ποδόσφαιρο να συμπεριφέρεται έτσι. Νομίζω ότι και αυτό είναι έργο Ζιντάν. Δεν το είπε άλλωστε τυχαία χθες παραμονή του ημιτελικού με την Ρεάλ ότι ο κόσμος βοήθησε πολύ την Ρεάλ να πάρει το τρίποντο με την Βαλένθια.

Ούτε τυχαία οι παίκτες της Ρεάλ ο ένας μέτρα τον άλλον αναφέρθηκαν στα social media στον κόσμο της Ρεάλ και στο πόσο τους βοηθά τελευταία. Ούτε τυχαία πέρασε και δεν ακούμπησε στην ψυχολογία του κόσμου και της ομάδας της Ρεάλ η ήττα στο τελευταίο δευτερόλεπτο από τον Μέσι. Ο οργανισμός Ρεάλ από τον πρώτο παίκτη μέχρι τον τελευταίο οπαδό αποκτά την ηρεμία, την σιγουριά, την αυτοπεποίθηση του Ζιντάν και απόψε κόντρα στον πιο μεγάλο μαχητή της Ευρώπης, τον Ντίεγκο Σιμεόνε, θα την χρειαστεί...