Μάθε στον πρόεδρο, μπαλίτσα...

Παίξε νόμιμα στην Sportingbet με επιστροφή στοιχήματος στο Ολιμπίκ Ντόνετσκ – ΠΑΟΚ, αν ο Πρίγιοβιτς σκοράρει το πρώτο γκολ (21+).

Η ιστορία του είναι άκρως ιντριγκαδόρικη, άλλωστε δεν συναντάμε σχεδόν ποτέ στην (ποδοσφαιρική) καθημερινότητα, έναν πρόεδρο, που ασχολείται με τη γεωργία, κλωτσούσε το τόπι μέχρι τα 43 του και έχτισε από το μηδέν μια ομάδα, που έφτασε να αγωνίζεται στα κύπελλα Ευρώπης.

Στην ταλαιπωρημένη (και) αθλητικά (και) ποδοσφαιρικά, Ουκρανία, ο Ρινάτ Αχμέτοφ, ο Ιγκόρ Κολομόισκι, ο Σεργκέι Ταρούτα παραμένουν οι πιο γνωστοί ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων., είναι περισσότερο γνωστός. Βλέπετε, ο Βλάντισλαβ Γκέλτσιν είναι «μια κατηγορία» μόνος του.

Υπήρξε για περισσότερα από δώδεκα χρόνια πρόεδρος και ποδοσφαιριστής της Ολυμπίκ Ντόνετσκ. Κι όταν λέμε «εν ενεργεία» δεν αναφερόμαστε σε κάτι τυπικό, αλλά ουσιαστικό με πολλές συμμετοχές και αρκετά γκολ, καθώς μέχρι το Μάιο του 2016 όταν και κρέμασε τα παπούτσια του, έπαιζε ως σέντερ φορ.

Στα 44 του χρόνια είδε το δημιούργημά την οποία «έχτισε» από το πρώτο πετραδάκι το 2001 και την είδε να φτάνει στα ευρωπαϊκά σαλόνια για πρώτη φορά στην πολύ σύντομη ιστορία της. Κι αυτό είναι το πρώτο ποδοσφαιρικό παράσημο για τον ιδιοκτήτη, που εμφανισιακά φέρνει λιγάκι του Ζινεντίν Ζιντάν, με αποτέλεσμα όλοι στο Ντόνετσκ να τον παρομοιάζουν με τον Γάλλο αστέρα και σημερινό προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης.

Οπαδός της Μπάρτσα και του Μουρίνιο

Ουδέποτε υπήρξε «φαν» της «βασίλισσας». Επιλέγει να δηλώνει «οπαδός της Μπαρτσελόνα» και από προπονητές «μου αρέσει η δουλειά του Ζοζέ Μουρίνιο». Άλλωστε, όπως λέει, «το στυλ ποδοσφαίρου, με μικρές και κοντινές πάσες, με έμφαση στην επίθεση, κατοχή της μπάλα», είναι αυτό που έχει περάσει ως κανόνα σ’ όλα τα κλιμάκια της αντιπάλου του ΠΑΟΚ. Από τις μικρές ομάδες των ακαδημιών (η Ολιμπίκ ιδρύθηκε το 2001 ως ποδοσφαιρική ακαδημία) μέχρι την πρώτη ομάδα.

Ο πρόεδρος της ουκρανικής ομάδας, πρωτάρας στα ευρωπαϊκά κύπελλα, είδε τις επιχειρήσεις του να δέχονται γερό πλήγμα από τις ενέργειες του στρατού στην ανατολική Ουκρανία. Σ’ εκείνες τις περιοχές του πολέμου, μεγάλωσε κι έκανε τα πρώτα βήματά του στο ποδόσφαιρο, παράλληλα σπούδασε και αποφοίτησε από το Κρατικό Ινστιτούτο Υγείας, Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, με ειδικότητα στον «Ολυμπιακό και Επαγγελματικό Αθλητισμό» και στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Ντόνετσκ, όπου ασχολήθηκε με το Διεθνές Οικονομικό Δίκαιο.

Οι επιχειρήσεις του, βασισμένες στην παραγωγή προϊόντων και την εξαγωγή εμπορευμάτων στο εξωτερικό, χρειάστηκαν χρόνο για να μείνουν όρθιες και η μετακόμιση στο Κίεβο έμοιαζε αναγκαστική και ολίγον τι υποχρεωτική. Το ίδιο και για την ομάδα του, με τον Γκέλτσιν να φροντίζει πάντα, παρά τις δυσκολίες, να κρατά σ’ ένα ανταγωνιστικό επίπεδο.

