Απόδειξη δυνατοτήτων!

Το μεγάλο στοίχημα των Αλαφούζου-Αναστασίου-Νταμπίζα στην αρχή της σεζόν, ήταν να παρουσιάσουν έναν ανταγωνιστικό Παναθηναϊκό παρά το «μνημόνιο», το μειωμένο μέχρι εκεί που δεν πάει μπάτζετ και τις κοσμογονικές αλλαγές που έγιναν στο ρόστερ. Έναν Παναθηναϊκό με αρκετά νέα πρόσωπα, άλλη φιλοσοφία, ένα σύνολο που θα είναι ΟΜΑΔΑ και δεν θα θυμίζει σε τίποτα το περυσινό σκορποχώρι μετά τις συνεχόμενες αλλαγές προπονητών που οδήγησε τον σύλλογο στην ντροπιαστική αλλά δίκαιη ποδοσφαιρικά 6η θέση.

Έναν Παναθηναϊκό που θα «χτίσει» κάτι δυνατό για την επόμενη αγωνιστική περίοδο, ώστε με 3-4 έξτρα ποιοτικές προσθήκες το ερχόμενο καλοκαίρι να είναι σε θέση να χτυπήσει το πρωτάθλημα στα ίσια. Να κάνει δηλαδή το αυτονόητο για την ιστορία, το προφίλ και τον κόσμο του. Όταν, όμως, δεν υπάρχει «ρευστό» οι ομάδες είναι αναγκασμένες να δημιουργήσουν κάτι καινούριο από την αρχή και σε βάθος χρόνου, παρουσιάζοντας παράλληλα ότι καλύτερο διαθέτουν στα φυτώρια τους.

Έχοντας, πλέον, ένα δείγμα επτά αγωνιστικών και δύο απαιτητικών παιχνιδιών(με Αστέρα και ΠΑΟΚ) είναι ξεκάθαρο πως αυτή η νέα έκδοση του «τριφυλλιού» είναι ανταγωνιστική, μπορεί να κοιτάξει στα μάτια οποιοδήποτε αντίπαλο σε οποιαδήποτε έδρα. Γίνεται σε κάθε παιχνίδι καλύτερη, υπάρχει μία συγκεκριμένη δουλειά, ένα πλάνο με αρχή, μέση και τέλος που αφήνει ελπίδες τόσο για το παρόν όσο και για το μέλλον.

Ο Παναθηναϊκός κατάφερε στη Τούμπα να κερδίσει... χάνοντας. Πρώτα απ' όλα κέρδισε σε εμπιστοσύνη, αυτοπεποίθηση, ψυχολογία. Και ας έχασε. Στις λεπτομέρειες. Από το χαμένο πέναλτι του Μπεργκ. Έχοντας απέναντι τον «πλούσιο» ΠΑΟΚ στη κατάμεστη Τούμπα, οι παίκτες του Γιάννη Αναστασίου απέδειξαν πρωτίστως στους ίδιους τους εαυτούς, ότι δεν έχουν να ζηλέψουν απολύτως τίποτα από μία ομάδα που στόχος της είναι το πρωτάθλημα και η αμοιβή του προπονητή της είναι όσο περίπου το μισό «πράσινο» μπάτζετ. Θυμηθείτε το τελευταίο δεκαπεντάλεπτο, όπου ο «δικέφαλος» κλείστηκε στο μισό γήπεδο.

Στα ντέρμπι, όμως, πρέπει να εκμεταλλεύεσαι τις στιγμές. Τις μοναδικές επαφές που θα κάνουν την διαφορά και θα κρίνουν την αναμέτρηση. Ο Μπεργκ σκόραρε αλλά έχασε το πέναλτι και ένα τετ-α-τετ εύκολο για την κλάση του. Εκεί κρίθηκε το ματς, δεν υπάρχει η πολυτέλεια να πετάς τέτοιες φάσεις στον... κάλαθο των αχρήστων.

Ο Παναθηναϊκός της Τούμπας, όμως, εκτός από τις θετικές εντυπώσεις, έβαλε στη ζωή του και αδυναμίες που θα παρουσιάζει σε παιχνίδια υψηλού επιπέδου απέναντι σε ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ. Αδυναμίες που καλείται να διορθώσει μέσα στην διακοπή του πρωταθλήματος, στοιχεία που πρέπει να τελειοποιήσει για να μην τα «πληρώσει» πολύ ακριβά στην συνέχεια.

Όπως για παράδειγμα το «θέμα» που δημιουργείται ανασταλτικά στον άξονα όταν αγωνίζεται ο Μέντες(ο Λαγός έπαιζε και για τον τραγικό Ολλανδό που δεν λέει να συνέλθει), την δυσλειτουργία στην κυκλοφορία της μπάλας-αν και ήταν το πρώτο ματς της σεζόνπου ο Παναθηναϊκός δεν είχε την κατοχή- αλλά και το «δέσιμο» του Σίλντενφελντ με τον Ρισβάνη στο κέντρο της άμυνας, με τον Αναστασίου να προσπαθεί να... χωρέσει τον μικρό μαζί με τον Τριανταφυλλόπουλο στο δεξί άκρο της άμυνας αλλά να μην του βγαίνει καμία από τις δύο επιλογές, με το «τριφύλλι», μάλιστα, να μην παίρνει ανεβάσματα από δεξιά παρά το φιλότιμο του «Τριάντα».

Όλα αυτά, θετικά και αρνητικά, συνθέτουν την εικόνα του Παναθηναϊκού στο πιο δύσκολο παιχνίδι της μέχρι τώρα φετινής αγωνιστικής περιόδου. Παρά την ήττα, το πρόσημο είναι θετικό. Γιατί μιλάμε για μία νέα ομάδα, μία ομάδα που πολλοί την είχαν... τελειωμένη πριν καν αρχίσει η χρονιά, μία ομάδα που με την σκληρή δουλειά μόνο καλύτερη μπορεί να γίνει. Η διακοπή είναι «βάλσαμο» για ένα σύνολο που αυτό που χρειάζεται είναι χρόνος για να «δέσει», να δουλέψει μαζί και να παρουσιάσει κάτι ακόμη καλύτερο και πιο αποτελεσματικό στην συνέχεια...