Οι γνωστές υπερβολές...

Ο μηδενισμός και η υπερβολή είναι χαρακτηριστικό του Ελληνα. Φυσικά αυτό ισχύει και στο ποδόσφαιρο, όπου όλοι έχουν μία άποψη και μάλιστα κάποιοι από αυτούς την καταθέτουν λες και είναι οι ίδιοι προπονητές. Παρατηρώ μετά την τριάρα από τον Πανιώνιο ένα μηδενισμό του ρόστερ του Παναθηναϊκού, όπως και την προηγούμενη εβδομάδα μετά το ματς με τον Παναιτωλικό έβλεπα έναν ενθουσιασμό ανεξήγητο διότι και σε εκείνο το παιχνίδι η ομάδα έδειξε να έχει αδυναμίες στην επίθεση, χωρίς τον Μπέργκ στην ενδεκάδα. Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση.

Ο Παναθηναϊκός, ούτε για υποβιβασμό είναι, ούτε για πρωτάθλημα πάει. Απλά αναγκαστικά και λόγω των οικονομικών προβλημάτων που έχουν προκύψει προσπαθεί να σωθεί οικονομικά και μέχρι να μπει σε μία σειρά ο στόχος είναι αυτό να το περάσει αναίμακτα αγωνιστικά. Τι σημαίνει αυτό; Να μην πάθει ότι έπαθε η ΑΕΚ.

Μέχρι να εξυγιανθεί οικονομικά ο Παναθηναϊκός θα είναι μία ομάδα δεύτερης και τρίτης ταχύτητας στο πρωτάθλημα και το ταβάνι του θα είναι η έξοδος στην Ευρώπη. Το ξέρω , ότι πολλοί Παναθηναϊκοί αυτό δεν το αντέχουν να το βλέπουν και να το ζουν. Είναι, όμως, η πραγματικότητα.

Αυτό το ρόστερ έχει συγκεκριμένες δυνατότητες, που μπορεί να βελτιωθούν , μόνο αν έρθει ο Πράνιτς και παίξει αυτό , που μπορεί ,αν βγει ο Αντζαγκούν, αν φθάσει στο 100% της ετοιμότητας ο Μπέργκ και αν ο Μπαϊράμι θυμηθεί την μπάλα που ξέρει. Τότε θα κάνουμε άλλη κουβέντα. Προς το παρόν, όμως, η κουβέντα είναι , ότι ο Παναθηναϊκός είναι μία ομάδα χωρίς προσωπικότητες, άρα ομάδα ψυχολογίας. Οι παίκτες του θα επηρεάζονται από την εξέλιξη του αγώνα και από το αν θα σκοράρουν πρώτοι, η αν θα δέχονται πρώτοι το γκολ.