Όπως, πολλές ομάδες, μεταξύ αυτών και η πανίσχυρη και πάμπλουτη Σαχτάρ, έτσι και η Ολιμπίκ ξεσπιτώθηκε, έχασε τους φιλάθλους, αλλά παραμένει να είναι μέσα στις πέντε καλύτερες ομάδες.

Πως έφτιαξε την Ολιμπίκ Ντόνετσκ

Από το 1999 μέχρι και το 2001 ο Γκέλτσιν ήταν αντιπρόεδρος της Μέταλουργκ, ομάδας την οποία αντιμετώπισε ο ΠΑΟΚ τη σεζόν 2005-2006 στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αποκλείοντας την μέσα στο Ντόνετσκ.

«Το 2000 η ομάδα πέρασε στους σημερινούς ιδιοκτήτες. Ήταν τότε που είχα την ιδέα να δημιουργήσω μια ακαδημία ποδοσφαίρου και όχι μια επαγγελματική ομάδα. Βρήκα έδαφος στην περιοχή του Μπάσα, εκεί όπου μεγάλωσα. Η ιδέα άρεσε στου συνεργάτες μου και έτσι ξεκινήσαμε τη δημιουργία της ποδοσφαιρικής ακαδημίας. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η ακαδημία μετατράπηκε σε μια ποδοσφαιρική όαση, όπου τα μικρά αγόρια είχαν τη δυνατότητα να ασχολούνται με τον αθλητισμό», θυμάται ο ιδιοκτήτης της Ολιμπίκ.

Έφτασε να έχει πάνω από 300 παιδιά και το σχέδιο για τη βελτίωση των υποδομών και των εγκαταστάσεων προέβλεπε την κατασκευή κλειστού γηπέδου, χωρητικότητας 5.000 θεατών, που θα ανταποκρινόταν πλήρως στις απαιτήσεις της ουκρανικής Πρέμιερ Λιγκ. Ο πόλεμος πρόλαβε και διέλυσε τα πάντα…

Ο ποδοσφαιριστής… πρόεδρος

Παντρεμένος και πατέρας δύο κοριτσιών, ο Γκέλτσιν από το 2004 μέχρι και το Μάιο του 2016, όταν και ανακοίνωσε το τέλος της ποδοσφαιρικής καριέρα του, αγωνίστηκε σε 51 αγώνες της ουκρανικής Πρέμιερ Λιγκ με τη φανέλα της Ολιμπίκ, έπαιξε και εναντίον της Ντνίπρο των Μάτος, Σάχοφ, Μπόικο, Ζοζούλια, Ματέους κι άλλων διάσημων αστεριών της ομάδας από το Ντνιπροπετρόφσκ.

Όταν φόρεσε τη φανέλα της ομάδας, που ο ίδιος πληρώνει και διοικεί, για να αγωνιστεί εναντίον της Στιλ, ήταν 42 ετών και 253 ημερών, γεγονός που τον κατέταξε ως το γηραιότερο παίκτη στην ιστορία της ουκρανικής Πρέμιερ Λιγκ.

«Είμαι πολύ περήφανος για ό, τι έχω πετύχει στο ποδόσφαιρο. έχω κερδίσει τρόπαια, παραμένουν όλες υπέροχες αναμνήσεις και το κυριότερο πέτυχα πολύ περισσότερα πράγματα από ό,τι περίμενα στο ξεκίνημα της καριέρας μου», δήλωσε εκείνη τη μέρα και το μόνο που τον στεναχώρησε ήταν ότι το «αντίο» του από την ενεργό δράση δεν έγινε στο γήπεδο της γενέτειράς του, στο Ντόνετσκ, όπου δεν υπάρχει, πλέον, αθλητική ζωή.

Έκανε αρκετό καιρό για να μπορέσει να συνειδητοποιήσει ότι θα παρακολουθεί τους αγώνες από την προεδρική σουίτα και όχι από τον πάγκο. Στο επόμενο παιχνίδι είπε στον προπονητή της Ολιμπίκ «περιμένω να με βάλεις στο ημίχρονο», όμως όλα είχαν τελειώσει…

«Όταν έβγαινα στο γήπεδο, είχα πάντα μια διπλή ευθύνη, ακόμη και με την παρουσία μου στην προπόνηση. Ενοιωθα τα μάτια του κόσμου να είναι στραμμένα πάνω μου και να με περνούν από το μικροσκόπιο, έπρεπε κάθε φορά να αποδείξω ότι δεν είχα πάρει τη θέση κανενός άλλου ποδοσφαιριστή, επειδή είμαι ο πρόεδρος της ομάδας».