Ο Έλληνας της Λαντσκρούνα

Είναι πάντα χαρά να βλέπεις Έλληνες επιστήμονες να διακρίνονται και να διαπρέπουν στο εξωτερικό. Ειδικά στους καιρούς που ζούμε όπως και να το κάνουμε σου δίνουν ελπίδα για το μέλλον. Σου δείχνουν ότι έχεις κι εσύ μία διέξοδο. Σίγουρα, είναι πολλοί – γνωστοί και άγνωστοι – αυτοί που τα κατάφεραν, όμως στον χώρο του αθλητισμού είναι ακόμη λιγότεροι.

Ένας από αυτούς είναι και ο Ιωάννης Κωστόγιαννης. Πήρε την απόφαση να φύγει από νωρίς, σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Λουντ στη Σουηδία (1995-2001), αποφάσισε να μην το… κουνήσει, έφτασε μέχρι το διδακτορικό και έχει συνεργαστεί τόσο με ομάδες χόκεϊ επί πάγου όσο και με ομάδες ποδοσφαίρου και χάντμπολ. Το 2005 βρέθηκε στο Χέλσινγκμποργκ, όπου ανέλαβε καθήκοντα γιατρού της τοπικής ομάδας και είχε την τύχη να γνωρίσει μία τεράστια προσωπικότητα του διεθνούς ποδοσφαίρου, τον Χένρικ Λάρσον. Πρόλαβε να γευτεί την κατάκτηση δύο Κυπέλλων και την 2η θέση στο πρωτάθλημα, πριν αποδειχθεί την πρόταση του Λάρσον και τον ακολουθήσει στα πρώτα του προπονητικά βήματα στην Λαντσκρούνα, με την οποία συνεργάζεται μέχρι και σήμερα.

Η επιβράβευση, φυσικά, μετά από τόσα χρόνια έχει έρθει. Ο Γιάννης έκανε οικογένεια και στέριωσε στην Σουηδία, όπου είναι Χειρούργος ορθοπεδικός Διδάκτωρ στο πανεπιστήμιο του Λουντ. Το διδακτορικό του, μάλιστα, έχει βραβευθεί και είναι πάνω στην πρόγνωση και θεραπεία των ρήξεων πρόσθιων χιαστών.

Η ζωή, φυσικά, τελείως διαφορετική από την Ελλάδα. Οι δυσκολίες από το ξεκίνημα πολλές, όμως τέλος καλό όλα καλά. «Δεν σκέφτομαι, ειδικά με το πώς είναι τώρα τα πράγματα, να επιστρέψω στην Ελλάδα. Η ζωή μου είναι πλέον εδώ και μπορώ να πω ότι είμαι πολύ ικανοποιημένος τόσο σε προσωπικό επίπεδο – η οικογένειά μου είναι εδώ – όσο και σε επαγγελματικό».

Τα πράγματα ήρθαν έτσι, ώστε η ενασχόληση με τον αθλητισμό ξεκίνησε από νωρίς. «Ως αθλίατρος εργάστηκα αρχικά το 2005 σε ομάδα χόκεϊ επί πάγου. Στη Σουηδία αυτές οι δουλειές είναι… έξτρα, καθώς καμία ομάδα σε κανένα άθλημα δεν απασχολεί full time γιατρούς. Στα τέλη του 2006 μου δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστώ με την Χέλσινγκμποργκ και φυσικά δεν την άφησα να πάει χαμένη. Εκεί γνώρισα τον Χένρικ Λάρσον, που μόλις είχε γυρίσει στη Σουηδία, αφήνοντας την Μπαρτσελόνα. Εκπληκτικός χαρακτήρας και άνθρωπος.

Όταν αποφάσισε να κάνει τα πρώτα του προπονητικά βήματα στην Λαντσκρούνα , ομάδα 2η κατηγορίας, με κάλεσε να τον ακολουθήσω και το έκανα. Ασχέτως, αν η εμπειρία δεν αποδείχθηκε επιτυχημένη για εκείνον, εγώ είμαι ακόμα στην ομάδα. Μου είπε, πάντως, ότι όπου και να πάει θα μου τηλεφωνήσει (γέλια). Επιπλέον, συνεργάζομαι και με την Lugi, ομάδα χάντμπολ της πόλης. Το πλεονέκτημα για μένα στη Σουηδία είναι ότι το πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο είναι το καλοκαίρι, ενώ στο Χάντμπολ είναι το χειμώνα οπότε υπάρχει χρόνος και για τα δύο».

