Διαχείριση και εξυπνάδα

Σε αντίθεση με το πρόσφατο παρελθόν, φέτος η λογική αποτέλεσε τον σταθερό συνοδοιπόρο του Άρη στον τομέα της στελέχωσης της ομάδας υπό την έννοια ότι πληρώθηκε η πραγματική αξία των παικτών και δεν υπερίσχυσε το κίνητρο εντυπωσιασμού. Αυτό εξάλλου πληρώνει – και θα πληρώνει – ο Θόδωρος Καρυπίδης για κάμποσους μήνες ακόμη δεδομένων των διακανονισμών που έκανε στη διάρκεια της περσινής χρονιάς.

Ποιος θα περάσει πρώτος τη γραμμή τερματισμού; Δοκίμασε την τύχη σου και διεκδίκησε ένα Opel Adam και πολλά ακόμα πλούσια δώρα (21+)!

Βέβαια, τα παραπάνω δεν αλλοιώνουν ούτε διαγράφουν τα δεδομένα που θα κληθεί να διαχειριστεί ο Άρης στη διάρκεια της χρονιάς. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται ο τίτλος του φαβορί για την άνοδο, το επιπλέον κίνητρο που θα έχουν οι αντίπαλοί του, αλλά και η διαφορετική καθημερινότητα σε σχέση με τις υπόλοιπες ομάδες που έχουν το προνόμιο να είναι απαλλαγμένες από την πίεση του κόσμου. Διότι, άλλο αντίκτυπο έχει το αρνητικό αποτέλεσμα σε μια μικρομεσαία που επιδιώκει την έκπληξη σε σχέση με τον Άρη που είναι καταδικασμένος να υπερνικήσει και τις δικές του παθογένειες.

Στις τελευταίες εντάσσεται η εσωστρέφεια που επίσης είναι σταθερός συνοδοιπόρος του σε μεγαλύτερο βάθος ετών, αλλά και η ευκολία μηδενισμού παικτών, προσπαθειών… των πάντων. Λόγω (και) αυτής εξάλλου, η εικόνα του Κλεάνθης Βικελίδης την περσινή χρονιά ήταν απογοητευτική. Επί τούτου όμως θα πρέπει να συνεκτιμηθεί ο ψυχισμός του απλού φιλάθλου, το ότι ο αρειανός κουβαλάει τον δικό του σταυρό εδώ και πολλά χρόνια αλλά και ότι δεν έχουν όλοι τις ίδιες αντοχές. Σε τελική ανάλυση, (δυστυχώς) δεν είμαστε και ούτε θα γίνουμε Αγγλία.

Αγωνιστικά, ο Άρης σχημάτισε φρέσκια ομάδα. Επένδυσε σε πρόσωπα για τα οποία εγγυάται ο Παύλος Μυροφορίδης και εκ των βασικών κριτηρίων ήταν το επίπεδο φιλοδοξίας του καθενός. Αν τώρα άπαντες βάλουν το ομαδικό συμφέρον πάνω από το προσωπικό, αυτό θα φανεί στη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου. Και πέρυσι τα ίδια γράφαμε αλλά στην πράξη αποδείχθηκε το αντίθετο. Όπως θα φανεί και το αν αυτοί οι παίκτες θα αντέξουν το βάρος και της αποτυχίας που παραμένει στον σκληρό δίσκο του μυαλού όλων. Είναι άδικο, αλλά είναι στο… πρόγραμμα.

Με μια πρώτη ματιά ο Άρης θα πρέπει να προσθέσει δύο παίκτες στο ρόστερ του. Το βαρύ κορμί που θα «τρυπήσει» τις αντίπαλες άμυνες και θα είναι αποτελεσματικός στο ψηλό παιχνίδι (σ. σ. Αντώνης Πετρόπουλος) κι έναν ακραίο επιθετικό εκτός κι αν αποφασιστεί η παραμονή του Μιλούνοβιτς. Αυτή τη στιγμή ο Άρης φαίνεται πληρέστατος στον άξονα της μεσαίας γραμμής έχοντας αποκτήσει γρήγορους (σε σκέψη και εκτέλεση) παίκτες, αλλά υστερεί στα άκρα πράγμα που τον κάνει προβλέψιμο.

Μετά τον φιλικό αγώνα με τα Τρίκαλα, ο Δημήτρης Σπανός αναφέρθηκε στην αμυντική λειτουργία σημειώνοντας ότι πάνω σε αυτόν τον τομέα θα δουλέψει στον έναν μήνα που μεσολαβεί μέχρι την έναρξη του Πρωταθλήματος. Είπε επίσης ότι στο διάστημα που προηγήθηκε, ασχολήθηκε με το αμυντικό και επιθετικό transition της ομάδας. Και καλά έκανε. Διότι το πρόβλημα του περσινού Άρη δεν ήταν τόσο το επίπεδο των αμυντικών του όσο α) ότι δεν είχε αμυντικό χαφ να κρατάει το κέντρο στην αντεπίθεση του αντιπάλου και β) η όλη λειτουργία της ομάδας στο αμυντικό transition ήταν σε… slow motion.

Και πάμε στις σχέσεις μεταξύ των παραγόντων μέσα από τις οποίες θα εξαρτηθεί και ο τρόπος διαχείρισης καταστάσεων. Προσωπικά δεν γνωρίζω αν υπάρχει χημεία μεταξύ των δύο κορυφαίων στελεχών (Καρυπίδης-Μυροφορίδης) που συναντήθηκαν χθες. Γνωρίζω ότι ο Καρυπίδης είναι ο κλασικός ιδιοκτήτης μιας ελληνικής ομάδας. Είναι παρορμητικός ως χαρακτήρας, χρειάζεται κάποιον να του κρατάει τα… γκέμια.

Δεν είναι άνθρωπος που λέει «πάρε τόσα και κάνε ομάδα», αλλά θέλει να έχει λόγο και σε αγωνιστικά ζητήματα. Τούτο ισχύει σχεδόν για όλους τους ιδιοκτήτες, αρκετοί εξ’ αυτών μάλιστα μπαίνουν και σε διαδικασία scouting των υποψηφίων παικτών και φυσικά δημιουργούν μια ομάδα συμβούλων για να τους κατατοπίσουν. Ο Μυροφορίδης είναι πιο ποδοσφαιράνθρωπος και αντιλαμβάνεται κάτι που θα γίνει, πριν γίνει. Με ότι αυτό συνεπάγεται. Θέλει να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Δεν δέχεται παρεμβάσεις στο έργο του και εξαντλεί κάθε περιθώριο για να τις αποφύγει. Γι’ αυτόν τον λόγο – στις συζητήσεις που έγιναν προ επίτευξης της συμφωνίας – έθεσε τον συγκεκριμένο απαράβατο όρο.

Εν τέλει, οι σχέσεις μεταξύ των δύο ανδρών που θα χρειαστεί να βγουν μπροστά στις δύσκολες στιγμές, η διαχείριση των κρίσεων αλλά και το επίπεδο εσωτερικής συσπείρωσης είναι στα απαραίτητα συστατικά για μια ήρεμη αγωνιστική σεζόν, όπως ασφαλώς και η οικονομική συνέπεια.