Ελα ΟΑΚΑ για να δεις...

Πρέπει να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου (αφενός) και με όλους εσάς (αφετέρου) σχετικά με όσα βλέπουμε και βιώνουμε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας και αφορούν το αγωνιστικό (κατ’ αρχήν) κομμάτι.

Αναμφισβήτητα είναι δεδομένο πως για κανά 25λεπτο παλεύεται να παρακολουθείς τους αγώνες της ΑΕΚ στη συγκεκριμένη κατηγορία. Επαναλαμβάνω εστιάζω αποκλειστικά στο αγωνιστικό. Δεν γίνεται να την παρακολουθείς χωρίς να έχεις ουσιαστικό ενδιαφέρον απέναντι σε οποιοδήποτε χωριό.

Προσωπικά οφείλω να ομολογήσω ότι πλήττω αφάνταστα. Όχι γιατί η ΑΕΚ του Δέλλα δεν αποδίδει καλό ποδόσφαιρο. Αντιθέτως κατά διαστήματα παίζει καλά και ελκύει – κερδίζει δικαίως το χειροκρότημα της εξέδρας. Αλλά δεν υπάρχει (όπως συζητούσαμε και με τον Ακη στο ημίχρονο παρέα με τον κολλητό ΄΄Δεν μπορώ’’) να παρακολουθείς αγώνα της ΑΕΚ χωρίς... υπογλώσσια και άγχος στα όρια της ανακοπής και του εγκεφαλικού.

Ετσι έχω συνηθίσει εγώ και θαρρώ οι περισσότεροι. Ναι, πλέον είμαστε σίγουροι: ερχόμαστε με μεγάλη δυναμική, ενωμένοι (όπως τουλάχιστον φαίνεται τώρα), δυνατοί όσο ποτέ άλλοτε και κυρίως συνειδητοποιημένοι για το τι πρέπει να γίνει. Το γεγονός ότι παράλληλα με την επιστροφή μας θα ολοκληρωθεί και η δημιουργία του νέου ‘’σπιτιού΄΄ μας είναι ένα άλλο κεφάλαιο το πλέον σημαντικότερο για τη δεδομένο κυριαρχία μας όταν επιστρέψουμε.
Ωστόσο δεν παλεύεται και δεν μπορώ να πω ψέματα, ότι δηλαδή δεν με πονάει – χαλάει κάθε φορά το γεγονός πως θα πρέπει να δούμε την ομάδα σε ένα ακόμη ματς απέναντι σε οποιοδήποτε χωριό – περιοχή.

Από την άλλη δεν γίνεται να μην αναγνωρίσω πως όσα συμβαίνουν στο ΟΑΚΑ κάθε Κυριακή μεσημέρι δεν μπορούσα να τα φανταστώ. Κι εννοώ αποκλειστικά την παρουσία του κόσμου και κυρίως τη συμμετοχή του. Το έλεγα στη μητέρα μου πολλές φορές, ότι το κλίμα είναι καταπληκτικό, πως θα της αρέσει αφάνταστα και πρέπει να αρχίσει να ξανάρχεται για να νιώσει ΑΕΚτσήδικα όπως το έκανε όλη της τη ζωή.

Το έκανε και τα συναισθήματα ήταν απίστευτα για εκείνη. Πολύ το χάρηκα. Στο τέλος βέβαια μου είπε το αυτονόητο: «Όλα υπέροχα, καταπληκτικός ο κόσμος, μοναδικός και φανταστικό το πέταλο, αλλά αγόρι μου παραμένει ΟΑΚΑ. Εγώ θέλω να προλάβω να μπω στην Νέα Φιλαδέλφεια. Τίποτα πιο όμορφο αγόρι μου»... Εχει τα δίκια της, τι να πω! Φαντάζομαι η παρουσία της στο γήπεδο θα έδωσε χαρά και στον πατέρα εκεί ψηλά, θα γούσταρε ο Τάκαρος που θα την ξαναείδε κοντά στην ΑΕΚ. Εγώ πάντως το απόλαυσα έστω κι αν τη χάζευα από μακριά...

Αυτό που θαρρώ εμπεδώσαμε όλοι στο ματς με την Τριγλία (εκτός ότι η ΑΕΚ έχει ήδη τελειώσει την περιπέτειά της στην Γ΄ κατηγορία) είναι ότι οι Κυριακές μας δίπλα στην Ενωση ομορφαίνουν πλέον, γίνονται υπέροχες και αυτό κυρίως λόγω της παρουσίας του κόσμου και επαναλαμβάνω της συμμετοχής του σ’ αυτό που συμβαίνει στο ΟΑΚΑ. Δεν με πιστεύεις; Ελα να δεις... Ελα κι εσύ ‘’αλλόθρησκε’’ οπαδέ να θυμηθείς πώς οι Κυριακές μας ήταν όμορφες στα γήπεδα κάποτε.

Για τα αγωνιστικά ζητήματα δεν θα εστιάσω σε κάποιον, σας συνιστώ να διαβάσετε τις δηλώσεις του Τραϊανού Δέλλα μετά το τέλος του αγώνα στη συνέντευξη Τύπου. Αυτά που είπε καταδεικνύουν τη σωστή επιλογή του Μελισσανίδη να ποντάρει στον Κολοσσό διότι η νοοτροπία του είναι το Α και το Ω για το ποδόσφαιρο. Δουλευταράς είναι ούτως ή άλλως...

Υγ: Πάρτι στο βόλεϊ γυναικών με τον Παναθηναϊκό, νίκη πάλι το μπάσκετ και αύριο παίζουν οι άνδρες στην Αλεξανδρούπολη όπου έτυχαν απίθανης αποθεωτικής υποδοχής σε μια πόλη που είναι όλη ΑΕΚ... Πώς αλλιώς να το δώσουμε σε όλους να το καταλάβουν ότι επιστρέφουμε πα-ΝΤΟΥ;;;

Υγ2: Ερχεται η παρουσίαση για τον ναό στην Νέα Φιλαδέλφεια, προσοχή όσοι το δείτε ας έχετε και υπογλώσσια κοντά σας, δεν μπορείτε να φανταστείτε (ούτε καν) τι θα δείτε, ειλικρινά...