Πως είναι, όμως, τα πράγματα στο σουηδικό ποδόσφαιρο σε επίπεδο επαγγελματισμού και οργάνωσης; «Όπως ξέρεις, το ποδόσφαιρο στη Σουηδία δεν είναι τυπικά, όμως θεωρείται ερασιτεχνικό. Τα χρήματα δεν είναι πολλά και η οργάνωση δε θυμίζει τα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα».

Όσο για το που έχει ειδικευθεί και αν έχει βλέψεις κάποια μέρα να συνεργαστεί με κάποια από τις κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες, τα πράγματα είναι δύσκολα. «Στη Σουηδία, νομίζω όπως και στην Ελλάδα, δεν υπάρχει η αθλιατρική σαν αυτούσια ειδικότητα, αλλά συνήθως ως χειρούργος ορθοπεδικός υποεξειδικεύεται κανείς στις αθλιατρικές κακώσεις. Έτσι και εγώ από το 2009 εργάζομαι αποκλειστικά και μόνο με αθλητικές κακώσεις και πιο συγκεκριμένα με αρθροσκοπήσεις γόνατου και ισχίου. Έχω μόνιμη θέση στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Σκάνε (πρώην Λουντ) στο τμήμα αθλιατρικών κακώσεων της ορθοπεδικής κλινικής. Ταυτόχρονα δουλεύω και σε ιδιωτική κλινική μερικές φορές το μήνα. Στις μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες απασχολούνται αθλίατροι, οπότε αυτή την στιγμή δεν είναι καν στο μυαλό μου αυτή η προοπτική».

Έστω και αν δεν έχει εξετάσει το ιστορικό για παράδειγμα του Τόμας Νέτσιντ, που έχει υποστεί ρήξη χιαστών και στα δύο γόνατα, είναι ο πλέον αρμόδιος να πει την γνώμη του. «Ο Νέτσιντ τραυματίστηκε σε μικρή ηλικία. Αυτό τον κάνει… τυχερό στην ατυχία του, καθώς έχει αποδειχθεί ότι όσο μικρότερη είναι η ηλικία, τόσο πιο εύκολη είναι και η ανάρρωση. Από την άλλη, μετά από τέτοιους τραυματισμούς παρατηρείται πρωτίστως μείωση της εκρηκτικότητας. Κατά τα άλλα, εξαρτάται από την εκάστοτε περίπτωση. Δεν πρέπει, όμως, σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί καταδικαστικό για την καριέρα του».

Ο Μάρκους Μπεργκ συνεχίζει πλέον στην Ελλάδα και στον Παναθηναϊκό την καριέρα του, έχοντας 23 συμμετοχές και 6 γκολ με την Σουηδία. «Αν και δεν έχω πλήρη εικόνα για το ελληνικό πρωτάθλημα και την εικόνα του Παναθηναϊκού, είναι δεδομένο ότι ένας παίκτης με την ποιότητα του Μπεργκ, δύσκολα θα έκανε το ταξίδι για την Αθήνα πριν από λίγα χρόνια με τα χρήματα που του δόθηκαν τώρα. Είχε κάποια προβλήματα τραυματισμών, όμως παραμένει ένας επιθετικός κλάσης. Αν είναι υγιής, τότε μπορεί να δώσει πολλές λύσεις και να γίνει ο ηγέτης στην επίθεση του Παναθηναϊκού».

Η αναγνώριση είναι η μεγαλύτερη επιτυχία για κάθε επιστήμονα, κάτι που φυσικά ισχύει και στην προκειμένη περίπτωση. «Είμαι ιδιαίτερα τυχερός που μου έχει δωθεί τόσο μεγάλη αναγνώριση ως Έλληνας στη Σουηδία. Το αποκορύφωμα της μέχρι τώρα πανεπιστημιακής μου καριέρας ήταν όταν το 2011 μου δώθηκε το βραβείο του ορθοπαιδικού συλλόγου της Σουηδίας για το καλύτερο διδακτορικό της χρονιάς. Η έρευνα που έχω κάνει είναι πάνω στην πρόγνωση και θεραπεία των ρήξεων πρόσθιων χιαστών και έχει επηρεάσει αρκετά το πως αντιμετωπίζουμε την κάκωση αυτή σε μη επαγγελματίες αθλητές στη Σουηδία σήμερα».